Οι ατελείωτες πολιτικές λαθροχειρίες

του κ. Ευάγγελου Βενιζέλου

(Β΄μέρος)

 Συνεχίζω την οφειλόμενη (όπως την αισθάνομαι) απάντηση στον κ. Ευάγγελο Βενιζέλο για ένα άρθρο του (http://www.iefimerida.gr/news/224444/venizelos-idoy-ti-tha-eihe-symvei-sti-hora-den-mesolavoyse-eptamino-tis-diakyvernisis#ixzz3kwrQ4tKF), επικεντρώνοντας στις αναφορές του σε ζητήματα δημοκρατίας και εν γένει πολιτικής ομαλότητας.

- Επετέθη ο κ. Βενιζέλος (ναι, ο κ. Βενιζέλος!!!) στην κυβέρνηση Τσίπρα για τις Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου (ΠΝΠ)! Τι να πει εδώ κανένας! Ας θυμίσω, μόνον, ότι η κυβέρνηση Σαμαρά ακόμη και τους σχολικούς φύλακες με ειδική για την περίσταση ΠΝΠ ρύθμισε! Στο σπίτι του κρεμασμένου…

- Διαμαρτύρεται, επίσης, ότι επί ΣΥ.ΡΙΖ.Α., όπως γράφει, «… περάσαμε ξυστά από την επίταξη του χρηματικού αποθέματος της Τραπέζης της Ελλάδος χωρίς άδεια της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (πρόταση Λαφαζάνη), από το σχέδιο Βαρουφάκη για παράλληλο νόμισμα  με χακάρισμα των ΑΦΜ, από το Grexit με τη στήριξη των ενόπλων δυνάμεων οι οποίες αναγορεύτηκαν από τον αρμόδιο υπουργό σε “παράγοντα εσωτερικής σταθερότητας”…”. Ναι, είναι η κριτική που μόνο ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος θα μπορούσε να εμπνευστεί: η ενάσκηση κριτικής για όσα δεν έγιναν …αλλά θα μπορούσαν να έχουν γίνει. Προφανώς, καμιά ανάγκη να αναφερθεί σε όσα έκανε η κυβέρνηση Σαμαρά δεν αισθάνεται. Για παράδειγμα, ανησύχησε πολύ για τα αποθεματικά της Τράπεζας της Ελλάδας, …αλλά το αναφερθέν δικαστικό πραξικόπημα με την δηλούμενη ευνοϊκή μεταχείριση της Χρυσής Αυγής κατόπιν της παρέμβασης του τότε γενικού γραμματέα της κυβέρνησης, στην οποία ο ίδιος συμμετείχε ως αντιπρόεδρος, του κ. Μπαλτάκου, φαίνεται δεν τον ενόχλησε και πολύ, γιατί δεν κάνει καμιά αναφορά σ΄ αυτό το περιστατικό, εδώ και τόσα χρόνια!    

- Σχετικά με την Ευρώπη, λέγει: «…Η εξομάλυνση και η αξιοποίηση της σχέσης μας με την Ευρώπη δεν αρκεί. Το μνημόνιο Τσίπρα πρέπει να εφαρμοστεί, στοιχείο της εφαρμογής του είναι όμως η συνεχής παρακολούθηση και προσαρμογή του περιεχομένου του και κατά το δημοσιονομικό και κατά το διαρθρωτικό σκέλος, ώστε να αποτρέπονται υφεσιακές επιπτώσεις και να ενισχύεται η αναπτυξιακή προοπτική, μέσα από τη συστηματική, έντιμη και αξιοπρεπή συνεργασία με τους εταίρους και τους θεσμούς…». Θέτει ως στόχους εκείνα που ο ίδιος ως κυβέρνηση με τη συνεργασία του απέτυχε παταγωδώς να εξασφαλίσει! Ιδίως το σημείο εκείνο όπου διαπιστώνει τις υφεσιακές επιπτώσεις από το μνημόνιο που έφερε ο κ. Τσίπρας, ξεπερνάει κάθε όριο!

- Δύο ημέρες πριν η Ευρωπαϊκή Ένωση επαναλάβει την παλιότερη και πολύ καλά γνωστή στην Ελλάδα προεκλογική αήθεια, να υποδεικνύει την επιθυμητή κυβέρνηση στους Έλληνες ενώπιον της κάλπης, ο κ. Βενιζέλος στο άρθρο του είχε προλάβει να υποδείξει την ανάγκη, όπως γράφει «...για ευρύτατη συνεργασία όλων των δυνάμεων του δημοκρατικού τόξου που αποδέχονται το ευρωπαϊκό πλαίσιο αναφοράς, χωρίς αποκλεισμούς ή αυτοαποκλεισμούς». Και συνεχίζει: «Αυτό το οποίο κατέστη αναγκαίο  και αποδείχθηκε εφικτό στην Βουλή που διαλύθηκε, γιατί δεν μπορεί να συνεχιστεί με πιο συστηματικό και ολοκληρωμένο τρόπο στην επόμενη Βουλή; Και γιατί δεν μπορεί να εκφραστεί στο επίπεδο της κυβέρνησης που θα λειτουργεί, όχι ως άθροισμα κομματικών εκπροσώπων, αλλά ως εθνική ομάδα επεξεργασίας και εφαρμογής του εθνικού σχεδίου ανασυγκρότησης;», ανέφερε! Κυβέρνηση, ίδια μ’ εκείνην που διαρρέεται ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση θα επιθυμούσε να έχει η Ελλάδα μετά τις κάλπες της 20ης Σεπτεμβρίου, ζητεί, …για όσους ακόμη δεν το κατάλαβαν…

