Η συμφωνία με τους ευρωπαίους δανειστές και η κύρωσή της από την ελληνική Βουλή

Eurogroup και ελληνική Βουλή

Του Χρήστου ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ

Επειδή διαβάζω σχετικά σχόλια…

Ερώτημα: Τί ακριβώς θα κληθεί να ψηφίσει η Βουλή σχετικά με την τελευταία συμφωνία του eurogroup που αφορά στην Ελλάδα; Υπάρχει κάποια σύμβαση που πρέπει να κυρωθεί, ή όχι; Διότι, εξ όσων γνωρίζω, κανένα άλλο κείμενο δεν υπάρχει, πέραν της απόφασης του eurogroup, που ελήφθη κατόπιν του λεγόμενου e-mail Βαρουφάκη! Επομένως, η Βουλή, εάν εψήφιζε, θα εκαλείτο να πράξει τί; Να εγκρίνει την απόφαση του eurogroup ή το e-mail Βαρουφάκη;

Τούτων δοθέντων, θεωρώ ορθή την άποψη ότι δεν υπάρχει τίποτα που χρειάζεται να ψηφίσει η ελληνική Βουλή, πέραν των επί μέρους νομοσχεδίων που περιλαμβάνονται στο e-mail Βαρουφάκη!

Γιατί ψηφίζουν τα άλλα κοινοβούλια; Δεν το γνωρίζω και σε καμιά περίπτωση το τί πράττουν εκείνα δεν συμπαρασύρει σε ανάλογη υποχρέωση την ελληνική Βουλή. Άλλωστε, δεν ψηφίζουν όλα! Η ολλανδική Βουλή, φερ’ ειπείν, ήδη ανακοίνωσε ότι δεν θα διεξαχθεί ψηφοφορία επ’ αυτού.

Τα λέγω αυτά, διότι ήδη ξεκίνησε μεγάλη συζήτηση για αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις της κυβέρνησης, σε μια προσπάθεια να παραλληλιστεί η απαράδεκτη πρακτική των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου της απελθούσας κυβέρνησης, με …τη μη ψήφιση από τη Βουλή κάποιου «πράγματος» σχετικά με την τελευταία απόφαση του eurogroup.
Όμως, πρέπει να είμαστε διπλά προσεκτικοί όταν μιλάμε για τη Δημοκρατία μας! Τέτοιες ανεκδιήγητες ταυτίσεις, σαν την παραπάνω για να ικανοποιηθούν κομματικοί εγωισμοί, είναι μέγα σφάλμα! Και πρέπει να αποφεύγονται! Εκτός κι αν κάποιοι βιάζονται να αποδείξουν ότι το μνημόνιο με τους ευρωπαίους δεν λήγει στις 28 Φεβρουαρίου, όπως προβλέπεται στη σχετική συμφωνία, αλλά για κάποιον απροσδιόριστο λόγο έχει παραταθεί… (Ενώ η αλήθεια μαρτυρεί πως ό,τι είναι να γίνει σχετικά με τις σχέσεις Ελλάδας πιστωτών της από τούδε και στο εξής θα συζητηθεί σε 4 μήνες από σήμερα).

Ασφαλώς η κυβέρνηση εκμεταλλεύεται πολιτικά τη μη ανάγκη διεξαγωγής ψηφοφορίας στο κοινοβούλιο, για να αποφύγει προβλήματα που αναδύονται από τις εσωκομματικές αντιδράσεις σχετικά με την απόφαση του eurogroup! Αυτό είναι μια πολιτική διαπίστωση που ορθότατα γίνεται απ’ όποιους συμφωνούν μ’ αυτήν την εκτίμηση (κι εγώ ανάμεσά τους). Αλλά άλλο αυτό και άλλο βαρύγδουπες συζητήσεις περί θεσμών από παρατάξεις και πρόσωπα που ανέχτηκαν την ανεπίτρεπτη τακτική των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου!

Έτσι!

