“Ε, Λοιπόν, ναι:

Είμαι με τους «Θεσμούς»”

 «…έτσι όπως έχουν σήμερα τα πράγματα εκτιμώ ότι οι ‘θεσμοί’ φροντίζουν καλλίτερα τα συμφέροντα της πατρίδας μας παρά η κυβέρνησή της…», ανέφερε ο κύριος καθηγητής. Και ως διαπρύσιος υποστηρικτής του ευρωπαϊκού μονόδρομου για την Ελλάδα, ξεχύθηκε να μας σερβίρει το δωδεκάλογο τεκμηρίωσης της άποψής του (αντιγράφω τον δωδεκάλογο – όποιος επιθυμεί να αναγνώσει όλο το κείμενο του κυρίου καθηγητή ας επισκεφτεί το http://metarithmisi.gr/%CE%B5-%CE%BB%CE%BF%CE%B9%CF%80%CF%8C%CE%BD-%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%8D%CF%82/):

«1.       Είμαι με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς επειδή αντιπροσωπεύουν την πρώτη πετυχημένη προσπάθεια της νεώτερης ιστορίας να θεμελιώσουν μιαν ένωση των ευρωπαϊκών εθνών η οποία ήδη διασφάλισε ειρήνη μεταξύ τους για τέσσερις και πλέον γενεές και δείχνει αντοχή για πολύ περισσότερες». (Σχόλιο δικό μου: Δηλαδή είναι οι «θεσμοί», όπως τους εννοεί ο κύριος καθηγητής, και όχι οι κυβερνήσεις των ευρωπαϊκών χωρών μετά τον Β’  Παγκόσμιο Πόλεμο που επέβαλαν την ειρήνη. Ενδιαφέρουσα ανάγνωση της ευρωπαϊκής ιστορίας για την περίοδο 1945-2010. Και ας αφήσουμε την ειρήνη στα Βαλκάνια, την τουρκική εισβολή στην Κύπρο και άλλα, που φαίνεται δεν εγγράφονται στις σελίδες των ιστορικών ενδιαφερόντων του κυρίου καθηγητή…).     

«2.       Είμαι με τους θεσμούς επειδή κατόρθωσαν να μετασχηματίσουν τον τυφλό εθνικιστικό ανταγωνισμό σε σύστημα αρχών αλληλεγγύης και κοινού συμφέροντος στα πλαίσια της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας και πολιτικής. Δίνουν μπόι στην Ευρώπη και μέσω αυτής αποκτούμε κι εμείς ανάλογο που το χρειαζόμαστε για ανταπεξέλθουμε στον διεθνή ανταγωνισμό». (Σχόλιο δικό μου: Ο κύριος καθηγητής γνωρίζει τι συμβαίνει σήμερα στην Ουκρανία; Μπορεί να αξιολογήσει την έκρηξη των εθνικιστικών πολιτικών σχηματισμών σ’ ολόκληρη την Ε.Ε. ή θα αρκεστεί στην τόσο βολική για τις απόψεις του επιλεκτική περιγραφή των πραγμάτων, που καταλήγει σε καθαρό ψεύδος; Ομιλεί για «μπόι της Ευρώπης», ενώ πρόκειται για γερμανική επανάκαμψη, με χώρες σαν τη Γαλλία και τη Βρετανία να διέρχονται περίοδο πρωτοφανούς παρακμής).      

«3.       Είμαι με τους θεσμούς επειδή κατάφεραν ήδη να πραγματώσουν σε αξιόλογο βαθμό τις πολύτιμες αξίες του ανθρωπισμού και του νεωτερικού ορθολογισμού και να τις αποδώσουν με μορφή υπερεθνικής εξουσίας και κοινής πολιτικής κουλτούρας που αμύνεται αποτελεσματικά σε κάθε επιβουλή ολοκληρωτισμού». (Σχόλιο: Διερωτώμαι εάν ο κύριος καθηγητής έχει αναγνώσει την έκθεση του ευρωκοινοβουλίου σχετικά με τον χειρισμό της κρίσης στην ευρωζώνη και τις συνέπειές αυτών  των χειρισμών στην ποιότητα της ευρωπαϊκής δημοκρατίας…).