- Η αηθέστατη παρέμβαση της Ε.Ε. να υποδεικνύει τις μετεκλογικές κυβερνήσεις σε χώρα-μέλος της, δεν είχε εκδηλωθεί βεβαίως όταν ο κ. Βενιζέλος ζητούσε το ίδιο στο εν λόγω άρθρο του πριν λίγα εικοσιτετράωρα, για να κατηγορηθεί ότι έκανε τη βρώμικη δουλειά της προαναγγελίας των ευρωπαϊκών αηθειών. Απλώς καταγράφεται η σύμπτωση! (Επί τη ευκαιρία να θυμίσω ότι όταν ο τότε πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου -παρ’ ότι εκλεγμένος από το 44% των Ελλήνων πολιτών- εξεδιώκετο από τους ευρωπαίους λόγω της απόπειράς του να διενεργήσει δημοψήφισμα, ο κ. Βενιζέλος και πάλι συμπτωματικά φάνηκε εκ των προτέρων να γνωρίζει πολλά για τις προθέσεις Μέρκελ και Σαρκοζί σχετικά με την Ελλάδα, όπως άλλωστε επιβεβαιώθηκε εκ των υστέρων. Επρόκειτο για μιαν ακόμη σύμπτωση).                           

- Κορυφαία πολιτική ανεντιμότητα, όμως, του τέως προέδρου του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και πρώην αντιπροέδρου της κυβέρνησης Σαμαρά, είναι ότι δεν σιωπά! Όχι, βεβαίως, γιατί δεν έχει το δικαίωμα να ομιλεί και να εκφράζει δημοσίως την άποψή του! Αλλά γιατί μόλις πριν μερικές εβδομάδες η παράταξη η οποία τον ετίμησε με την εκλογή του στην ηγεσία της, εξέλεξε νέα ηγεσία: την κυρία Φώφη Γεννηματά! Και παρ’ ότι σε προεκλογική περίοδο, ο κ. Βενιζέλος επιμένει απολύτως αναρμοδίως να είναι εκείνος που δεσμεύει το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και κατά την μετέπειτα της δικής του ηγεσίας περίοδο, σε θέσεις και επιλογές. Και, καλά! Ως πολιτικός είναι ασυγκράτητος! Σαν άνθρωπος, όμως, δεν διαθέτει τη στοιχειώδη ευγένεια να επιτρέψει στη νέα πρόεδρο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. να καθορίσει την παραταξιακή γραμμή σε τούτες τις εκλογές; Ο θανατηφόρος εναγκαλισμός με τη Νέα Δημοκρατία πρέπει να παραταθεί ακόμη περισσότερο; Κανένα συμπέρασμα δεν έχει εξάγει εκ του γεγονότος ότι το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ήταν το τελευταίο σε δύναμη από τα κόμματα της διαλυθείσας Βουλής;

- Εν τάξει, ο κ. Τσίπρας ας δεχτούμε πως είναι σ’ όλα λάθος! Μα ούτε ένα αδύναμο σημείο δεν έχει βρει ο κ. Βενιζέλος στον κ. Σαμαρά και στον ενδιάμεσο (και με τη  έγκριση Σαμαρά) αντικαταστάτη του, τον κ. Μεϊμαράκη. Ο «αγράμματος», «λαϊκιστής» και «τυχοδιώκτης» Τσίπρας, τόσο πολύ τέλος πάντων διαφέρει επί τα χείρω από τον κ. Μεϊμαράκη και την «παράταξη των παξιμαδιών Τζαμτζή»; Δεν αντιλαμβάνεται ο κ. Βενιζέλος πόσο βλάπτει το ΠΑ.ΣΟ.Κ. μ’ αυτές τις αναφορές του; Ή, απλώς, άλλος είναι ο τελικός σκοπός του, διερωτώμαι: Να (επαν)εκλεγεί πάση θυσία η Δεξιά και ο κ. Μεϊμαράκης, …κι ας πάει και το ΠΑ.ΣΟ.Κ.;... Με αντάλλαγμα ίσως για τον ίδιον (;) την επιστροφή του στα κέντρα λήψης των αποφάσεων, ακόμη και ως επικεφαλής Έλληνας διαπραγματευτής για τη ρύθμιση του ελληνικού χρέους που έφερε ο κ. Τσίπρας; Αλήθεια, η κυρία Γεννηματά θα ήθελε τον κ. Βενιζέλο διαπραγματευτή της Ελλάδας για το ζήτημα του χρέους, όταν μέχρι την αποχώρηση του από την παραταξιακή ηγεσία ο ίδιος θεωρούσε το ελληνικό χρέος βιώσιμο και επομένως χωρίς καμιά ανάγκη ρύθμισής του; 

Ψεύδη και επιλεκτικές αλήθειες, ων ουκ έστιν αριθμός! Θα μπορούσε κανένας να καταρτίσει ολόκληρο σύγγραμμα, απαντώντας του!

