Οι «’σώγαμπροι ευκαιρίας»

Με ρωτούν ολοένα και περισσότεροι φίλοι ποιά είναι η γνώμη μου για τον β΄ γύρο των εσωκομματικών εκλογών στη Νέα Δημοκρατία.

3 παρατηρήσεις και μια υπόθεση επ’ αυτού:

1. Ανήκω σε αντίπαλη ιδεολογικά πολιτική παράταξη για να μπορώ να έχω γνώμη επί του θέματος. Παρακολουθώ, αλλά δεν αφορά σε εμένα η εκλογή ηγεσίας στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Σε κάθε περίπτωση, έχω γενικά την εντύπωση ότι η εγχώρια δεξιά διέρχεται περίοδο παρακμής, ιδεολογικής και οργανωτικής, με συνέπεια ξένες προς τον ιστορικό συντηρητικό πολιτικό χώρο δυνάμεις, όπως η νεοναζιστική ακροδεξιά και ο ήδη γηράσκων νεο-φιλελευθερισμός, να επιχειρούν χωρίς αρχές να καλύψουν το κενό, ρυμουλκώντας το κόμμα σε άδηλη διάσπαση, επειδή ακριβώς ανομοιογενείς δυνάμεις ενώνονται χωρίς πολιτικές αρχές στο «όχημα εξουσίας» που φέρει η προσδοκία της διακυβέρνησης.            

2. Θεωρώ ακραία ένδειξη πολιτικού αμοραλισμού την παρείσφρηση στην εσωκομματική αυτή διαδικασία εκλογέων από άλλες πολιτικές παρατάξεις και δη και κατά δήλωσή τους προερχόμενων από αντιπάλους κομματικούς χώρους. Τα φληναφήματα περί «ενδιαφέροντος» εδραζόμενου στον θεσμικό ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης πιστοποιούν τον καθαρά τυχοδιωκτικό και εξουσιομανή χαρακτήρα τέτοιων απόψεων, κυρίως προερχόμενων από τον χώρο του εκσυγχρονιστικού νεο-φιλελευθερισμού, γνωστού για τον ιδιότυπο νεποτισμό του της περιόδου 2000-2004.             

3. Το τί εκπροσωπεί κάθε ένας εκ των δύο υποψηφίων προέδρων της Νέας Δημοκρατίας, ασφαλώς κυρίως απορρέει και διαπιστώνεται από το ποιές πολιτικές, οικονομικές, επιχειρηματικές και «μιντιακές» δυνάμεις τον στηρίζουν. Οι ίδιες «συστημικές» δυνάμεις που πριν 4 μήνες έδωσαν μάχη υπέρ βωμών και εστιών για να κερδίσει τις εκλογές ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης (με τα γνωστά «μίντια» τότε «απρόσμενη θετική έκπληξη» να τον ανεβάζουν και «καταλληλότατο» να τον κατεβάζουν), σήμερα με εξαιρετική ευκολία μεταπηδούν μαζικά στη στήριξη του Κυριάκου Μητσοτάκη. Είναι μία ακόμη ισχυρή ένδειξη του απολίτικου και αμοραλιστικού τρόπου με τον οποίο ο νεο-φιλελευθερισμός αντιλαμβάνεται την χωρίς αρχές κίνηση του πολιτικού σκηνικού, με μόνο κριτήριο την υπηρέτηση άλλων συμφερόντων -με ονοματεπώνυμο, μάλιστα- αντί του δημοσίου συμφέροντος.              

…Και μια υπόθεση: Οι ίδιοι άριστοι γνώστες των πραγμάτων στη Νέα Δημοκρατία, που πριν μερικές εβδομάδες είχαν κάνει την πρόβλεψη του α΄ γύρου για την επανάληψη σκηνικού παλιότερων εσωκομματικών εκλογών με τον συσχετισμό δυνάμεων 40-30-20-10 (ως ποσοστά επί τοις εκατό), επαναλαμβάνουν ότι και στον β΄  γύρο θα επαναληφθεί η κατανομή 60-40 (ως ποσοστά επί τοις εκατό και πάλι).

Οι ίδιοι, σε παρατήρησή μου ότι προέβλεπαν στον α΄ γύρο ότι το 40% θα ελάμβανε ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης και το 30% ο Απ. Τζιτζικώστας (αποτέλεσμα που δεν επιβεβαιώθηκε με τον Κυριάκο Μητσοτάκη να είναι εκείνος που έλαβε το 30%), μου έδωσαν την εξής αφοπλιστική απάντηση: «Γνωρίζουμε τι συμβαίνει στον χώρο της παράταξής  μας, χωρίς τους «‘σώγαμπρους ευκαιρίας»…            

Αίσχος!

Δηλώνω στην κυριολεξία αιφνιδιασμένος και αηδιασμένος από το τσαλαβούτημα πασοκτζήδων και πρώην πασοκτζήδων, αλλά και πρώην (κατά δήλωσή τους) «αριστερών» στις εσωκομματικές εκλογές της Νέας Δημοκρατίας!

Με απίθανα επιχειρήματα περί του «γενικού ενδιαφέροντος» για τα πολιτικά μας πράγματα, περί της ποιότητας του δημόσιου βίου μας σε συσχέτιση με τον ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης και πολλά και διάφορα άλλα, επιχειρήματα προφανώς προσχηματικά και προδήλως επιστρατευμένα για να υποστηριχτεί κυρίως ένας εκ των υποψηφίων, και συγκεκριμένα ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης, με κάλεσμα προσέλευσης αναρμοδίως όλων αυτών στην εσωκομματική κάλπη του «μη κόμματός» τους, ρίχνονται πρόσωπα του πάλαι ποτέ κραταιού προοδευτικού χώρου με φανατισμό στη ενδο-νεο-δημοκρατική μάχη!