«4.       Είμαι με τους θεσμούς επειδή εκπροσωπούν διαχρονικά ήδη την εκσυγχρονισμένη επιβίωση του Ελληνορωμαϊκού πολιτισμού, σε μια εποχή που η Ελλάδα τον έχει εγκαταλείψει για να ασπαστεί την σκοτεινή βαλκανική κουλτούρα του προεθνικού φατριασμού. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση επιβιώνει σήμερα η κλασσική ελληνική κληρονομιά την οποία εμείς οι γηγενείς έχουμε ποδοπατήσει». (Σχόλιο-ερώτημα: Η «σκοτεινή βαλκανική θολούρα του προεθνικού φατριασμού», δεν ήταν παρούσα στις φιλικότατες προς την Τουρκία εκθέσεις της Ε.Ε., δεκαετίες τώρα, για την ενταξιακή πρόοδο της γειτονικής μας χώρας; Ή εκεί κατίσχυε ο αγαθός σκοπός της αγοράς των 80 εκατ. καταναλωτών;).  

«5.       Είμαι με τους θεσμούς διότι εν τέλει σε αυτούς βλέπω την επιβίωση της εθνικής πολιτισμικής μας παράδοσης και από τους οποίους έχουμε κάποια ελπίδα ότι θα μπορέσουμε στο μέλλον να τους αντιδανειστούμε ενεργούς και εκσυγχρονισμένους, άμπωτες και συνέλθουμε από το κατσαπλιάδικο βαλκανικό βύθος μας». (Κάθε σχόλιο παρέλκει!... Δυστυχώς τούτα είναι λόγια ενός διδασκάλου της νέας γενιάς των Ελλήνων…).  

«6.       Είμαι με τους θεσμούς επειδή μου εγγυώνται ένα Κράτος Δικαίου». (Όπως στην περίπτωση των Γερμανών που συμμετείχαν στην υπόθεση της Siemens. Όπως στην περίπτωση της Γερμανίας και τη Γαλλίας που παρέβησαν το όριο ελλείμματος του 3% και …αμέσως δρομολογήθηκαν οι διαδικασίες καταλογισμού σε βάρος των δύο χωρών…).    

«7.       Είμαι με τους θεσμούς επειδή μου εγγυώνται ένα Κοινωνικό Κράτος εξελισσόμενο». (Για παράδειγμα, την ανεργία πάνω από 25% για δύο χώρες της ευρωζώνης…). 

«8.       Είμαι με τους θεσμούς επειδή μας προσέφεραν ένα πρωτοφανούς ευρύτητας ζωτικό οικονομικό και πολιτισμικό χώρο για να αναπτύξουμε τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα υπό εύλογη προστασία. Θλίβομαι όταν διαπιστώνω καθημερινά την ανεπάρκειά μας να κεφαλαιοποιήσουμε την ευκαιρία αυτή». (Όπως έγινε επί παραδείγματι με την πολιτική του «σκληρού ευρώ», που θανάτωσε ολόκληρους κλάδους της ελληνικής οικονομίας, Ή, όπως έγινε με τις ποσοστώσεις αγροτικών προϊόντων στο πλαίσιο της ΚΑΠ, που εξαφάνισαν μιαν ολόκληρη γενιά Ελλήνων  αγροτών, που για την επανάκαμψή της σήμερα στο χωράφι απαιτείται η δαπάνη τεράστιου οικονομικού και κοινωνικού κόστους και επί μακρόν, για να υπάρξει κάποιο αποτέλεσμα. ‘Η …όπως η υπόθεση με τα μάρμαρα της Ακρόπολης!…).    

«9.       Είμαι με τους θεσμούς επειδή εγγυώνται την λειτουργία της ελεύθερης αγοράς ως πυλώνα μιας δημοκρατικής φιλελεύθερης κοινωνίας». (Όπως χαρακτηριστικότατα συμβαίνει με τις δημοκρατικότατες διαδικασίες κίνησης κεφαλαίων και φορολόγησης των πολυεθνικών επιχειρήσεων σήμερα στην ευρωζώνη…).

«10.     Είμαι με τους θεσμούς επειδή προσφέρουν στο έθνος μας μια δυναμική συμμαχία έναντι των όποιων πραγματικών εξωτερικών εχθρών μας». (Με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τους φίλους μας τους Ουκρανούς, αντί των ιστορικών εχθρών μας, των Ρώσων…).

«11.     Είμαι με τους θεσμούς επειδή μου εγγυώνται μια ανταγωνιστική, φιλελεύθερη και ανοικτή κοινωνία». (…που αφήνει την Ελλάδα περίπου μόνη να αντιμετωπίσει το ογκούμενο κύμα μεταναστών και πολιτικών προσφύγων, που κυκλώνουν την νοτιανατολική Ευρώπη εδώ και τρία χρόνια…).