Αλλά φτάνει έως εδώ!  Πρόδηλες οι προθέσεις και ασυγκράτητες βουλήσεις εκρέουν των λόγων του. Θα κριθεί ξανά και με τη δέουσα αυστηρότητα. Και θα λάβει την κρίση που αναλογεί.    

Τσίπρας ή ΣΥ.ΡΙΖ.Α.;

Καθώς η κριτική για τη συμφωνία ανάμεσα στην Ελλάδα και τους ευρωπαίους δανειστές της κορυφώνεται, ιδιαίτερο ενδιαφέρον βρίσκω στο φαινόμενο μετάπτωσης μεγάλης μερίδας οπαδών του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στο φανατικότερο πολιτικό κοινό κατά του κ. Τσίπρα!

Εξ ίσου μεγάλο ενδιαφέρον διακρίνω πως έχει η μη ευθύγραμμη εκπροσώπηση τούτων των πολιτικών κοινών που στήριξαν ΣΥ.ΡΙΖ.Α. (και σήμερα, στην καλύτερη περίπτωση, επανεξετάζουν τη στάση τους απέναντι στο μείζον κυβερνητικό κόμμα) από την πολιτική γραμμή της «εξόδου» από το ευρώ κι ακόμη και από την Ευρωπαϊκή Ένωση.   

Κι όλ’ αυτά, ενώ είναι πλέον ή σαφές ότι η στρατηγική προγραμματική δέσμευση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δεν εκτεινόταν μέχρι την έξοδο από το ενιαίο νόμισμα, και -αντιθέτως- όπου και όποτε κι αν είχε ακουστεί ως «σενάριο κυβερνητικής πολιτικής» αφηνόταν ταυτόχρονα εντέχνως να διαφανεί ότι συνιστά ένα «εφόδιο» μιας διαπραγματευτικής τακτικής, και όχι δυνητική τελική κατάληξη της ίδιας διαπραγμάτευσης.         

Yπ’ αυτές τις παραδοχές είτε τα εν λόγω πολιτικά κοινά που στήριξαν τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και σήμερα τον αμφισβητούν, ρυμουλκούνται σε θέσεις και απόψεις που δεν τα εκφράζουν (για λόγους σε σημαντικό βαθμό «προσωποποιημένου θυμού», ειλικρινούς απογοήτευσης, ή κάτι άλλο… -κανένας δεν μπορεί ακόμη να προσδιορίσει τί ακριβώς), είτε η μάχη στο εσωτερικό του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. υπέρ της φιλοευρωπαϊκής πτέρυγας είχε ήδη κερδηθεί από νωρίς, και, πάντως, πολύ πριν ακόμη τις εκλογές του περασμένου Ιανουαρίου, οπότε και η σημερινή απογοήτευση και οι κατηγορίες κατά του κ. Τσίπρα δεν έχουν το παραμικρό πολιτικό έρμα!  

Ωστόσο, πρέπει εκ παραλλήλου να λεχθεί ότι η «θεωρία Βενιζέλου» (μία ακόμη από εκείνες τις τόσο βολικές αποκλειστικού προσωπικού ενδιαφέροντος θεωρίες, που κατέστρεψαν οριστικά τα όποια υπολείμματα της παράταξης διασώζονταν μέχρι τη στιγμή που ανέλαβε την ηγεσία του ΠΑ.ΣΟ.Κ.), είναι παντελώς αβάσιμη! Διότι, προφανέστατα, δεν ήταν η προεκλογική «υπερ-υποσχεσιολογία» (overpromising) του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., που τού έδωσε τη νίκη στις κάλπες! Υπάρχουν, δηλαδή, πολύ σοβαρότερα κίνητρα από την αποδιδόμενη αφέλεια στον εκλογικό σώμα  (που εξαπατήθηκε, κατά τη «θεωρία Βενιζέλου», ως απόρροια της «αριστοκρατικής άποψης» περί καταλογισμού ευθύνης της ψήφου μόνον στους μορφωμένους και του ακαταλόγιστου για τους «ατάκτους ψηφοφόρους της πλέμπας», προσέγγιση που είναι ό,τι πιο δεξιό έχω ακούσει εδώ και καιρό).  

Η εκλογική επικράτηση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., όπως έχω αναφέρει κι άλλες φορές, ήταν προϊόν καθαρής πολιτικής απονομιμοποίησης των σχεδίων διάσωσης της ελληνικής οικονομίας, σε συνδυασμό με την εξαχρείωση των δημοκρατικών κανόνων της ίδιας της Ε.Ε. και προς χάριν της at any cost προαγωγής του ενιαίου νομίσματος, με το «σκληρό μοντέλο». Παράλληλα, ήταν αποτέλεσμα της σκληρής ταξικής συγκρότησης των ίδιων των σχεδίων διάσωσης σε βάρος των αδυνάμων, με συνέπεια την ανισοκατανομή των βαρών διάσωσης της ελληνικής οικονομίας υπέρ των ισχυρών και με τρόπο, που αργά ή γρήγορα θα κατέληγε σε πολιτικές ανατροπές. (Και ομιλούμε, βεβαίως, εδώ, μόνο για τις πολιτικές παραμέτρους της υπόθεσης, αφήνοντας τις οικονομολογικές θεωρήσεις στη συμφωνία που κατορθώθηκε λίαν προσφάτως εκτός ενδιαφερόντων του παρόντος κειμένου –άλλωστε έχουμε μιλήσει αλλού διά μακρόν και για τα οικονομικά στοιχεία της συμφωνίας…).     