Πέμπτη, 26/2/2015

Πλούτος και νεο-Έλληνες

Ζούμε πλουσιότερα απ' όσο μπορούμε;

Του Χρήστου ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ

Ηγερμανική άποψη, ούτε λίγο-ούτε πολύ, είναι ότι οι Έλληνες εξακολουθούμε να ζούμε πλουσιότερα απ’ όσο μπορούμε… Πιο σκληρά, θα έλεγαν ότι «…οι Έλληνες ξοδεύουν περισσότερα απ’ όσα παράγουν…», κλισέ που παρεπιδημεί εν μέρει και εις τα καθ’ ημάς.

 Η διαπίστωση είναι αληθής! Η παραγωγική βάση της ελληνικής οικονομίας και οι υποδομές της δημιουργούν και διαθέτουν λιγότερα από τις χρηματοδοτικές ανάγκες της χώρας.

 Κάπως έτσι, άλλωστε, το έλλειμμά μας απογειώθηκε σε μη διαχειρίσιμα επίπεδα, με συνέπεια την άδηλη πτώχευση της χώρας μας και το αδιέξοδο εξασφάλισης πιστώσεων που θα μπορούσαν να αποκρούσουν τις συνέπειες της κρίσης των αγορών…

 

Ωστόσο, εάν κριτήριο αποτίμησης του πόσο μπορεί να ξοδεύει κάθε χώρα για να αποφύγει ενδεχόμενες δημοσιονομικές περιπέτειες, είναι οι δαπάνες της να μην υπερβαίνουν ό,τι παράγει, τότε δεν υπάρχει χώρα του δυτικού κόσμου που να μην έχει «αμαρτήσει»!

 Έτσι, σήμερα βρισκόμαστε στο σημείο το συσσωρευμένο χρέος της οικονομίας των χωρών της λεγόμενης Δύσης, προφανώς να μην μπορεί  να εξυπηρετηθεί, άνευ της θετικής αξιολόγησης των φερώνυμων «οίκων». Απολύτως αποκαλυπτική είναι η περίπτωση των Η.Π.Α., οι οποίες χωρίς δεξιοτεχνικούς πολιτικούς χειρισμούς στο εσωτερικό τους, θα είχαν ...χρεοκοπήσει επισήμως!

 

Κι εδώ φτάνουμε στην μέθοδο, που εκατέρωθεν των ακτών του Ατλαντικού, εφαρμόζουν οι σύγχρονες μητροπόλεις του καπιταλισμού για να χειριστούν την κρίση:

 - Οι Η.Π.Α., ακολουθώντας πιστά τις οδηγίες του παραδεδεγμένου καπιταλιστικού manual, έκοβαν -μέχρι πρότινος τουλάχιστον- πληθωριστικό δολάριο, για να αποπληρώνουν τις διεθνείς οφειλές τους και να χρηματοδοτούν με κεφάλαια την ανάπτυξή τους.

 - Η Ευρωπαϊκή Ένωση, αντιθέτως, επέλεξε (και ακόμη επιμένει σ’ αυτό) σε περιοριστικές πολιτικές, διατηρώντας παράλληλα το «σκληρό» ευρώ.

 Έχουν περάσει 6 χρόνια από την πρώτη εκδήλωση της μεγαλύτερης διεθνούς οικονομικής κρίσης από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Και αποτελέσματα δείχνουν ότι οι Η.Π.Α., εύκολα ή δύσκολα (με όρους εσωτερικών πολιτικών  διακανονισμών) έχουν μια οικονομία που αναπτύσσεται, ενώ αντιθέτως οι ευρωπαίοι αγκομαχούν. Και επειδή αγκομαχούν έχουν αρχίσει να ταλανίζονται από σοβαρά προβλήματα συνοχής!

 Μ’ άλλα λόγια, ανεξαρτήτως των «δημοκρατικών τύπων» που φαίνεται να τηρούνται κατά τις διαδικασίες λήψης των ευρωπαϊκών αποφάσεων, στη Γηραιά Ήπειρο εμπεδώνεται ένα διαρκώς διευρυνόμενο έλλειμμα πολιτικής εκπροσώπησης των πληθυσμών της. Ιδίως αυτών του Νότου. Κι αυτό, είναι ένα στοιχείο που μόνον απαισιοδοξία παράγει, ιδίως εν όψει και των ευρωεκλογών.