Σημεία των καιρών! Κατίσχυση της «ευκαιριοκρατίας» και του οππορτουνισμού σ’ όλα τα πεδία της ζωής μας! Παρακινήσεις σε επιλογές ψήφου και υποστηρίξεων συγκεκριμένων δημόσιων προσώπων, χωρίς αρχές, χωρίς πεποιθήσεις, με φληναφήματα και ιδεολογισμούς του χαμηλότερου δυνατού επιπέδου. Είναι ντροπή για ανθρώπους προερχόμενους από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. -ή εν πάση περιπτώσει ό,τι απέμεινε απ’ αυτό- κι άλλο τόσο για τους (κατά δήλωσή τους) πρώην «αριστερούς», να φλερτάρουν τόσο απροσχημάτιστα με ό,τι λένε πως διαφωνούν πολιτικά και φυσικά -εφ’ όσον διαφωνούν- δεν τους εκπροσωπεί!

Ακόμη χειρότερο πως άκουσα και την άποψη ότι δεν πρέπει να αφεθεί στα χέρια των νεοδημοκρατών οπαδών το μέλλον του κόμματός τους, γιατί αυτοί δεν ξέρουν τί κάνουν! Ακριβώς η ίδια οσμή αριστοκρατισμού, ακροδεξιάς και συγκεκαλυμμένου ρατσισμού απόψεων, ανάλογων με εκείνες που διατείνονται ότι και όσοι ψήφισαν ΣΥ.ΡΙΖ.Α. υπόκεινται σ΄ έναν ειδικού τύπου πολιτικό καταλογισμό, ως πολίτες αμόρφωτοι και ένεκα τούτου με περιορισμένα δικαιώματα «βάρους ψήφου», σε σύγκριση με τους «φωτισμένους» συμπολίτες τους, για να επιχειρείται να «μπει απ’ το παράθυρο» ένα ζήτημα  πολιτικής νομιμοποίησης της κυβέρνησης Τσίπρα.

Και στο χαμηλότερο σκαλοπάτι της κατάντιας αυτής, το «κρυφτούλι» όλων αυτών  με τον εαυτό τους! Γιατί στην πραγματικότητα αυτό που σήμερα τους εκπροσωπεί πολιτικά είναι Δεξιά. Μόνο που ντρέπονται να το πουν!   

Αίσχος!             

Νισάφι!...

Οι αδιανόητες εμμονές σ’ αυτόν  τον γύρο της θλιβερής μεμψιμοιρίας των «δικαιωμένων», είναι ό,τι χειρότερο θα μπορούσε κανένας να φανταστεί  για  την Ελλάδα του σήμερα!

Είναι όλοι εκείνοι, που έχουν πλέον περάσει στη φάση των «παροπλισμένων πολιτών». Δηλαδή, πρόσωπα που όση εξατομικευμένη  πολιτική ενέργεια έχει απομείνει μέσα τους, εκείνη διοχετεύεται πια μόνο στο παρελθόν. Δεν προσδοκούν τίποτα! Αλλά -δυστυχώς γι’ αυτούς- φοβούνται μέχρις πανικού. Κι έτσι δεν μπορούν να είναι ελεύθεροι. Τρέμουν τον αφορισμό της ιστορίας που μπορεί να τους απονεμηθεί.  Κι έτσι, ούτε τουλάχιστον τις σόλες των παπουτσιών τους δεν μπορούν να διασώσουν, όπως έκανε ο Καζαντζάκης με τον δικό του αφορισμό.

Καλαμπούρια, εξυπνακισμοί, ατάκες και κομπασμοί για το «έργο» τους, ο δικός τους πολιτικός λόγος! Κι αν γυρίσεις πίσω να δεις τί άφησαν, τότε αντιλαμβάνεσαι ότι η έννοια «θράσος» προσλαμβάνει μυθικές διαστάσεις στην περίπτωσή τους.

Είναι όλοι εκείνοι που εξοργίστηκαν από το ομολογουμένως απαράδεκτο άρθρο της αμερικανικής εφημερίδας για την πορνεία «των Ελληνίδων της τυρόπιττας», αλλά η «πορνεία της φρατζόλας» των γυναικών από τις άλλες φυλές ήταν τόσα χρόνια μια απλή «παράπλευρη συνέπεια» της «Ελλάδας της ανάπτυξης».  Και κανά-δυο εκδηλωσούλες αλληλεγγύης και παχιά λόγια ευρωπαίων για το trafficking αρκούσαν. (Ναι, των ίδιων ευρωπαίων, που προσφέρουν ισοτιμία πρόσβασης για Τούρκους πολίτες στις χώρες της Ε.Ε. κατ’ επέκταση της συνθήκης Σένγκεν …αλλά με την Ελλάδα έχουν πρόβλημα με τις ταυτοποιήσεις των προσφύγων, …που  στέλνουν οι Τούρκοι!). Είναι, λοιπόν, οι ίδιοι που συμπατριώτης μας επιφανής πολιτικός εκπρόσωπός τους στιγμάτιζε ανεξίτηλα γυναίκες φορείς του AIDS, (…αλλά ξέχασα, εκείνες οι γυναίκες τί εθνικότητας ήταν…).

Είναι εκείνοι , που τολμούν σήμερα να αποδίδουν πρόθεση «συμψηφισμού», σ’ όσους υπενθυμίζουν τί έγινε τα τελευταία χρόνια σε τούτον τον τόπο! Γιατί, βλέπετε, δεν έφταιγαν για το κακό εκείνοι που κυβερνούσαν τόσον καιρό, αλλά εκείνοι που δεν τους επέτρεψαν να συνεχίσουν την καταστροφή. Αυτού του βάθους  είναι το επιχείρημά τους! Και τολμούν αυτοί να κάνουν λόγο για «σανοφάγους»! Πολίτες με τέτοιας ποιότητας και έρμα τεκμηρίωσης απόψεις, υποτιμούν όσους έχουν αντίθετη άποψη από τη δική τους, χαρακτηρίζοντάς τους περίπου είτε ως «ηλιθίους» και δυνάμει μειωμένου πολιτικού καταλογισμού Έλληνες πολίτες, είτε ως εξαγορασμένους πρώην «πασόκους» και νυν «συριζαίους». (Αλλά, την ίδια ώρα, οι άλλοι τόσοι πρώην «πασόκοι» που μεταπηδούσαν στη σαμαρική ακροδεξιά, εκείνοι έπρατταν με κίνητρα αγαθά).