Επιστρέφοντας, όμως, στους νεοπαγείς «αντι-τσιπρικούς» πολίτες, μέχρι πρότινος θερμούς υποστηρικτές του μείζονος κυβερνώντος κόμματος και της ηγεσίας του, το ερώτημα παραμένει: Αισθάνονται πως ηττήθηκαν στα καφενεία των δημόσιων διαλόγων του λαού, πραγματικά καφενεία ή εκείνα των κοινωνικών δικτύων;  Ή ιδεολογικοπολιτικά, αίφνης, έχουν ταυτιστεί με την αποχώρηση της Ελλάδας από την Ε.Ε. (και δη και με όρους Κ.Κ.Ε., για να λέμε όλην την αλήθεια, με την οποία, όμως, μέχρι τώρα διαφωνούσαν); Ή, τελικά, απλά δοκιμάζουν την εμπειρία της ιστορικά επιβεβαιωμένης ιδεολογικοπολιτικής ασυμβατότητας της παράταξής τους με τη δοκιμασία διακυβέρνησης (κι όλ’ αυτά, ιδίως, εκ του αποτελέσματος προς δικαίωση του σεναρίου της λεγόμενης «αριστερής παρένθεσης»), με την υιοθέτηση της εξήγησης περί «κωλοτούμπας»; (Μια εξήγηση, φυσική συνέχεια της «βενιζελαίας άποψης», όπως ήδη ανέφερα, περί συνειδητότατης και απολύτως σκόπιμης προεκλογικής «υπερ-υποσχεσιολογίας» του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.. Αλλά και μια άποψη που και από τις ίδιες τις εξελίξεις αποδείχτηκε αφόρητα κατασκευασμένη, ώστε και οι ίδιοι οι αρχικοί εισηγητές της να αποφεύγουν πλέον να την διακινούν και να την υπερασπίζονται).

Για όσους, λοιπόν, εκ των μέχρι πρότινος διαπρύσιων υποστηρικτών του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και του κ. Τσίπρα γνωρίζω και διαθέτω γνώμη για το πολιτικό ήθος και τα κίνητρά τους, αρνούμαι να δεχτώ πως υιοθετούν τώρα εκείνοι τη «θεωρία της κωλοτούμπας», και αφού την έχουν πλέον εγκαταλείψει οι πολιτικοί αντίπαλοί τους!  Κρίνω πως είναι ζήτημα πολιτικής νοημοσύνης να μην σκέπτονται και ενεργούν τοιουτοτρόπως!

Εξ ίσου για τους ίδιους είμαι βέβαιος ότι η μεταπήδησή τους στα πολιτικά κοινά που ελκύονται από τον πολιτικό λόγο ο Κ.Κ.Ε., δεν είναι πιθανή. Το αντίθετο, μάλιστα!  

Τι απομένει; Η προσωποποίηση των αντιφάσεων που γεννά η δρώσα πολιτική εξέλιξη! Δηλαδή -και μ’ άλλα λόγια- τα προσωπικά βιώματα εγκατάλειψης από την ηγεσία, οι διαψεύσεις ατομικών ονείρων, οι συσσωρευόμενες μειώσεις για τις αθετούμενες δημόσιες δεσμεύσεις (που ο καθένας τους, όμως, ανέλαβε μπροστά στα φανταστικά κοινά-ακροατήρια της μικροκλίμακας του κοινωνικού του περιβάλλοντος), ο θυμός για τις αναβολές επιβεβαιώσεων και επαληθεύσεων, που δεν μπορούν να έρθουν όπως τις είχαν φανταστεί!       

Όμως όλ’ αυτά, δεν είναι πεδία αποτίμησης πολιτικών ηγεσιών! Είναι ο οππορτουνισμός του ατομισμού, που ποτέ δεν παρακάμφθηκε, ακόμη και στις διηγήσεις των μεγαλύτερων επαναστάσεων της ιστορίας.

Σ’ όλους αυτούς τους φίλους (που παρά τα όσα τους αποδίδω εδώ, εξακολουθούν να με συγκινούν και να με παρακινούν οι γνησιότητες των προθέσεών τους), αφιερώνω το παρακάτω: «…Το ελατήριο της δραματικής συμπεριφοράς τους είναι η συνταύτισή τους με τους μύθους της αστικής ηθικής.  …ζουν με δανεικά κουρελόρουχα. Μεταμφιέζουν μ’ αυτά τα προβλήματά τους και την ίδια τους την κατάσταση. …Η διαλεκτική της μελοδραματικής συνείδησης είναι δυνατή μόνο μ’ αυτό το αντάλλαγμα: αυτή η συνείδηση να είναι δανεισμένη απ’ έξω (από τον κόσμο των άλλοθι, των εξαγνισμών και των ψευδών της αστικής ηθικής), κι ωστόσο να βιώνεται σαν η ίδια η συνείδηση μιας κατάστασης (ο λαουτζίκος), η οποία όμως είναι ριζικά ξένη προς αυτή τη συνείδηση…».