«12.     Είμαι με τους θεσμούς επειδή μου τρέφουν την ελπίδα μιας εκπαίδευσης και παιδείας που θα αποδώσει τα παιδιά μας στην κοινωνία ως δημοκρατικούς, ελεύθερους και ικανούς για δημιουργική επιβίωση πολίτες». (Με τα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια προσανατολισμένα περισσότερο παρά ποτέ σε εκπαιδευτικά προγράμματα ανταπόκρισης στις ανάγκες της «αγοράς» και με πρόδηλα ταξικά χαρακτηριστικά (όλο και εντονότερα όσο περνάει ο χρόνος) στις διαδικασίες διαχείρισης της πρόσβασης των ασθενέστερων στην παιδεία…). 

Ο καθηγητής κύριος Κωνσταντίνος Σοφούλης, όπως ο ίδιος αναφέρει, είναι ομότιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου.

Δεν γνωρίζω τί δουλειά κάνει  με τους φοιτητές του. Από τις απόψεις του όμως εξάγονται πολύ χρήσιμα συμπεράσματα σχετικά με τον «πολιτικό εμφύλιο» που ταλανίζει τη χώρα σε τούτες τις δύσκολες εποχές. Μακάρι ο κύριος καθηγητής να επιστρέψει το ταχύτερο στο «χρονονοντούλαπο» με τις ευθύνες του σημιτικού ιδιότυπου νεποτισμού, που φέρουν μερίδιο ενοχών μέγα για τις σύγχρονες ταλαιπωρίες της Ελλάδας. Η αποχώρηση τέτοιων ακραία λαϊκίστικών φωνών από τον δημόσιο βίο μας αναμφίβολα θα συμβάλλει να αποφευχθεί τυχόν κλιμάκωση του σημερινού «πολιτικού εμφυλίου» σε κάτι ακόμη χειρότερο.        

To deal or not to deal?

(Διαθέτει διαπραγματευτική τακτική η Αθήνα;)

Kι όμως! Οι ενδείξεις και τα στοιχεία αποκαλύπτουν ότι η Ελλάδα διαθέτει πόρους για πλήρη κάλυψη των εσωτερικών και εξωτερικών υποχρεώσεών της έως τα τέλη του προσεχούς Μαΐου! (Και τούτο, μακράν της εκατέρωθεν απολύτως σκόπιμης διακίνησης σεναρίων περί πτωχεύσεων, είτε στις 9 Απριλίου είτε στις 10 Μαΐου).                   

Παράλληλα (επίσης παρά τα περί του αντιθέτου γραφόμενα περί αργής εξέλιξης στις διαβουλεύσεις Αθήνας-ευρωπαίων δανειστών της), υπάρχουν  πληροφορίες σε δημοσιογράφους του εξωτερικού, σύμφωνα με τις οποίες η παράταση που σημειώνεται στον παρόντα γύρο των διαβουλεύσεων, για τους ευρωπαίους δανειστές μας είναι ένδειξη ότι η Αθήνα θα θελήσει να εξαντλήσει κάθε χρόνο που έχει στη διάθεσή της, πριν καταλήξει να συναινέσει στις δεσμεύσεις που της ζητούνται, προκειμένου να λάβει μέρος των καθυστερούμενων δόσεων από το πρόγραμμα στήριξης (λήξαν μνημόνιο).

Οι αναφορές αυτές, απηχούν μια ανομολόγητη ανησυχία, η οποία τις δύο τελευταίες μέρες παρεπιδημεί στα γραφεία της Ε.Ε. στις Βρυξέλλες, αλλά φθάνει και μέχρι τα νέα γραφεία της ΕΚΤ στη Φραγκφούρτη. Και η ανησυχία αυτή είναι ότι ίσως η Αθήνα, αν πράγματι αναγκαστεί να αθετήσει πληρωμές υποχρεώσεών της στο εξωτερικό, θα επιδιώξει τούτο τουλάχιστον να αφορά σε υποχρεώσεις προς την ΕΚΤ (που αποτελούν το μεγάλο μέρος των ελληνικών εξωτερικών υποχρεώσεων του Ιουλίου και του Αυγούστου) και όχι προς το ΔΝΤ ή οιονδήποτε άλλον ιδιώτη πιστωτή της.

 Η σκέψη τούτη εξετάζεται με μεγάλη ανησυχία στην ηγεσία της Ε.Ε. διότι τυχόν αθέτηση οφειλών της Ελλάδας, χώρας-μέλους του ευρώ, προς την ΕΚΤ, θα δημιουργούσε δύο ανυπέρβλητα προβλήματα στην ευρωζώνη: Εάν μεν η Ελλάδα χρεοκοπούσε, πολιτικά τούτο θα χρεωνόταν σε αδιαλλαξία της ΕΚΤ έναντι χώρας-μέλους της ζώνης του ευρώ, εάν δε η ΕΚΤ αναλάμβανε την ευθύνη να μην διεκδικήσει με συμβατικό τρόπο της απαιτήσεις της έναντι της Ελλάδας ανεχόμενη καθυστερήσεις αποπληρωμών από οφειλές της Ελλάδας, το κύρος της και ο διευρυμένος προσφάτως ρυθμιστικός και εποπτικός ρόλος της στο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα, θα δέχονταν ισχυρό πλήγμα αξιοπιστίας.