 

Ως προς την Ελλάδα, τώρα, προκαλούν απορία και ερωτηματικά γιατί εν μέσω της κρίσης επιμένουν οι ηγέτες της Ευρώπης αντί να δουν το γενικό πρόβλημα της Ευρώπης και του μέλλοντος του ευρώ εστιάζουν στα ψεύτικα στοιχεία, με τα οποία τροφοδοτούσε η Ελλάδα τη Eurostatτην περίοδο ένταξης της χώρας στην ΟΝΕ και στο ότι οι Έλληνες διάγουν πολυτελή βίο, τον οποίο δεν μπορούν να έχουν!

 Και οι δύο αυτές θέσεις είναι εξαιρετικά απλουστευτικές και δεν απαντούν στο σοβαρό ζήτημα τόσο της βιαστικής προώθησης του ενιαίου νομίσματος όσο και γιατί καθυστερούν σήμερα οι απαραίτητες ενέργειες ώστε να προχωρήσει το «όραμα» της ευρωπαϊκής ενοποίησης.                         

 Ας δούμε εδώ και το παράδειγμα της γειτονικής Ιταλίας. Η Ιταλία είναι μια χώρα με μεγάλη και εκτεταμένη παραγωγική βάση και βρίσκεται εν μέσω αλλεπάλληλων πολιτικών κρίσεων. Υποφέρει κι αυτή εξίσου έντονα από ανάλογα προβλήματα μεγάλου εξωτερικού χρέους. Όμως, η χώρα δεν πιέζεται μέχρις ασφυξίας για να λάβει δημοσιονομικά μέτρα, ανάλογης ή τουλάχιστον σχετικής έντασης με τα μέτρα που λαμβάνονται στην Ελλάδα.

 

Μάλλον αυτό που συμβαίνει αυτή την ώρα στο κοινό ευρωπαϊκό μας «σπίτι» είναι μια διαδικασία ανακατανομής του αθροιστικώς παραγόμενου ευρωπαϊκού πλούτου, αλλά με τρόπο που από τα ίδια τα πράγματα αποδεικνύεται ότι ευνοεί τους οικονομικά ισχυρότερους.

 Η Ελλάδα είναι χώρα που υπολείπεται αισθητά του ευρωπαϊκού μέσου όρου στο κατά κεφαλήν εισόδημα. Επομένως, εξ αρχής ήταν γνωστό σ’ όλους ότι θα ξόδευε περισσότερα απ’ όσα θα παρήγαγε, με σχετική πρόβλεψη στο πλαίσιο των ευρωπαϊκών συνθηκών για κάλυψη των πρόσθετων δαπανών της, ένεκα της ένταξης στο ευρώ, από εισροές κεφαλαίων προερχομένων από τις πλουσιότερες χώρες. Εισροές, οι οποίες προβλέπονται ρητώς από το ευρωπαϊκό δίκαιο και αιτιολογούνται ως αναγκαίο μέτρο για το «κλείσιμο της ψαλίδας» της διαφοράς εισοδήματος μεταξύ πλουσίων και φτωχών ευρωπαίων. Είναι, ακριβώς, το πλαίσιο πολιτικής που υπάρχει για την προαγωγή της ευρωπαϊκής ενοποίησης!

 Η Ελλάδα, πράγματι, υπερέβη (και κακώς) πριν την  εκδήλωση της κρίσης χρέους τα επίπεδα ανεκτής χρηματοδότησης της οικονομίας της. Υπήρξε υπερδανεισμός. Αλλά αυτό δεν έγινε στο κενό. Σε μεγάλο βαθμό έγινε στο πλαίσιο συγκεκριμένων ευρωπαϊκών κανόνων πολιτικής συνύπαρξης των χωρών-μελών.