(Απόσπασμα από  το «…για τον Μαρξ», του Λουί Αλτουσέρ, Εκδόσεις γραμματα 1978)     

Το σκίτσo που συνοδεύει το άρθρο του Jean Quatremer

Το σκίτσo που συνοδεύει το άρθρο του Jean Quatremer

Το Eurogroup

ως όργανο περιορισμένης δημοκρατικής ευθύνης

Σε ασυνήθιστο άρθρο του (http://bruxelles.blogs.liberation.fr/2015/04/27/il-faut-mettre-fin-au-secret-des-negociations-entre-la-grece-et-la-zone-euro/) στο ιστολόγιo της Liberation (bruxelles.blogs.liberation.fr) ο J. Quatremer ζητεί διαφάνεια από τους «θεσμούς» ώστε οι πολίτες να μπορούν να συγκρίνουν τί προτείνουν αυτοί και τί προτείνει η Ελληνική Κυβέρνηση και υπογραμμίζει ότι το έλλειμμα διαφάνειας θέτει ζήτημα δημοκρατίας που αμαυρώνει την εικόνα της Ευρώπης...

(Διάβασε σχετικά με το άρθρο στο blog μου www.molyvi.gr και συγκεκριμένα στο link http://www.molyvi.com/414929145)

Όσοι φίλοι με παρακολουθούν, θα γνωρίζουν ασφαλώς πως σε αναφορές δικές μου μοιράζομαι τον ίδιον προβληματισμό σχετικά με την ακραία αντιδημοκρατική μέθοδο και τις πρακτικές, με τις οποίες το eurogroup χειρίζεται την κρίση στην ευρωζώνη και ενώ η οικονομία της Ευρώπης διέρχεται έντονο αντιπληθωριστικό κύκλο.  

Σύμφωνα με το άρθρο του J. Quatremer, λόγω των αργών διαπραγματεύσεων με τους πιστωτές και της αρνητικής κριτικής που ασκήθηκε στον Γ. Βαρουφάκη, ο Α. Τσίπρας προχώρησε σε ανασχηματισμό της ομάδας διαπραγμάτευσης. Η επόμενη «αποφασιστική» συνάντηση με το Γιούρογκρουπ ορίστηκε για τις 11 Μαΐου.

Τα πάντα διεξάγονται «κεκλεισμένων των θυρών». Οι Βρυξέλλες γνωστοποιούν ελάχιστες πληροφορίες, δηλώνουν πως ζητούν μεταρρύθμιση του Κράτους και υπογραμμίζουν πως η Αθήνα αρνείται να εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας και το συνταξιοδοτικό σύστημα.

Από την ελληνική πλευρά, οι απόψεις είναι πολύ πιο ξεκάθαρες. Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. κατηγορεί τις Βρυξέλλες ότι προσπαθούν να επιβάλλουν μια πολιτική λιτότητας με τη μείωση των συντάξεων, την καταστροφή της οικονομίας των νησιών, την κατάσχεση των σπιτιών των οποίων τα δάνεια έχουν πάψει να αποπληρώνονται, ενώ την ίδια στιγμή αρνούνται την αύξηση του κατώτατου μισθού.

Ο Τσακαλώτος, επικεφαλής πλέον των διαπραγματεύσεων με την Ευρωζώνη, κατηγορεί τους πιστωτές ότι, με την εξάντληση της ρευστότητας της Ελλάδας, προσπαθούν να οδηγήσουν τη χώρα σε περαιτέρω συμβιβασμούς.

Στο σημείο αυτό ο αρθρογράφος τονίζει πως «οι διαπραγματεύσεις μεταξύ των δύο μερών θα πρέπει να βγουν από την αδιαφάνεια που αμαυρώνει την εικόνα της Ευρώπης ιδιαίτερα μέσα στην Ελλάδα, Γιατί η ευρωζώνη δεν δημοσιεύει την ακριβή λίστα των μεταρρυθμίσεων που απαιτεί μαζί με το ΔΝΤ και από την άλλη αυτά που προτείνει η Ελληνική Κυβέρνηση; Αυτό θα επέτρεπε στο καθένα να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα για την ουσία των διαπραγματεύσεων και τα συγκεκριμένα μέτρα που ζητούνται, με ποιες προθεσμίες και για ποιο λόγο.

Το ίδιο για τις συντάξεις (πρόκειται για μείωσή τους παρά το ότι έχουν μειωθεί ήδη κατά 30% ή για παράταση του ορίου συνταξιοδότησης, με ποιο όριο και γιατί;) το ίδιο και για το ΦΠΑ ή τη μεταρρύθμιση του κράτους».

Καταλήγοντας σημειώνει ότι μέσα σε μια δημοκρατία «η εκπόνηση των οικονομικών και δημοσιονομικών πολιτικών πρέπει να έχει διαφάνεια».

Το Ευρωκοινοβούλιο για Ελλάδα:

Έκθεση-κόλαφος

για την πολιτική χειρισμού της κρίσης  

Του Χρήστου ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ

Χρόνια τώρα ζούμε την Ελλάδα της κρίσης! Με επίκεντρο την επιλογή της σκληρής δημοσιονομικής περιστολής, ως προτιμητέας μεθόδου χειρισμού της κρίσης, και με φορέα επιτήρησης την περίφημη «τρόικα».