Επί πλέον, δεν πρέπει να υποτιμάται η σημασία του γεγονότος ότι υπάρχουν εκκρεμότητες ρύθμισης καταβολών προς την Ελλάδα, ανεξαρτήτως της διχογνωμίας σε νομικούς  κύκλους περί τούτων.

Τούτων δοθέντων, γίνονται σκέψεις για χαλάρωση των απαιτήσεων των ευρωπαίων δανειστών μας έναντι της Αθήνας, ώστε να υπάρξει συμφωνία το αργότερο έως τα τέλη Απριλίου και να επισπευσθεί ο διάλογος και οι αποφάσεις για νέο πρόγραμμα που επιζητούνται έως τα τέλη Ιουνίου.

Έτσι, με θωρακισμένη την ΕΚΤ έναντι ελληνικών χειρισμών, θα μπορούσε το βάρος να πέσει στην προσπάθεια να τηρηθούν μέχρι κεραίας οι όποιες δεσμεύσεις τυχόν θα δεχτεί να αναλάβει η Αθήνα.

 Το όλο σκηνικό, δείχνει ανησυχία για τις εξελίξεις την ευρωζώνη, πέραν του τι μέλλει γενέσθαι με την Ελλάδα. Δεν είναι τυχαίο πώς αρχίζει ήδη να αμφισβητείται ακόμη και η αποτελεσματικότητα του προγράμματος ρευστότητας του κ. Ντράγκι, σε μια πολύ κρίσιμη στιγμή για την προσπάθεια να ελεγχθεί η αποπληθωρισμός στην ευρωζώνη  και να επιστρέψει η ευρωπαϊκή οικονομία σε ουσιαστικό αναπτυξιακό κύκλο.                                                

Η εξεταστική ορθότατα συγκροτήθηκε!

Την αναγκαιότητά της επιβεβαιώνει, πέραν πάσης αμφιβολίας, η υποχρέωση του κοινοβουλευτικού μας συστήματος να διερευνά κάθε ενδεχόμενο σκόπιμων πολιτικών αποφάσεων σε βάρος του δημόσιου συμφέροντος (ακόμη  και εκείνων που διακινούνται με όρους αποδεικτικού ελλείμματος), ώστε είτε να αποδίδονται ευθύνες είτε να διαγράφονται οι σκιές.   

Η στενή αντίληψη διερεύνησης των αποφάσεων της περιόδου 2010-2014, δεν προσφέρεται, όμως, για να λάβει χώρα το δέον.

Διότι:

- Πληθώρα αποδεικτικών στοιχείων (που τελούν ασφαλώς σε γνώση των βουλευτών που υπέγραψαν την πρόταση για τη σύγκληση εξεταστικής επιτροπής για το μνημόνιο) δείχνουν ότι το αιτιώδες πλαίσιο επί του οποίου εδράζεται ο εκτροχιασμός του δημοσίου χρέους της χώρας (κάτι το οποίο είναι απόλυτη και ικανή αναγκαία προϋπόθεση για την απόφαση ένταξης στο μνημόνιο), δεν αφορά στην υπό διερεύνηση χρονική περίοδο.

- Με την κυβέρνηση σε πλήρη διαπραγματευτική διαβούλευση με τους δανειστές μας και με παραδεδεγμένο στόχο την προσπάθεια επίτευξης νέας συμφωνίας προς χρηματοδοτική στήριξη της χώρας, τί ακριβώς «ενοχλεί» τους υπογράφοντες βουλευτές; Η συμφωνία ως μέθοδος χειρισμού της κρίσης χρηματοδότησης της Ελλάδας, ή αυτό καθ’ αυτό το περιεχόμενο της συμφωνίας (όροι μνημονίου);

- Η επιλεκτική διερεύνηση σε καμιά περίπτωση δεν καθιστά το όποιο πόρισμα αξιόπιστο. Και υπ’ αυτήν την οπτική, η (αναγκαία, επαναλαμβάνω) εξεταστική επιτροπή, εκκινεί με σοβαρό μειονέκτημα πειστικότητας έναντι του σκοπού ο οποίος προβάλλεται ως κίνητρο συγκρότησής της. Ακόμη κι αν εκ των υστέρων (πράγμα απίθανο) επεκταθεί η υπό διερεύνηση περίοδος και προ του 2009 η σκιά της επιλεκτικής πολιτικής ενασχόλησης με συγκεκριμένες αντίπαλες παρατάξεις και ηγεσίες θα εξακολουθήσει να βαραίνει τα πράγματα.