 Από την άλλη το περιορισμένο οικονομικό μέγεθος της χώρας μας, ως ποσοστό επί του συνολικού ευρωπαϊκού ΑΕΠ, δεν δικαιώνει την υπερβολική άποψη ότι η Ελλάδα είναι αιτία της κρίσης και είναι αυτή που ευθύνεται για την έκτασή της.

 Σήμερα, πρακτικά, οι ευρωπαίοι εταίροι της Ελλάδας (αν και έχουν συμβάλλει στην εξυπηρέτηση αποπληρωμών του ελληνικού χρέους), εμφανίζονται απρόθυμοι να χρηματοδοτήσουν την ανάνηψη της ελληνικής οικονομίας.

Όμως, αν αυτή είναι η βασική στρατηγική τους τότε καταργείται η συστατική για την Ευρωπαϊκή Ένωση αρχή της αλληλεγγύης.

 

Απ' αυτήν την άποψη η μικρή Ελλάδα αναδεικνύεται σε σύμβολο εδραίωσης του πλανώμενου πάνω από την Ευρώπη και βαθμιαία ενισχυόμενου ευρωσκεπτικισμού. Και ακόμα περισσότερο αναδεικνύεται και ως κεντρικό πεδίο μάχης για την ανάσχεση του ευρωσκεπτικισμού που μπορεί να γίνει μόνο με την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας.

(Αναρτήθηκε στο facebook στις 12 Απριλίου 2014)

Ο ελάχιστος κόσμος του μικρονοϊκού δογματισμού

ή, …μια ζωή σκιαμαχία

(Μια αναφορά για λίγους αλλά προς όλους)

Του Χρήστου ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ

(σ.σ.: Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε ένα περίπου μήνα πριν τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015) 

Ξύπνησα αυτό το πρωί και …αίφνης, ήμουν πλέον ένας …απατεώνας! Ένα, περίπου, κατάπτυστο και οπωσδήποτε μισητό πρόσωπο είμαι πια, επειδή δεν έχω αναγνωρίσει στον Σαμαρά τις θετικές πλευρές του έργου του (και, άντε αν το έκανα- θα μου εδίδετο ανοιχτοχέρικα και η δυνατότητα να πω και κάποιαν άσχημη στιγμή των ημερών του «για ξεκάρφωμα»). Κι όλ’ αυτά, στο πλαίσιο μιας αποδιδόμενης σε μένα τακτικής, ούτως ώστε σκοπίμως να αποφύγω την υποχρέωσή μου να πάρω ξεκάθαρη θέση απέναντι στις εξελίξεις. Αυτό μου καταμαρτυρείται!

Μάλιστα, είμαι πλέον τόσο μεγάλος απατεώνας, ώστε να τοποθετούμαι σε δεινότερη θέση από τους Παπαδημουλοσταθάκηδες και τους Μηλιοβούτσηδες! (Σημ. προς τους δογματικούς απογόνους του παραδοσιακού κομμουνισμού: παιδιά, θυμάστε τους «Πηλιογούσηδες»; Ρε πώς η γλώσσα ξεσκεπάζει αμείλικτα και τις πιο φτιασιδωμένες πολιτικές ξετσιπωσιές και τις εντυπωσιακότερες κωλοτούμπες!!! Εσείς, παιδιά, πρώην μέλη της ΚΝΕ, που κάνατε τις διακοπές της νιότης του βίου σας στην ορθόδοξη κομμουνιστική νεολαία, σίγουρα ξέρετε για τί μιλώ! Εσάς, που σας πήρε στην αγκαλιά του ο «γιάπις της γωνίας» (του τετραγώνου της οικίας σας) του 1996 και σας πήγε ταξίδι στο όνειρο του νεο-φιλελευθερισμού των ΕΛΔΕ, θυμάστε άραγε τίποτα απ’ τα παλιά; Σεις, που σας διάλεξε με ύμνους στεντόριους η εύπορη τάξη, για να υπερασπιστείτε τα συμφέροντά της! Και το κάνετε με τόση αυταπάρνηση, ώστε σήμερα να μη χρειάζεται να δράσει η ίδια η εύπορη τάξη: έχει τόσο μεγάλο απόθεμα εκπροσώπων από την ομάδα σας στο κελάρι της, που μπορεί να φύγει ήσυχη για χειμερινές διακοπές στο Mont Blanc. Εσείς, που -τότε, εκείνα τα χρόνια- τους μη δογματικούς κομμουνιστές του αριστερού χώρου «ρεβιζιονιστές» τους ανεβάζατε και «οππουρτουνιστές» τους κατεβάζατε! Το θυμάστε; Ε, ξανά ως «τυχοδιώκτες» τους βλέπετε! Ασχέτως που σήμερα είναι πια «οππορτούνες» της αριστεράς», ενώ τότε ήταν «της δεξιάς». Ίδιοι χαρακτηρισμοί, από τα ίδια πρόσωπα, για το ίδιο πολιτικό ατόπημα: τον ανίκητο δογματισμό, που μόνο με τον μικρονοϊσμό θα μπορούσε να ανταγωνιστεί σε στατικότητα θέασης του κόσμου και των ανθρώπων).