Οι εξελίξεις αυτές, για πρώτη φορά από το 2010, εξετέθησαν και συζητήθηκαν διεξοδικότατα στο πλαίσιο πρωτοβουλίας που ανέλαβε το κατά τεκμήριο δημοκρατικότερο πολιτικό όργανο της ΕΕ, το ευρωκοινοβούλιο (ΕΚ). Οι απόψεις του ΕΚ έχουν αυτονόητα μεγάλη σημασία, ως εργαλείο κατανόησης της πραγματικότητας, μακράν των τρεχουσών πολιτικών σκοπιμοτήτων, που σχεδιάζονται, οργανώνονται και δρουν επί άλλου πεδίου αναγκών.   

 

HΈκθεση του ΕΚ, μετά από μακρά περίοδο έντονων εργασιών, υπερψηφίστηκε τελικά (με μεγάλη πλειοψηφία) από την Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου την Πέμπτη 13 Μαρτίου. Τίτλος του κειμένου ήταν: «Ρόλος και εργασίες της Τρόικας όσον αφορά τις χώρες της ζώνης του ευρώ που έχουν υπαχθεί σε πρόγραμμα προσαρμογής - Ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 13ης Μαρτίου 2014 σχετικά με τη διερευνητική έκθεση για τον ρόλο και τις εργασίες της Τρόικας (ΕΚΤ, Επιτροπή και ΔΝΤ) όσον αφορά τις χώρες της ζώνης του ευρώ που έχουν υπαχθεί σε πρόγραμμα προσαρμογής».

Η επικαιρότητα δεν επέτρεψε να φτάσει η εν λόγω Έκθεση στις ενημερωτικές προσλαμβάνουσες των Ελλήνων. Τούτο οφείλεται στο ότι η Έκθεση καταψηφίστηκε από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και τη Νέα Δημοκρατία, ενώ το ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν έδειξε κανένα ενδιαφέρον να την διακινήσει προς ενημέρωση των πολιτών, απασχολημένο ίσως πλήρως με την προϊούσα αποσύνθεσή του αλλά και την αφιέρωση της εναπομένουσας (μικρής) πολιτικής του ενέργειας να «αποδείξει» ότι η σημερινή ηγεσία του είχε και έχει δίκιο σε όλα.      

(Όποιος ενδιαφέρεται για το πλήρες κείμενο της Έκθεσης, ας το αναζητήσει στα ελληνικά στο link: όλο το κείμενο της Έκθεσης στα ελληνικά)

 

Σταχυολογώ βασικά σημεία:

(Το ΕΚ)

- • λαμβάνοντας υπόψη ότι η χρηματοπιστωτική κρίση έχει επιφέρει οικονομική και κοινωνική κρίση • λαμβάνοντας υπόψη ότι η οικονομική κατάσταση και οι πρόσφατες εξελίξεις σε ορισμένα κράτη-μέλη είχαν σοβαρές και πρωτοφανείς αρνητικές επιπτώσεις όσον αφορά την ποσότητα και ποιότητα της απασχόλησης, την πρόσβαση στην πίστη (σ.σ. εννοεί τη νομισματοπιστωτική), τα επίπεδα εισοδήματος, την κοινωνική προστασία και τα πρότυπα υγείας και ασφάλειας, και ότι συνεπώς υπάρχει αναμφισβήτητη οικονομική και κοινωνική δυσπραγία • λαμβάνοντας υπόψη ότι αυτές οι αρνητικές επιπτώσεις θα μπορούσαν να είναι σαφώς χειρότερες χωρίς τη χρηματοδοτική συνδρομή ΕΕ-ΔΝΤ και ότι η δράση σε ευρωπαϊκό επίπεδο έχει συμβάλει ώστε να αποσοβηθεί μια περαιτέρω επιδείνωση της κατάστασης…

- • επισημαίνει ότι η πρόσφατη χρηματοπιστωτική, οικονομική και τραπεζική κρίση είναι η σοβαρότερη κρίση που παρατηρήθηκε μετά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο • αναγνωρίζει ότι, εάν δεν είχε αναληφθεί δράση σε ευρωπαϊκό επίπεδο, η κρίση θα μπορούσε να είχε ακόμα σοβαρότερες επιπτώσεις • σημειώνει εν προκειμένω ότι ο πρώην πρόεδρος της ΕΚΤ Jean-Claude Trichet επισήμανε σε μια δημόσια ακρόαση τον φόβο του πως, εάν δεν αναλαμβανόταν άμεση και αποφασιστική δράση, η κρίση δημόσιου χρέους μπορεί να είχε πυροδοτήσει μια κρίση ανάλογη της Μεγάλης Κρίσης του 1929…