Περισσότερο, όμως, απ’ όλα, εκείνο που πλήττει καίρια την  αξιοπιστία της κίνησης είναι η στενή σύμπραξη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. με τους ΑΝ.ΕΛ. σε μια υπόθεση αυξημένου θεσμικού βάρους.

Για 2 λόγους: α. Διότι άλλο είναι να συνεργάζεσαι μ’ έναν πολιτικο-ιδεολογικά αντίπαλο κομματικό οργανισμό για να σχηματιστεί μετεκλογικά μια κυβέρνηση σε κρίσιμες συνθήκες για τη χώρα, και άλλο να μετακινείσαι σε κάποιου τύπου στρατηγική σύμπραξη με το ίδιο αυτό κόμμα. (Και -δυστυχώς- όσο περνάει ο καιρός ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. επιβεβαιώνει την υπόνοια περί «βαθύτερης πολιτικής σχέσης» του με τους «προκεχωρημένους δεξιούς» των ΑΝ.ΕΛ., αν και ο ίδιος κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς).     

β. Διότι συγκεκριμένα οι ΑΝ.ΕΛ. και η ηγεσία τους προδήλως αδυνατούν να γίνουν  αντιληπτοί ως σώφρων εφεδρική πολιτική δύναμη, για μια πορεία απεγκλωβισμού της Ελλάδας από τη σημερινή κατάσταση. Στόχος που αποτελεί και την θεμελιώδη δέσμευση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. έναντι των πολιτών.

Όμως, μια αναγκαία κίνηση με λανθασμένο τρόπο υλοποίησής της δεν μπορεί να τελεσφορήσει.

Εκτός κι αν άλλα τα κίνητρά της, οπότε θα ήταν και άλλη η συζήτηση…

Η υπόθεση Κατρούγκαλου

Διπλή καχεξία

Ημία όψη χωρίς καμιά περιστροφή ομιλεί για σκάνδαλο μεγάλου μάλιστα ηθικού (και κατ’ ακολουθίαν πολιτικού) καταλογισμού.

Η άλλη, καμώνεται πως δεν υπάρχει τίποτα το προβληματικό στο γεγονός και όλα είναι «σκόπιμη σκευωρία διά του Τύπου».

 Οι πρώτοι, αγνοούν ότι είναι καλό να είναι επαγγελματικώς ενεργά πρόσωπα οι πολιτικοί, ώστε να διαθέτουν τεκμήρια ανεξαρτησίας βουλήσεως, οποτεδήποτε καλούνται να λάβουν πολιτικές αποφάσεις. Ξεχνούν επιπροσθέτως ότι με τα μιντιακού τύπου ανακλαστικά με τα οποία επιχειρήθηκε πριν μερικά χρόνια ο πλήρης διαχωρισμός της πολιτικής ιδιότητας από την επαγγελματική δραστηριότητα, απέδειξε ότι το τέτοιο μέτρο είναι απόλυτο και ανεφάρμοστο (και γι’ αυτό άλλωστε εκείνη η γελοία ρύθμιση ανακλήθηκε).

 Οι δεύτεροι, προτιμούν να υπερασπιστούν παραταξιακές ανάγκες, αντί της απλής παραδοχής ότι πολλά απ’ αυτά που κατελόγιζαν ως αντιπολίτευση σε βάρος των πολιτικών αντιπάλων τους, υπήρξαν υπερβολές που καλλιέργησαν όχι και τα ποιοτικότερα ανακλαστικά του λαϊκού παράγοντα. (Με μοιραία -ίσως- συνέπεια την συμπόρευση με τον Καμμένο, που αδικεί ως εικόνα και τελικό πολιτικό αποτέλεσμα τη σημερινή διακυβέρνηση).  

Έτσι, όμως, απομένει η «μουτζούρα» της γενικευμένης ευθύνης του πολιτικού συστήματος (αντιληπτή ιδίως ως φύσει λειτουργία του), για να ερμηνεύσει τα συμβαίνοντα. Κι αυτό πλήττει περαιτέρω την αξιοπιστία της Πολιτικής και της ίδιας της Δημοκρατίας.