Οι ίδιοι, που έκαναν τον Άδωνη, σοβαρό πολιτικό πρόσωπο για να τολμά να διανοείται ότι μπορεί να διεκδικεί την ηγεσία ιστορικού ελληνικού κόμματος …και να το κάνει κιόλας! Οι ίδιοι  που σήμερα πολιτικά εκπροσωπούνται  από την πρόταση Βορίδη (ας το σκεφτούν καλά και αν μπορούν να είναι ειλικρινείς με τον εαυτό τους θα αναγνωρίζουν ότι αυτή είναι η πολιτική τους  πρόταση): «Να φύγει τώρα κυβέρνηση Τσίπρα, να αναλάβει πρωθυπουργός ξανά ο Σαμαράς, να ακυρωθούν όλες οι συμφωνίες που έχουν κάνει οι κυβερνήσεις ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και να επιστρέψουμε στην υποχρέωση να εφαρμόσουμε το 2ο μνημόνιο Σαμαρά».  (Και ποιά συμφέροντα εξυπηρετούνται από την επιστροφή στο 2ο μνημόνιο, όλοι γνωρίζουμε…).  

Κι είναι σαν  να ακούω κιόλας τις διαμαρτυρίες τους για όσα τους καταλογίζω εδώ: Εξανίστανται διότι  τους ταυτίζω με τον Βορίδη. Αλλά να πράξουν το αυτονόητο, να αποστασιοποιηθούν δηλαδή από τις θέσεις του εκπροσώπου της ελληνικής ακροδεξιάς, …ούτε λόγος. (Αλλά, την ίδια ώρα, εκείνοι δικαιούνται να ταυτίζουν τον ΣΥ.ΡΙΖ..Α. με την Μαρίν Λεπέν…)

Οι ίδιοι που θυμώνουν και μιλούν για ανεπίτρεπτη κριτική στο PSI! (Δεν είμαι βέβαια μέσα στο μυαλό τους, αλλά υποθέτω πως θα θεωρούν «λαϊκισμό» να αναφέρεται πως το PSI έγινε μεν για περιορισμό του ελληνικού χρέους, με το «κούρεμα» δε στα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου που διακρατούσαν  οι ελληνικές τράπεζες και τα ασφαλιστικά ταμεία, και την ανάγκη να καλυφθούν εκ τω ν υστέρων αυτές οι απώλειες από τον ελληνικό κρατικό προϋπολογισμό, είναι μια επιβάρυνση που καταβάλλεται και ανακαταβάλλεται! (Γιατί για εκείνες τις απώλειες ανακεφαλαιοποιούνται και ξανα-ανακεφαλαιοποιούνται οι ελληνικές τράπεζες με επιβάρυνση του δημόσιου χρέους και όχι βέβαια για τα …capital controls!). Και, κατά τα άλλα, από πότε η αλήθεια είναι «λαϊκισμός», ας το αφήσουμε…

(Ειρήσθω εν παρόδω και μιας και μιλάμε για το PSI, σπεύδω να διασαφηνίσω και την προσωπική μου άποψη επί του προκειμένου:  Θεωρώ απαράδεκτη και ορισμό του πολιτικού  τυχοδιωκτισμού την  παρέμβαση Καμμένου περί εξεταστικών επιτροπών και δη και τη στιγμή που η εν λόγω παρέμβαση έλαβε χώρα! Για πολιτικούς καταλογισμούς έκανα και κάνω πάντα λόγο και πολιτικό καταλογισμό έκανα και όταν ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. διακινούσε την απειλή των εξεταστικών επιτροπών κατά Σαμαρά, για να αποκομίσει μικροκομματικά οφέλη. Εγώ ο ορκισμένος σε σκληρή κριτική κατά Βενιζέλου για τα τεράστια προβλήματα που άφησε το PSI, ποτέ δεν θεώρησα ότι οι εξεταστικές επιτροπές χρειάζονταν. Ο επικίνδυνος Καμμένος δεν μπορεί να εκβιάζει πολιτικά την ώρα που επιχειρείται  άνοιγμα της ατζέντας των συναινέσεων. Κι αν ο ακροδεξιός κυβερνητικός εταίρος  είναι ασυγκράτητος ο πρωθυπουργός οφείλει να τον σταματήσει αμέσως. Αν, πάλι, έχει και ο ίδιος ο πρωθυπουργός συμμετοχή ή ανοχή στους τυχοδιωκτισμούς Καμμένου -κι εγώ αρνούμαι να το πιστέψω- τότε και η σημερινή κυβέρνηση δεν είναι παρά  άξιος συνεχιστής του καταστροφικού έργου των απελθόντων. Για να είμαστε καθαροί μεταξύ μας!…).        

Το χειρότερο απ’ όλα, είναι ότι όλοι τούτοι δεν επιτρέπουν με τις εμμονές τους, τον νέο θλιβερό κυβερνητικό γύρο  να αποτιμηθεί όπως του αξίζει.  Περισσότερο υπονομευμένη χώρα εκ των έσω, δεν έχω ποτέ διανοηθεί πως μπορούσε να υπάρξει. Τεράστια σφάλματα εξωτερικής πολιτικής, για παράδειγμα στις ελληνο-τουρκικές σχέσεις, γίνονται, …αλλά εκείνοι με τα κυρίαρχα media που τους εκπροσωπούν δεν επιτρέπουν το άνοιγμα αυτής της συζήτησης, αφού προέχει να στηθεί το σχέδιο απομάκρυνσης Τσίπρα, για να παλινορθωθεί  ότι καταδικάστηκε πολιτικά από τους Έλληνες πολίτες. Δεν τους ενδιαφέρει εάν έγιναν εκλογές! Μέσα σε 2-3 εικοσιτετράωρα έκαναν τον Πανούση ήρωα αποκάλυψης της κωμωδίας του ελληνικού ουότεργκεϊτ, και μέσα σ’ άλλα 2-3 εικοσιτετράωρα τον …ξέχασαν! Τόσο σοβαρό ήταν το θέμα για εκείνους. Και με τέτοια ανακλαστικά αντιλαμβάνονται τον βαθμό κρισιμότητας των θεμάτων της επικαιρότητας!                   