- • επισημαίνει ότι, πριν από την έναρξη του προγράμματος συνδρομής ΕΕ-ΔΝΤ, το οποίο δρομολογήθηκε την άνοιξη του 2010, υπήρχε ένας διττός φόβος που αφορούσε την «αφερεγγυότητα» και τη «μη βιωσιμότητα» των δημόσιων οικονομικών της Ελλάδας ως αποτέλεσμα της συνεχώς μειούμενης ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας και του μακροχρόνιου δημοσιονομικού εκτροχιασμού, λόγω της χαμηλής πραγματικής είσπραξης φόρου εταιρειών, με το δημόσιο έλλειμμα να αγγίζει το 15,7% του ΑΕΠ το 2009, έναντι -6,5% το 2007, και τον λόγο δημόσιου χρέους προς ΑΕΠ να συνεχίζει την ανοδική πορεία του από το 2003, όταν είχε διαμορφωθεί στο 97,4%, αγγίζοντας το 129,7% το 2009 και το 156,9% το 2012 • είναι της γνώμης ότι η προβληματική κατάσταση της Ελλάδας οφειλόταν και στη στατιστική λαθροχειρία κατά τα έτη που προηγήθηκαν της κατάρτισης του προγράμματος· χαιρετίζει την αποφασιστική δράση της ελληνικής κυβέρνησης για επείγουσα και αποτελεσματική αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων, συμπεριλαμβανομένης της ίδρυσης της ανεξάρτητης Ελληνικής Στατιστικής Αρχής τον Μάρτιο του 2010 • σημειώνει ότι η βαθμιαία αποκάλυψη της στατιστικής λαθροχειρίας στην Ελλάδα είχε αντίκτυπο στην ανάγκη αναπροσαρμογής των πολλαπλασιαστών, των προγνώσεων και των προτεινόμενων μέτρων • υπενθυμίζει ότι, λόγω της επιμονής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, η Eurostat (η στατιστική υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης) είναι πλέον επιφορτισμένη με τις εξουσίες και τα μέσα για την παροχή ενός στέρεου συνόλου αξιόπιστων και αντικειμενικών στατιστικών στοιχείων…

- • επισημαίνει ότι η Ελλάδα εισήλθε σε περίοδο ύφεσης το τέταρτο τρίμηνο του 2008 • σημειώνει ότι συνέπεια των έξι τριμήνων αρνητικού ρυθμού ανάπτυξης του ΑΕΠ που βίωσε η χώρα ήταν η ενεργοποίηση, κατά το έβδομο, του προγράμματος συνδρομής • σημειώνει ότι υπάρχει στενή συσχέτιση μεταξύ, αφενός, των επιπτώσεων της χρηματοπιστωτικής κρίσης και της αύξησης του δημόσιου χρέους και, αφετέρου, της αύξησης του εθνικού χρέους και της οικονομικής κάμψης, δεδομένου ότι το δημόσιο χρέος είχε αυξηθεί από 254,7 δισεκατομμύρια ευρώ στο τέλος του τρίτου τριμήνου του 2008 σε 314,1 δισεκατομμύρια ευρώ στο τέλος του δεύτερου τριμήνου του 2010…

- • σημειώνει ότι, ύστερα από την αίτηση της ελληνικής κυβέρνησης για χρηματοδοτική συνδρομή τον Απρίλιο του 2010, οι αγορές άρχισαν να επανεκτιμούν τα θεμελιώδη οικονομικά δεδομένα και τη φερεγγυότητα άλλων κρατών-μελών της ζώνης του ευρώ και, στη συνέχεια, οι εντάσεις σχετικά με τα πορτογαλικά κρατικά ομόλογα οδήγησε γρήγορα το κόστος αναχρηματοδότησης της Πορτογαλίας σε μη βιώσιμα επίπεδα…

- • επισημαίνει ότι τα οικονομικά στοιχεία που χρησιμοποιήθηκαν αρχικά από την κυβέρνηση κατά τις διαπραγματεύσεις χρειάστηκε να αναθεωρηθούν…

- • επισημαίνει ότι η πρώτη συμφωνία του Μαΐου 2010 δεν περιλάμβανε διατάξεις για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, αν και είχε προταθεί από το ΔΝΤ, το οποίο, σύμφωνα με τη συνήθη πρακτική του, θα προτιμούσε μια έγκαιρη αναδιάρθρωση του χρέους • υπενθυμίζει την απροθυμία της ΕΚΤ να εξετάσει οιαδήποτε μορφή αναδιάρθρωσης του χρέους το 2010 και το 2011 με το σκεπτικό ότι αυτό θα προκαλούσε μετάδοση των επιπτώσεων της κρίσης σε άλλα κράτη-μέλη, καθώς και την άρνησή της να συμμετάσχει στην αναδιάρθρωση που συμφωνήθηκε τον Φεβρουάριο του 2012 • επισημαίνει ότι, τον Νοέμβριο του 2010, η Κεντρική Τράπεζα της Ελλάδας συνέβαλε στην εντατικοποίηση της αναταραχής στην αγορά, προειδοποιώντας δημόσια τους επενδυτές ότι οι πράξεις στήριξης ρευστότητας της ΕΚΤ δεν μπορούσαν πλέον να θεωρούνται δεδομένες στην περίπτωση του ελληνικού δημόσιου χρέους • επισημαίνει ακόμη ότι η δέσμευση των κρατών-μελών ότι οι τράπεζές τους θα διατηρούσαν τα ανοίγματά τους στις ελληνικές αγορές ομολόγων δεν τηρήθηκε…

- • διαπιστώνει ότι η ΕΕ και οι διεθνείς οργανισμοί βρέθηκαν απροετοίμαστοι για μια μεγάλης εμβέλειας κρίση δημόσιου χρέους καθώς και για τις ποικίλες εστίες και επιπτώσεις της εντός της ζώνης του ευρώ, που οφείλονται, μεταξύ άλλων, στη μεγαλύτερη χρηματοπιστωτική κρίση από το 1929 • εκφράζει την απογοήτευσή του για την απουσία κατάλληλης νομικής βάσης για την αντιμετώπιση μιας τέτοιας κρίσης • αναγνωρίζει τις προσπάθειες που καταβλήθηκαν για ταχεία και αποφασιστική αντίδραση, αλλά εκφράζει τη λύπη του για το γεγονός ότι το Συμβούλιο αρνήθηκε συστηματικά να επεξεργαστεί μια μακροπρόθεσμη, ολοκληρωμένη και συστημική προσέγγιση • εκφράζει τη λύπη του για το γεγονός ότι τα διαρθρωτικά ταμεία της ΕΕ και οι ενωσιακές πολιτικές που αποσκοπούν στη μακροπρόθεσμη οικονομική σύγκλιση εντός της Ένωσης δεν έχουν αποφέρει απτά αποτελέσματα…