Πώς να υπερασπιστώ τον εαυτό μου, μέσα σε τόση μικρότητα; Πώς να δωσω τη μάχη για να μη μείνει ούτε και ένας που να μη με θεωρεί «απατεώνα»; Τόσες και τόσες αναφορές ανήρτησα «για να πάρω θέση στις εξελίξεις»! Τι να κάνω: να τις αναρτήσω και πάλι; Όχι βέβαια!!!
Όσο επίμονα αήττητα κι αν είναι η βλακεία και ο δογματισμός, δεν θα επέτρεπα στον εαυτό μου να αφήσω να με σύρουν στην κατωφέρεια της μανικαταθλιπτικής επανάληψης, που είναι ο λόγος των δογματικών. Ο λόγος ο δικός τους ο αφόρητα κουραστικός! Ναι! Δογματικοί όλων των προελεύσεων, εσείς θα συνεχίσετε να λέτε ακούραστα τα ίδια και τα ίδια (και τα media των στημένων ειδήσεων εξ ίσου ακούραστα να αναμεταδίδουν):
- ότι φταίει μόνον το δημόσιο και οι κομματικές προσλήψεις για το δημοσιονομικό έλλειμμα, παραβλέποντας τις ασύλληπτες κερδοφορίες των ιδιωτών, που υπολογίζονται σε 170 δισ. ευρώ διαφυγή κεφαλαίων (το 65% περίπου του σημερινού σημερινού εξωτερικού χρέους μας), που στην αρχή της κρίσης την «έκαναν» από τη χώρα,
- ότι τα πρόσθετα 6 δισ. που κόστισε στα νοικοκυριά η επιμονή Σαμαρά να γίνει πρωθυπουργός, δεν «μετράει» και δεν θα έπρεπε να παράγει πολιτικό κόστος για την κυβέρνηση, για να μην απειληθεί η διασωστική προσπάθεια της χώρας (λες και απλά «δεν πειράζει» και όλα θα ξεπεραστούν αν τα νοικοκυριά πληρώσουν και κάτι περισσότερο, …αλλά με τα 170 δισ. ευρώ των ιδιωτών πάντα στη σιγουριά του εξωτερικού),
- ότι το πολιτικό αίτημα της αναδιανομής των βαρών της διάσωσης (ανεξαρτήτως του πώς αυτό τίθεται και πώς διεκδικείται από την προφανώς ανεπαρκή και «ελαφρά» αντιπολίτευση), δεν είναι ένα δίκαιο και ορθό αίτημα αλλά μια λαϊκίστικη παράσταση,
- ότι ο Σαμαράς δεν είναι άλλο παρά ένας λίγο δεξιότερος ηγέτης από τη συνήθη εικόνα της εγχώριας συντηρητικής παράταξης (λες και την προτροπή προς τους πολίτες για «ανακατάληψη των πόλεών μας», που υπήρξε καίρια αιτολογική και πολιτικώς νομιμοποιητική βάση για την είσοδο των νεο-ναζιστών στη Βουλή μας, την έδωσε κάποιος άλλος και όχι ο Σαμαράς),
- ότι…, ότι…, ότι…, …πόσα «ότι» μπορώ να αραδιάσω εδώ!
Δεν χρειάζεται, όμως να πω άλλα! Σίγουρα ξέρετε τι εννοώ και για ποιους το εννοώ!...