Το ξαναλέω: Η χώρα χρειάζεται περισσότερο παρά ποτέ το οξυγόνο της αλήθειας, για να ανανήψει αργά από  τον μιθριδατισμό των αυτο-επιβεβαιώσεων ανάξιων ηγεσιών που απέτυχαν παταγωδώς και με τεράστιο εθνικό κόστος! Η υπονόμευση της Ελλάδας με πρόδηλη τη συμμετοχή όλων  αυτών στο παρατεινόμενο διασυρμό της πατρίδας και στη συνέχεια η εργώδης προσπάθειά τους να επικυρωθεί η αυτο-εκπληρούμενη προφητεία τους  περί καταστροφής, πρέπει να σταματήσει αμέσως! Όσο κι αν κοπιάσουν τον κόλαφο του καταλογισμού πρωτίστως σε βάρος τους για την απευκταία τούτη καταστροφή, δεν θα αποφύγουν!  Είναι πια ώρα η χώρα να κοιτάξει μπροστά!       

Οι πολιτικές εξελίξεις - Δεύτερο μέρος:

Η Νέα Δημοκρατία

Πριν λίγο καιρό, σε μιαν ανάλυσή  μου, είχα αναφέρει πως η Νέα Δημοκρατία δεν πάσχει από κάποιες «αδυναμίες», αλλά παρακμάζει. (https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10207843528067511&set=a.10203717279313871.1073741827.1274573556&type=3)

Οι εξελίξεις, όμως, νομίζω πως επιβάλλουν περισσότερη εμβάθυνση στο ζήτημα! Και τούτο, διότι η αξιωματική αντιπολίτευση σε εποχές μεγάλης κρισιμότητας, όπως οι σημερινές, βαραίνει όσο και η κυβερνητική παράταξη για την κατανόηση του πολιτικού περιβάλλοντος, που είναι προϋπόθεση για την καλή συνέχεια της χώρας. Επιπροσθέτως, διότι η Νέα Δημοκρατία είναι η απελθούσα κυβέρνηση και η «στροφή πολιτικής» από την καταστροφική περίοδο Σαμαρά είναι περισσότερο αναγκαία παρά ποτέ, ως συνειδητή επιλογή  του ευρύτερου δυνατού μέρους του κομματικού συστήματος.  

Η περί ης ο λόγος παρακμή, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον! Πρόκειται -κατά τη γνώμη μου- για τελείως διαφορετική περίπτωση από εκείνην του ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Της παράταξης, δηλαδή, που κατέβαλε το μεγάλο κόστος εγκατάστασης της Ελλάδας στην περίοδο της κρίσης καθ’ εαυτής. Εκεί, στο ΠΑ.ΣΟ.Κ., το πρόβλημα προσέλαβε ήδη από το 2011 -δηλαδή σχετικά νωρίς-  χαρακτηριστικά ιδεολογικής αποσύνθεσης. Η σοσιαλδημοκρατική πολιτική πρόταση της δεκαετίας του ’80 (κατά βάση συγκροτούμενη από το ιδεολόγημα «κράτος ουδετερότητας έναντι υφισταμένων ταξικών συμφερόντων»), κατέρρευσε ένεκα της κρίσης. (Άλλωστε, η εν λόγω σοσιαλδημοκρατική άποψη μπορεί να είναι λειτουργική και αποτελεσματική υπό τον όρο ότι υπάρχουν πλεονάσματα, για να υπάρχει ρόλος για εκείνον που θα εγγυάται την -έστω- σχετικώς δίκαια κατανομή του πλούτου μεταξύ των κοινωνικών τάξεων. Επειδή η παρούσα κρίση είχε σαν αποτέλεσμα την εξάλειψη του παρατεταμένου φαινομένου  εμφάνισης πλεονασμάτων στις καπιταλιστικές χώρες, δεν απέμεινε στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία παρά μόνο ο ρόλος κατανομής των βαρών από τα ελλείμματα. Έτσι η πολιτική διαχείριση των εξελίξεων προσέλαβε χαρακτηριστικά σκληρής ταξικής αντιπαράθεσης, με αποτέλεσμα την ιδεολογική χρεοκοπία του σοσιαλδημοκρατικού πολιτικού χώρου. Κενό, που, βεβαίως, τα φληναφήματα περί «εκσυγχρονισμού», «λαϊκισμού»  και τα τοιαύτα, δεν μπορούν να καλύψουν).

Έτσι, στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. η αποδιάρθρωση είχε αφετηρία στο πεδίο της ιδεολογίας και ακολούθως επεκτάθηκε στο επίπεδο της ανυπαρξίας κοινωνικού χώρου για να εκπροσωπηθεί πολιτικά από το ΠΑ.ΣΟ.Κ., αφού οι αστικές και οι μικροαστικές κοινωνικές ομάδες σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης συρρικνώνονται και στην περίπτωση της Ελλάδας σχεδόν μέχρις εξολόθρευσής τους! Στη Νέα Δημοκρατία (ΝΔ), όμως, δεν ανιχνεύονται οι ανάλογες συνθήκες. Τουναντίον, ορισμένες «ιδεολογίες» που εκπροσωπούνται από τη ΝΔ (συμπεριλαμβανομένων και των διάφορων εκδοχών ακροδεξιάς θέασης των εξελίξεων) ακμάζουν στην Ευρώπη αλλά και τον κόσμο. (Στις Η.Π.Α. το “new tea party” είναι ισχυρό, ενώ στη Λατινική Αμερική, συγκεκριμένα στην Αργεντινή, ο πλουσιότερος άνθρωπος της χώρας εκλέγεται πρόεδρος). Επίσης, ο νεοφιλελευθερισμός κατοικοεδρεύει επίμονα στην αξιωματική αντιπολίτευση, παρά την εμφανή τεκμηρίωση της κριτικής που ο ίδιος (ο νεοφιλελευθερισμός) πλέον δέχεται από ολοένα και περισσότερους οικονομολόγους. Επομένως, υπάρχει ιδεολογία και κοινωνικές ομάδες προς πολιτική εκπροσώπηση! Τότε, όμως, από τί πάσχει η ΝΔ;