 Δύο μόλις ημέρες μετά την αποφυλάκιση του φυσικού ηγέτη του εγχώριου νεοναζισμού και ενός από τα πρωτοπαλίκαρά  του, ένεκα της αδυναμίας του δικαιακού μας συστήματος να καταλογίσει τις αποδιδόμενες σ’ αυτούς ευθύνες, όλοι όφειλαν να είναι προσεκτικότεροι! Πολλώ μάλλον, αφού σε τούτη την περίπτωση, η Δικαιοσύνη ήταν που ανέλαβε «να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά», για ένα αμιγώς πολιτικό θέμα. (Και υπήρξε τούτος ο χειρισμός πρόδηλα άστοχος και σκόπιμος, με μόνο στόχο να αποφορτιστεί πολιτικά η παράταξη Μπαλτάκου και η ηγεσία της από την πολιτικο-εκλογική και επί της ουσίας νομιμοποιητική ενασχόλησή τους με το νεοναζιστικό μόρφωμα).

Έτσι:

- οι γενικεύσεις της αντιπολίτευσης περί του ότι «όλοι ίδιοι είμαστε», μπορεί να βοηθούν τους απελθόντες να εξισώνονται με τους κυβερνώντες κι έτσι να απαλύνεται η αίσθηση της πρόσφατης εκλογικής τους ήττας, …αλλά το επιτυγχάνουν με την «εξίσωση προς τα κάτω». Δεν πρόκειται, δηλαδή, για ώριμη δημοκρατική στάση. Και, ασφαλώς, αρέσει δεν αρέσει, η πολιτική αριστερά διαθέτει ηθικό πλεονέκτημα έναντι των άλλων πολιτικών παρατάξεων, απλούστατα διότι δεν συμμετείχε στη διακυβέρνηση της χώρας  και δεν μπορεί να συνυπολογίζεται στις «συστημικές» εκείνες δυνάμεις, με τις οποίες αναμετρήθηκε στις εκλογές και τις ενίκησε.  

- οι αναφορές των κυβερνώντων περί σκευωρίας, που φυσικά είναι ατεκμηρίωτες, αποκαλύπτουν τον δογματικό και μικροκομματικά απολύτως σκόπιμο τρόπο με τον οποίο αντιπολιτεύτηκαν οι ίδιοι, συμπαρασύροντας σε απαξιωτικές γενικεύσεις το σύνολο της μεταπολίτευσης (ακόμη και τις ουκ ολίγες προφανέστατα θετικές πλευρές της). Έτσι, όμως, η κυβέρνηση αδυνατεί να υπηρετήσει με επαρκή πειστικότητα έναντι του φιλοθεάμονος κοινού των υποστηρικτών της, την άτεγκτη τήρηση των προεκλογικών υπεσχημμένων της. Η παραίτηση θα έπρεπε να ήταν αυτονόητη, ακόμη κι αν  αδικείτο κατάφωρα το πρόσωπο.

 Προσωπικά, δεν έχω καμιάν αμφιβολία ότι όσα αποδίδονται στον κ. Κατρούγκαλο δεν αληθεύουν. (Τη γνώμη μου σχημάτισα όχι εξ ίδιων -εφ’ όσον δεν γνωρίζω πρόσωπα και πράγματα-, αλλ’ από αναφορές ενός γνώστη καλού φίλου μου …).

Εν κατακλείδι, αυτοσυγκράτηση, εκατέρωθεν του πολιτικού φάσματος, είναι αναγκαία και θα ωφελούσε τη χώρα εν μέσω κρίσιμων συνθηκών, για να:

- επιτυγχάνεται η μέγιστη δυνατή διαπαραταξιακή συνεννόηση σε μείζονα θέματα που εξελίσσονται τούτες τις εβδομάδες,

- αποφεύγεται η κατάπτωση του δημόσιου βίου μας σε μιαν ανόητη βεντέτα ηγεσιών για τα προεκλογικά unfair,

- διατηρείται σταθερή και αλώβητη η θωράκιση δημοκρατικής οργάνωσης της χώρας απέναντι στις υπαρκτές απειλές των νεοναζιστών.

Γερμανικές αποζημιώσεις

Η γυναίκα - παγκόσμιο σύμβολο της Σφαγής του Διστόμου τον Ιούνιο του 1944, είναι η Μαρία Παντίσκα.Η φωτογραφία της έχει την δική της ιστορία... (Περισσότερα στο http://www.news4people.gr/)

Η γυναίκα - παγκόσμιο σύμβολο της Σφαγής του Διστόμου τον Ιούνιο του 1944, είναι η Μαρία Παντίσκα.Η φωτογραφία της έχει την δική της ιστορία... (Περισσότερα στο http://www.news4people.gr/)

4 παρατηρήσεις και ένα υστερόγραφο (13-3-2015)