Δεν θα ασχολιόμουν καν! Δεν αξίζει τον κόπο!
Οφείλω, όμως, να υπερασπιστώ τον εαυτό μου και μέχρις τελευταίας ρανίδος των ιδεών μου την τελευταία «αμαρτία» που μου καταλογίζουν οι «δογματικοί της μεταρρύθμισης»: Λένε, ούτε λίγο-ούτε πολύ, ότι για να μην αποκαλυφεί η ένδεια θέσεών μου και για «να μη γίνω ρεζίλι» ένεκα της φιλο-λαϊκίστικης ματιάς μου στα πράγματα, ξεμπερδεύω μ’ ένα «ο φασίστας ο Μπαλτάκος» και τελειώσαμε!...
Ναι! Αυτήν την ακραία ανέντιμη αναφορά κάνουν στις προθέσεις μου και στο περιεχόμενο όσων έχω υποστηρίξει.
Μ’ άλλα λόγια, όσα εγώ κατεβατά «ανέβασα» σε τούτον εδώ τον τοίχο για το έγκλημα κατά της δημοκρατίας μας που εκτέλεσε εν ψυχρώ ο Αντώνης Σαμαράς μετά του Μπλατάκου, δεν ήταν παρά τα προσχήματα της αδυναμίας μου να τεκμηριώσω τις απόψεις μου! Αυτό εννοούν!
Τόσο χαμηλά έπεσαν για να μην ηττηθούν στη σκιαμαχία που εξ αρχής έδιναν με τον εαυτό τους, επειδή «πήραν τη ζωή τους λάθος» και -παρά ταύτα- «δεν άλλαξαν ζωή», ευελπιστώντας ανοήτως πως θα αρκούσε ότι άλλαξαν μόνον τους «τίτλους τέλους».

Τους συγχωρώ, παρ’ όλ’ αυτά! Αυτο-τιμωρούνται σκληρότατα, επιμένοντας στο δογματισμό των μεταρρυθμίσεων, που συνιστά το σωσίβιο της αυτοεπιβεβαίωσής τους. Εδώ βρήκαν το μονομελές κοινό που σ’ όλον τον βίο τους αναζητούσαν αλλά ποτέ δεν αξιώθηκαν να αποκτήσουν: τον ίδιον τον εαυτό τους. Που κάθε φορά τον πείθουν θριαμβευτικά και λέγοντας τα ίδια. Μια πειθώ τόσο άδεια, ώστε η μόνη πειστικότητά της να ανευρίσκεται στο ότι απλούστατα ισχύει επειδή …το είπαν εκείνοι! Τελικά, μιλούν στον εαυτό τους για τον εαυτό τους. Τι θλιβερή κατάληξη!

Ξεχνούν, δηλαδή, και πάλι, πως κι απ’ το περιεχόμενο των απόψεων του καθένα, εκείνο που αξίζει περισσότερο είναι το πώς ο ίδιος τις υπερασπίζεται.

(αναρτήθηκε στο facebook στις 28/12/2014)

Τελευταία σχόλια

11.09 | 11:45

Αυτονόητα πράγματα που τόσο απλά και κατανοητά παρουσιάζονται. Ελπίζω κάποια στιγμή η πλειονότητα των Ελλήνων να το κατανοήσει.

08.05 | 07:46

Εξαιρετικό.

23.01 | 09:13

Mου αρεσε η αναλυση σου Χριστο

30.11 | 15:57

Ενδιαφέρουσα προσέγγιση στηριγμένη σε πραγματικά γεγονότα

Κοινοποίηση σελίδας