Φρονώ ότι η παρακμή είναι απόρροια δύο παραγόντων:

Πρώτον, της ανομολόγητα ενοχικής σχέσης του κόμματος με την ελληνική κοινωνία. Πιστεύω, δηλαδή, ότι παρά τα αντιθέτως λεγόμενα από κομματικές προσωπικότητες για την τιμή των παραταξιακών όπλων, στην αξιωματική αντιπολίτευση κατά βάθος γνωρίζουν καλά ότι οι κυβερνήσεις τους (και μάλιστα οι τελευταίες) δεν ωφέλησαν τη χώρα! Για τον λόγο αυτόν (επειδή, δηλαδή, καμιά παραταξιακή πτέρυγα δεν υπάρχει διατεθειμένη να υπερασπιστεί την καταστροφή Σαμαρά), ο δημόσιος ιδεολογικοπολιτικός λόγος του κόμματος στρέφεται  στον λεγόμενο «καραμανλισμό», που φυσικά δεν μπορεί να είναι βιώσιμη πολιτική πρόταση για τις ανάγκες των καιρών.

Ο δεύτερος και σημαντικότερος παράγοντας είναι ότι επί διακυβέρνησης Σαμαρά η ιστορική συντηρητική παράταξη της Ελλάδας (που πάντα διέθετε οπλοστάσια ιδεολογικοπολιτικής «απεύθυνσης» προς τους πολίτες –καλά και επαρκή ή όχι, είναι μια άλλη συζήτηση), μετέπεσε σε μηχανισμό προαγωγής συγκεκριμένων συμφερόντων, εγχωρίων και διεθνών. Από πολιτικός μηχανισμός, ως χώρος εκπροσώπησης κοινωνικών σχηματισμών, μ’ άλλα λόγια, κατέστη ατζέντης διαχείρισης πολιτικών προταγμάτων, με κερδοσκοπικό ονοματεπώνυμο μάλιστα!

(Προλαμβάνω τη βάσιμη ένσταση ότι κάτι ανάλογο συνέβη και στο ΠΑ.ΣΟ.Κ.! …αλλά δεν είν’ έτσι! Διότι ο Γιώργος Παπανδρέου ως πολιτικός χειριστής της πρώτης περιόδου της κρίσης, δεν βαρύνεται με το ίδιο «αμάρτημα». Για άλλα (π.χ. αφροσύνη διαχείρισης πολιτικού κόστους), ναι! Αλλά γι’ αυτό, όχι! Αντιθέτως, η περίοδος ηγεσίας Βενιζέλου, και ανεξαρτήτως του αν ήταν στις προθέσεις του απελθόντος προέδρου, ή όχι -κι εγώ πιστεύω πως όχι-, και η ταύτιση με την κυβερνητική πολιτική Σαμαρά προαγωγής συμφερόντων, έδωσε τη χαριστική βολή στο ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Αυτός είναι ο λόγος, πιστεύω, που στελέχη της ΝΔ, ιδίως οι ακροδεξιές μεταγραφές, προσπάθησαν να μεταφέρουν στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. τμήμα της φθοράς από τον παραταξιακό εξανδραποδισμό της ΝΔ από συστοιχίες οικονομικών συμφερόντων, παρ’ ότι τα δύο κόμματα συγκυβερνούσαν. Το πέτυχαν, «φορτώνοντας» στον Β. Βενιζέλο και πρωτίστως στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. μέρος της νεοδημοκρατικής «ντροπής» για την αήθεια).

(Σημ.: Σπεύδω να υπογραμμίσω στο σημείο αυτό ότι εδώ δεν εξετάζω την πολιτική διαδρομή της χώρας από τη μεταπολίτευση και εντεύθεν, για να προληφθούν αναδρομές και αναφορές φίλων μου σε άλλα πεδία. Εδώ ομιλούμε για την περίοδο της κρίσης και μόνον! Κι, άλλωστε, τέτοιες ανεπίτρεπτες γενικεύσεις απολογισμών τριακονταετίας, από την αρχή της κρίσης, υπήρξαν πολλές, παράγοντας περισσότερη σύγχυση ως απόρροια «μικρών σκοπιμοτήτων», παρά πληρέστερες εξηγήσεις περί του «τίς πταίει» για τη σημερινή ταλαιπωρία της Ελλάδας).                                 

Παράλληλα, στη ΝΔ υπάρχει το μεγάλο πρόβλημα της επιμονής να χωρέσουν στο ίδιο «σπίτι» παντελώς ασύμβατες πολιτικές απόψεις! Που πλέον λειτουργεί διαλυτικά! Οι ακροδεξιοί που εισέβαλαν, στο πλαίσιο της διαπιστωμένης πια απόπειρας Σαμαρά να αλώσει το κόμμα προς όφελος της ακροδεξιάς ιδεοληψίας του υπαρκτού εθνικιστικού παραταξιακού DNA, έχουν πλέον μεγαλύτερο κόστος από τα εκλογικά κοινά που διατείνονται ότι προσφέρουν. Άλλωστε η Χρυσή Αυγή είν’ εδώ!