ο ηθικό δικαίωμα της Ελλάδας να ανακινήσει το θέμα είναι αυτονόητο και απαράγραπτο. Τούτο προκύπτει τόσο από την ανάγκη να αποκατασταθούν οριστικά οι εναπομένουσες εκκρεμότητες του δηλητηριασμού που επέφερε στις σχέσεις μεταξύ των ευρωπαϊκών πληθυσμών ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, όσο και από την προφανή σκοπιμότητα να αναθεωρηθεί η αλυσιτελής ισορροπία υπέρ της Δυτικής Ευρώπης και σε βάρος της Ανατολικής, που εγκαθιδρύθηκε στην ήπειρο τον 20ο αιώνα και που δεν μπορεί να συνεχίσει να σκιάζει διχαστικά το όραμα για ενιαία, δημοκρατική και ισχυρή Ευρώπη, χωρίς αποκλεισμούς για κανέναν ευρωπαϊκό λαό.

- Επίσης, τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας (και κάθε άλλης χώρας, άλλωστε) σε κάθε περίπτωση επιτρέπουν να εγείρονται αιτήματά της προς άλλες χώρες, η βασιμότητα των οποίων κρίνεται κάθε φορά από την ίδια την ιστορική εξέλιξη. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, υπάρχει επιχειρηματολογία ισχυρή ως προς την διαφορετικότητα της ελληνικής περίπτωσης έναντι των άλλων ευρωπαϊκών χωρών σε ό,τι αφορά την εκκαθάριση των εκκρεμοτήτων πλήρους ικανοποίησης της Ελλάδας και των πολιτών της από τις συνέπειες της γερμανικής κατοχής. (Αν και δεν είναι αυτό το περιεχόμενο τούτης της αναφοράς, επιγραμματικά πρέπει να αναφερθεί ότι το αναγκαστικό δάνειο εναλλακτικά ανήρπασαν οι κατοχικές δυνάμεις από τον ελληνικό εθνικό πλούτο, επειδή μετά τις κινητοποιήσεις του ΕΑΜ και τις διαδηλώσεις, με θύματα πολλούς νεκρούς Έλληνες διαδηλωτές, δεν μπόρεσαν οι κατοχικές δυνάμεις να επιβάλλουν επιστράτευση Ελλήνων για την επίθεση του ναζιστικού στρατού κατά της Ρωσίας. Αυτό συνέβη μόνο στην Ελλάδα και σε καμιά άλλη χώρα υπό κατοχή).

- Πολιτικά θα ήθελα να προσθέσω ότι εκτός από την ηθική πτυχή της υπόθεσης, που πράγματι επίσης υφίσταται ανεξάρτητα από υπάρχουσες δικαστικές αποφάσεις, υπάρχει ένα μεγάλο -φρονώ- πρόβλημα για τους κυβερνητικούς χειρισμούς: Επειδή τέτοιες υποθέσεις δεν μπορούν να αποχωρίζονται από τις επιταγές της συγκυρίας, ο τρόπος και ο χρόνος με τον οποίο ετέθη το θέμα, το «εισάγει» στη διεθνή κοινή γνώμη επιβαρυμένο με την υπόνοια της σκόπιμης ανακίνησής του και με άλλα κίνητρα από την πραγματική ηθική βάση του, που συνιστά και την κύρια επιχειρηματολογία της ελληνικής κυβέρνησης. Το «πλήγμα πειστικότητας», επομένως, που προκαλείται στη διεθνή κοινή γνώμη για το ελληνικό αίτημα, κρίνω πως είναι μέγα σφάλμα και με σοβαρές ενδεχομένως συνέπειες, σε ό,τι αφορά την τελική εκκαθάριση της εκκρεμότητας.

- Θα μπορούσε αυτό να έχει αποφευχθεί, χωρίς να έχει αποστερηθεί η ελληνική κυβέρνηση του δικαιώματός της να το θέσει στον παρόντα χρόνο; Νομίζω ναι! Θα ήταν αναγκαίο να έχει διατυπωθεί ευθέως και ρητώς από τον Έλληνα πρωθυπουργό ότι αποσυνδέεται το θέμα από το ζήτημα εξωτερικού χρέους που ταλαιπωρεί τη χώρα μας. Επί πλέον, για είναι πειστική και αποτελεσματική μια τέτοια ρητή αναφορά, θα μπορούσε ίσως να έχει δηλωθεί η ελληνική δέσμευση περί τυπικής ανακίνησής του, μετά την ολοκλήρωση των διαβουλεύσεων του προσεχούς Ιουνίου, για λόγους που δεν νομίζω πως χρειάζεται να εξηγήσω περαιτέρω.
Τελικά, ορθότατα ετέθη το θέμα. Η ανακίνησή του συγκαταλέγεται στα θετικά της κυβέρνησης. Πιο προσεκτική προετοιμασία θα ήταν χρήσιμη. Αυτή θα είναι η τελευταία ευκαιρία για την Ελλάδα! Καλή επιτυχία Ελλάδα!