Τέλος, η παρατεινόμενη σιωπή Καραμανλή επιτείνει τα προβλήματα! Σε μια άλλη ανάλυσή μου είχα εκτιμήσει ότι η σιωπή αυτή έχει μεγαλύτερο παραταξιακό κόστος από τα οφέλη της προσωπικής προστασίας του πρώην προέδρου της ΝΔ.

Όλ’ αυτά είναι που εξηγούν την παρακμή! Και η συνέχεια φαίνεται δύσκολη! Ακόμη κι αν η Ν.Δ. δεν διαλυθεί, όπως το ΠΑ.ΣΟ.Κ., η συνέχεια της καθοδικής πορείας μοιάζει το πιθανότερο σενάριο.

Κι έτσι, δεν απομένει παρά η επωδός (που προσωπικά με ενδιαφέρει περισσότερο): Η Νέα Δημοκρατία, που δεν μπορεί να κάνει ούτε εσωκομματικές εκλογές, πιστεύει κανένας ότι έλεγε την αλήθεια όταν υποστήριζε ότι ήταν εκείνη η ίδια ως κυβέρνηση που είχε σχεδόν βγάλει τη χώρα από την κρίση; Ας το αναλογιστούν όσοι την προτίμησαν στις τελευταίες εκλογές.

(Παρατηρώ με χιουμοριστική διάθεση την άποψη που διακινούν τα μέσα ενημέρωσης και καταπίνουν αμάσητη πολλοί αντι-λαϊκιστές φίλοι! Τι λέει η άποψη αυτή;  Ότι οι κακοί του ΠΑ.ΣΟ.Κ.  πήγαν στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. (και περίπου αυτονοήτως οι άλλοι, οι «καλοί», εστράφησαν στη ΝΔ).  Με τόσο μικρού βάθους αναφορές,  πώς να ξεφύγει κανένας από τον κόλαφο ότι έστω και μια μόνο φορά στη ζωή του ταυτίστηκε με την παρακμή, ψηφίζοντας τον «ορίτζιναλ» πολιτικό εκπρόσωπο του φαινομένου σε βουλευτικές εκλογές!...)    

Οι πολιτικές εξελίξεις - Πρώτο μέρος:

Η 1η διαπραγμάτευση στο πλαίσιο του 3ου μνημονίου

Οι εξελίξεις εισέρχονται σε μια φάση συγκρότησης του νέου σκηνικού. Η μεταβατική -θα τη λέγαμε- περίοδος από τη διακυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας-ΠΑ.ΣΟ.Κ. στη διακυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α. περίπου συμπληρώνεται και βρισκόμαστε την πρώτη εποχή επικυριαρχίας Τσίπρα. Ας δούμε τα βασικά στοιχεία της περιόδου που ζούμε!

Η ολοκλήρωση της 1ης διαπραγμάτευσης Ελλάδας-δανειστών στο πλαίσιο του 3ου μνημονίου καταλήγει σε καταβολή των αναγκαίων πιστώσεων για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και του ποσού που αναλογεί μετά την επιτυχή πρώτη αξιολόγηση.

Πολιτικά η κυβέρνηση και προσωπικά ο πρωθυπουργός χειρίστηκαν αυτήν τη φάση από τις εκλογές μέχρι την καταβολή των πρώτων πιστώσεων από τους δανειστές μας, μ’ ένα στυλ εκπεμπομένου μηνύματος «ό,τι κόστος είναι να καταβάλλουμε, ας το καταβάλλουμε τώρα στην αρχή της διακυβέρνησης, και στη συνέχεια …βλέπουμε…».

Πρόκειται για σοβαρό σφάλμα τακτικής και με σοβαρές συνέπειες τόσο για την αποδοχή/ανοχή των πολιτών έναντι της κυβέρνησης Τσίπρα, όσο και κυρίως για τα οικονομικά των νοικοκυριών, που δέχτηκαν σημαντικά πλήγματα. Η εντύπωση που αφέθηκε από την κυβέρνηση να σχηματιστεί στις Βρυξέλλες, σε γενικές γραμμές ήταν ότι η Αθήνα συναινεί στη θέση πως δεν απομένει παρά η τήρηση των  προβλεπομένων στο 3ο μνημόνιο για να προχωρήσουν τα πράγματα. Αλλά, ποτέ δεν ήταν αυτή η κυβερνητική θέση…

Διότι, η κυβέρνηση πολιτικά έχει εκφράσει κατ’ επανάληψη την άποψη ότι το 3ο μνημόνιο δεν είναι αποτέλεσμα «πολιτικής επιλογής», αλλά απόρροια «πολιτικής ανάγκης». Και με μερικές κυβερνητικές «κόνξες» έναντι των απαράδεκτων απαιτήσεων από μεριάς των δανειστών για τη μεταχείριση του μείζονος ζητήματος προστασία της 1ης κατοικίας, τις διακινούμενες απόψεις για νέες μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις και τόσα άλλα, στα οποία επί της πολιτικής ουσίας πέρασε η άποψη των δανειστών, δεν μπορεί να θεωρείται ότι η κυβέρνηση υπηρέτησε την πολιτική, για την οποία άλλωστε και εξελέγη στις πρόσφατες κάλπες.   

Αλλά κι αν η κυβέρνηση δεν τα πήγε καλά σε ό,τι αφορά τις «άμυνές» της και προς όφελος των ελληνικών νοικοκυριών, έναντι των απαιτήσεων των δανειστών, απέτυχε εξ ίσου να εξασφαλίσει καλά νέα από το μέτωπο της εμπροσθοβαρούς χρηματοδότησης της ελληνικής οικονομίας από το πακέτο Γιουνγκέρ. Τίποτα δεν φαίνεται να αλλάζει για τα υπόλοιπα από το ΕΣΠΑ των περασμένων ετών.         