(ΥΓ.: Καλά τα σχόλια πολλών, εδώ κι αλλού στα κοινωνικά δίκτυα, περί ΣΥ.ΡΙΖ.Α. εθνικιστών και τα τοιαύτα, αλλά λίγη αυτοσυγκράτηση δεν θα έκανε κακό. Στο κάτω-κάτω προτιμώ τη δικαίωση των διστομιτών, των καλαβρυτινών, των κομμενιτών και άλλων (ακόμη και κάτω από τις υπερβολές πολλών δηλώσεων), απ’ το να συμπεριλάβω τόσο μεγάλο ζήτημα στην πολιτική ατζέντα που διακινείται επίμονα με ζητούμενο την πολιτική αποδόμηση της κυβέρνησης και πρακτικό αίτημα τη δικαίωση του Σαμαρά. Απλά είναι θέματα άλλου βάρους).

Εξεταστική για το μνημόνιο

4 Σχόλια για την Εξεταστική

περί του μνημονίου (13-3-2015)

- Ακόμη κι αν υπάρχει περιθώριο για διερεύνηση σε καθαρά πολιτικές ευθύνες (διότι τα περί συνομοσιών και τα τοιαύτα μόνο για ψεκασμένους είναι), οφείλει η κυβέρνηση να μεριμνήσει για την επαρκή διασφάλιση των όρων που θα αποτρέψουν κάθε ενδεχόμενο να μετατραπεί το θέμα σε «παράσταση πολιτικών διώξεων». Δηλαδή, θα πρέπει να αποφευχθεί πάση θυσία το ενδεχόμενο να προσχωρήσει η κυβέρνηση στις γνωστές δεξιές πρακτικές, και τούτη τη φορά, μάλιστα, όχι απλώς ανεχόμενη η ελληνική αριστερά τέτοιες επιλογές (για να πάρουμε την ελαφρά version των γεγονότων του «βρώμικου ‘89»), αλλά ως «αποφασιστική δύναμη» η ίδια περί τούτων.

- Αν, όμως, πρόκειται περί πολιτικής υπόθεσης, καθίσταται διάτρητη η επιλογή διερεύνησης του θέματος από το 2009 και εντεύθεν, λες και προηγουμένως δεν υπήρξε οικονομική πολιτική στενά συνδεόμενη με την σημερινή κρίση και αρχής γενομένης από την ίδια την ένταξη της Ελλάδας στη ζώνη του ευρώ και τους ίδιους όρους, υπό τους οποίους έγινε αυτή η ένταξη.

- Εν τέλει, περισσότερες εγγυήσεις περί του τρόπου ενασχόλησης με την υπόθεση, την διαφάνεια πολιτικών κινήτρων για την ανακίνηση και την διερεύνησή της ως και την ανυπαρξία τυχόν κομματικών σκοπιμοτήτων ως προς τους χειρισμούς που αφορούν σ’ αυτήν, είναι απολύτως αναγκαίες.

- Υπενθυμίζεται ότι η χώρα έχει ταλαιπωρηθεί πολύ από διχασμούς ανάμεσα σε πολίτες, απόρροια πολιτικών μεθοδεύσεων. Στις σημερινές κρίσιμες συνθήκες, μόνον η ενότητα του λαού μπορεί να εγγυάται καλύτερη συνέχεια. Τυχόν, παραχάραξη τούτης της πτυχής (που συμπεριλαμβάνεται στην εντολή του ελληνικού λαού προς τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. από την εκλογική ετυμηγορία της 25ης Ιανουαρίου), θα αξιολογηθεί αρνητικά και για την εν γένει πολιτική αποτίμηση της κυβέρνησης αλλά θα έχει και δυσμενείς συνέπειες για την πορεία της χώρας.

Τελευταία σχόλια

11.09 | 11:45

Αυτονόητα πράγματα που τόσο απλά και κατανοητά παρουσιάζονται. Ελπίζω κάποια στιγμή η πλειονότητα των Ελλήνων να το κατανοήσει.

08.05 | 07:46

Εξαιρετικό.

23.01 | 09:13

Mου αρεσε η αναλυση σου Χριστο

30.11 | 15:57

Ενδιαφέρουσα προσέγγιση στηριγμένη σε πραγματικά γεγονότα

Κοινοποίηση σελίδας