Ο ιδιότυπος πολιτικός «αυτισμός» που επιδεικνύει η κυβέρνηση και προσωπικά ο πρωθυπουργός, έναντι του καταγραφόμενου σε βάρος τους κόστους που συνεπάγεται η διαχείριση της κρατικής εξουσίας, δεν προοιωνίζεται καλές εξελίξεις. (Ανάλογη συμπεριφορά «πολιτικής αφασίας» έναντι του κόστους από την τρέχουσα διακυβέρνηση είχε επιδειχθεί και από τον Γ. Παπανδρέου από το 2010 και εντεύθεν, με τα γνωστά αποτελέσματα. -Τούτο το στοιχείο, άλλωστε, είναι και ο μείζων καταλογισμός που αποδίδω στον πρώην πρόεδρο του ΠΑ.ΣΟ.Κ.). Διότι, ούτε η αντιπολίτευση (παρά τις μεγάλες προσπάθειες της Νέας Δημοκρατίας) θα μείνει διά παντός στην ανοϊκή κατάσταση που βρίσκεται σήμερα, αλλ’ ούτε και η φθορά που θα κλιμακωθεί σε βάρος του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. -αν συνεχίσει την ίδια τακτική- θα χρειαζόταν κατ’ ανάγκη κάποιο απ’ τα τωρινά κομματικά σχήματα για να εκτονωθεί.     

Παράλληλα, κατά την ίδια περίοδο η κυβέρνηση σημείωσε απώλειες στα θέματα του προσφυγικού αλλά κατέγραψε και ζημίες προς όφελος της Τουρκίας, εξ αφορμής μεν του προσφυγικού, επί του κυρίου περιεχομένου, όμως, των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Και τούτο, παρ’ ότι οι εξελίξεις προσδίδουν στην Ελλάδα την πραγματική γεωπολιτική βαρύτητά της για το σύνολο της Ευρώπης, έναντι της πρόδηλης υποτίμησης του εν λόγω στοιχείου τα προηγούμενα χρόνια ένεκα της επικυριαρχίας της Οικονομίας στη διαμόρφωση των συσχετισμών δυνάμεων.

Τέλος, η κυβέρνηση αδυνατεί να αποστασιοποιηθεί από την εικόνα «ομάδας ατάκτων» που κατέλαβε την εξουσία, σε ό,τι αφορά τον τρόπο χειρισμού της κρατικής μηχανής. Οι αρρυθμίες και η αναποτελεσματικότητα εμμένουν, τείνοντας να καταστούν «φύση» του κυβερνητικού ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Κατόπιν αυτών, εισερχόμαστε στο δεύτερο γύρο της διαπραγμάτευσης που θα κάνει η κυβέρνηση Τσίπρα εντός του 3ου μνημονίου. Τα θέματα είναι κι εδώ πολύ μεγάλα, μεταξύ των άλλων το ασφαλιστικό και η ρύθμιση του ελληνικού χρέους, αλλά και άλλα... Με τις μέχρι τώρα κυβερνητικές πρακτικές, το στυλ διακυβέρνησης και την εν γένει εικόνα της χώρας, κανείς δεν μπορεί να αισιοδοξεί!

Κι αλίμονο…  Το κατανοεί ο πρωθυπουργός ή όχι, έχουμε πια εισέλθει στα χωράφια επιμέτρησης του πολιτικού κόστους  για τα έργα και της ημέρες της κυβέρνησης και δεν αρκεί η οργή κατά των απελθόντων για να βγει θετικά αυτός ο δύσκολος δρόμος.

(Στα επόμενα, δεύτερο και τρίτο μέρος της παρούσας ανάλυσης, θα εκτεθούν οι εξελίξεις στην αξιωματική αντιπολίτευση και τα μικρότερα κόμματα)          

Γιατί επανέρχεται το grexit

Επειδή πολλά ακούγονται από τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης σχετικά με το σημερινό eurogroup, ενώ άλλη είναι η ευρωπαϊκή ατζέντα για την Ελλάδα, μερικά χρήσιμα στοιχεία:

1. Το ζήτημα της «πολιτικής απόφασης» για την Ελλάδα σχετικά με την αξιολόγηση του τρέχοντος προγράμματος στήριξης της ελληνικής οικονομίας, δεν το έθεσε η Αθήνα, όπως αναφέρεται με κάθε σοβαρότητα στην εγχώρια ειδησεογραφία. Το ζήτημα έχει θέσει εδώ και 4 εβδομάδες, περίπου, ο Μάρτιν Σούλτς τόσο στην Κομισιόν, όσο και στην ΕΚΤ εξ αφορμής του προσφυγικού και ως γενικό ζητούμενο αναπροσαρμογής  της περιοριστικής δημοσιονομικής πολιτικής στην ευρωζώνη. Αντιθέτως, ο πρόεδρος του ευρωκοινοβουλίου δεν ασχολείται με το eurogroup, με τις σχέσεις μάλιστα του κ. Σούλτς με τον υπουργό Οικονομικών της Γερμανίας και ανομολόγητο ηγέτη του eurogroup, Βόλφγκανγκ  Σόιμπλε, να βρίσκονται σε εχθρικό σημείο.

2. Πράγματι, η Ελλάδα έθεσε θέμα «πολιτικής απόφασης» στον κομισιονάριο Μοσκοβισί, πριν λίγες μέρες, αποκλειστικά και μόνον, όμως, για το θέμα των «κόκκινων δανείων» και των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας, που δεν συμπεριλαμβάνονταν ως συγκεκριμένη ρύθμιση στη συμφωνία για την Ελλάδα της συνόδου κορυφής του περασμένου καλοκαιριού. Γι’ αυτό και οφείλεται να είναι γνωστό στην κοινή γνώμη της Ελλάδας  ότι για τα «κόκκινα δάνεια» και τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη ρύθμιση που η Ελλάδα «χρωστάει» στους θεσμούς, ει μη μόνον ότι η συμφωνία των δύο μερών πρέπει να έχει συμφωνηθεί  στο πλαίσιο της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών. Δηλαδή, η συμφωνία για τα "κόκκινα δάνεια" δεν είναι προαπαιτούμενο ως προς το περιεχόμενό της (όπως εντέχνως παρουσιάζεται από ορισμένες πλευρές) αλλά ως προς τον χρόνο κατάληξης σ' αυτήν.

3. Η αποσυσχέτιση, μάλιστα, της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών  μας από την παρούσα αξιολόγηση, έχει ζητηθεί σχεδόν ανοιχτά από την ΕΚΤ του κ. Μάριο Ντράγκι, ο οποίος επιθυμεί να αποφευχθεί κάθε ενδεχόμενο αναβολής και καθυστέρησης των ανακεφαλαιοποιήσεων, ώστε να μην υπάρξει ανάγκη «κουρέματος» των καταθέσεων. Αντίθετα, τα ακουόμενα από μερίδα Ελλήνων δημοσιογράφων ότι δήθεν δεν μπορεί να έχουν ανοίξει οι προσπάθειες συγκέντρωσης κεφαλαίων για τις ανακεφαλαιοποιήσεις και οι κατασχέσεις πρώτης κατοικίας να μην είναι στο επίπεδο του ακατάσχετου των 120.000 ευρώ ως προς τα επίπεδα χρέους και τα 12.000 ευρώ ως επίπεδο ετήσιου εισοδήματος των οφειλετών, δεν έχουν καμιά βάση. Τί εξυπηρετούν αυτές οι δηλώσεις πέραν του να προαχθούν σκοπιμότητες ευρωπαϊκών πολιτικών κέντρων, δεν μπορώ να δω. Ποιές πολιτικές σκοπιμότητες; Τις αναφέρω αμέσως στη συνέχεια!          

4. Αντίθετα, η περί τον κ. Σόιμπλε ομάδα χωρών της ευρωζώνης εντείνει τις πιέσεις προς την Ελλάδα, με 2 στόχους:

- Να ανακοπεί η μετεκλογική καλή πορεία των σχέσεων Αθήνας-Κομισιόν επί του προγράμματος και να ανακινηθεί η ατζέντα του grexit, και

- Να μην προχωρήσει η ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών (αφού το πρόγραμμα δεν προχωρεί), να τελειώσουν όλα τα αποθέματα ρευστότητας στην ελληνική οικονομία, ώστε ακόμη  και στα τέλη Νοεμβρίου -ναι ακόμη και τόσο γρήγορα- να μην μπορεί να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις.

5. Πολιτική επιδίωξη των ανωτέρω κύκλων είναι επίσης δύο στοιχεία: α. Να ανατραπεί κάθε ενδεχόμενο δημοσιονομικής χαλάρωσης (και όχι μόνο στην Ελλάδα) λόγω του προσφυγικού και β. Να συγκροτηθεί κυβέρνηση ευρύτερης κοινοβουλευτικής στήριξης στην Ελλάδα.

6. Τυχόν ανάμιξη πολιτικών προσώπων και άλλων κύκλων σε προαναγγελίες τέτοιων  σεναρίων (π.χ. επανέρχεται το grexit) έχει σχολιαστεί και από εμένα στον τοίχο του, ως «τυχαίο γεγονός».   

7. Υπάρχει, άραγε, καμιά σχέση όλων αυτών που ελέχθησαν ως εδώ με τη συγκυρία της υπόθεσης Πανούση; Δεν το γνωρίζω, δεν το πιστεύω, αλλά όλα θα φανούν στη συνέχεια…

Κατόπιν αυτών, συμπολίτες μου, γρηγορείτε! Η χώρα εισέρχεται σε ιδιαίτερα κρίσιμη φάση εξελίξεων με εντεινόμενες τις σε βάρος μας πιέσεις. Οι δυνάμεις της ευρωπαϊκής συντήρησης, στην ολοένα και πιο οπισθοδρομική εκδοχή τους, επιμένουν να θεωρούν την Ελλάδα ως την καταλληλότερη περίπτωση και την περίοδο ως την προσφορότερη περίσταση για να παραδοθούν και νέα «μαθήματα» προς τους άλλους λαούς της νότιας μεσογειακής Ευρώπης, που σηκώνουν το κύριο βάρος της κρίσης, για να αποφορτιστούν οι ευρύτερες συνέπειές της για το ενιαίο νόμισμα. Και -υπενθυμίζω εδώ ότι- στρατηγική επιδίωξη αυτών των κύκλων της ευρωπαϊκής δεξιάς παραμένει ένα ευρώ της κεντρο-ευρωπαϊκής ελίτ, σε πλήρη αντίστιξη με την ανοιχτή Ευρώπη των βαθμιαία συγκλινόντων εισοδηματικών και κοινωνικών επιπέδων για τις χώρες-μέλη, που ήταν η Ευρώπη προς την οποία η Ελλάδα έχει εκχωρήσει τμήματα της εσωτερικής πολιτικής κυριαρχίας της, με αλλεπάλληλες αποφάσεις της ελληνικής Βουλής. 

(ΥΓ.: Επειδή πολλοί με ερωτούν, αναρτώ τα στοιχεία που γνωρίζω, τις απόψεις και τις αναλύσεις μου επ’ αυτών στον «τοίχο» μου, απλούστατα, διότι αυτήν την περίοδο δεν εργάζομαι ως δημοσιογράφος σε κανένα μέσο ενημέρωσης)    

Τελευταία σχόλια

11.09 | 11:45

Αυτονόητα πράγματα που τόσο απλά και κατανοητά παρουσιάζονται. Ελπίζω κάποια στιγμή η πλειονότητα των Ελλήνων να το κατανοήσει.

08.05 | 07:46

Εξαιρετικό.

23.01 | 09:13

Mου αρεσε η αναλυση σου Χριστο

30.11 | 15:57

Ενδιαφέρουσα προσέγγιση στηριγμένη σε πραγματικά γεγονότα

Κοινοποίηση σελίδας