- • αναγνωρίζει, παρ’ όλα τα ανωτέρω, ότι η τεράστια πρόκληση την οποία αντιμετώπισε η Τρόικα καθώς εντεινόταν η κρίση ήταν πρωτοφανής, κάτι που οφείλεται μεταξύ άλλων στην κακή κατάσταση των δημόσιων οικονομικών, στην ανάγκη για διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις σε ορισμένα κράτη-μέλη, στην ανεπάρκεια του ρυθμιστικού πλαισίου για τις χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες σε ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο, στις μεγάλες μακροοικονομικές ανισορροπίες που σωρεύονταν επί πολλά χρόνια, καθώς επίσης στις αποτυχίες σε επίπεδο πολιτικής και σε θεσμικό επίπεδο και στο γεγονός ότι τα περισσότερα παραδοσιακά μακροοικονομικά εργαλεία, όπως η δημοσιονομική πολιτική ή η εξωτερική υποτίμηση, δεν ήταν διαθέσιμα εξαιτίας των περιορισμών της νομισματικής ένωσης και του ανολοκλήρωτου χαρακτήρα της ζώνης του ευρώ • επισημαίνει ακόμη τη σημαντική πίεση χρόνου που οφειλόταν εν μέρει στο ότι οι αιτήσεις χρηματοδοτικής συνδρομής υποβλήθηκαν κατά κανόνα σε μια στιγμή κατά την οποία οι χώρες βρίσκονταν ήδη κοντά στη χρεοκοπία και είχαν χάσει την πρόσβαση στις αγορές, ενώ επίσης χρειαζόταν να ξεπεραστούν νομικά εμπόδια, ο φόβος αποσύνθεσης της ζώνης του ευρώ ήταν υπαρκτός, υπήρχε εξόφθαλμη ανάγκη να επιτευχθούν πολιτικές συμφωνίες και να ληφθούν αποφάσεις για μεταρρυθμίσεις, η παγκόσμια οικονομία βρισκόταν σε σοβαρή κάμψη και ορισμένες χώρες που θα συνεισέφεραν στη χρηματοδοτική συνδρομή γνώριζαν ανησυχητική αύξηση του δικού τους δημόσιου και ιδιωτικού χρέους…

- • εκφράζει ικανοποίηση για το γεγονός ότι η χρηματοδοτική συνδρομή πέτυχε βραχυπρόθεσμα τον στόχο της αποφυγής μιας ανεξέλεγκτης αδυναμίας εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους που θα επέφερε εξαιρετικά σοβαρές οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις, οι οποίες πιθανώς θα ήταν χειρότερες από τις σημερινές, καθώς και δευτερογενείς συνέπειες ανυπολόγιστου μεγέθους για άλλες χώρες, και, ενδεχομένως, την αναγκαστική έξοδο χωρών από τη ζώνη του ευρώ • επισημαίνει, ωστόσο, ότι δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι αυτό δεν πρόκειται να συμβεί μακροπρόθεσμα • σημειώνει επίσης ότι η χρηματοδοτική συνδρομή και το πρόγραμμα προσαρμογής στην Ελλάδα δεν απέτρεψε ούτε μια εύτακτη χρεοκοπία ούτε τη μετάδοση επιπτώσεων της κρίσης σε άλλα κράτη-μέλη, και ότι η εμπιστοσύνη της αγοράς αποκαταστάθηκε και η προσαύξηση επιτοκίων (σπρεντ) του δημόσιου χρέους άρχισε να μειώνεται μόνο όταν η ΕΚΤ συμπλήρωσε τις δράσεις που είχαν ήδη αναληφθεί με το πρόγραμμα των οριστικών νομισματικών συναλλαγών (Outright Monetary Transactions, OMT) τον Αύγουστο του 2012 • εκφράζει τη λύπη του για την οικονομική και κοινωνική κάμψη που έγινε εμφανής όταν τέθηκαν σε εφαρμογή οι δημοσιονομικές και μακροοικονομικές διορθώσεις •  σημειώνει ότι οι οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις θα ήταν χειρότερες χωρίς τη χρηματοδοτική και τεχνική συνδρομή ΕΕ-ΔΝΤ…

Χρειάζονται άλλα στοιχεία για να τεκμηριωθεί η αποτυχία του προγράμματος στην Ελλάδα;...

Πώς κατανεμήθηκαν

τα βάρη της διάσωσης

στην Ελλάδα της κρίσης

Οι φτωχοί επιβαρύνθηκαν συντριπτικά περισσότερο από τους πλουσίους

Ολόκληρη η μελέτη στο https://drive.google.com/…/0B6Sn_Yo-AhH2bEJMMXdpRlBtbTA/view

Αναπόφευκτη σύγκριση!

Του Χρήστου ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ

Τον άνθρωπο με τις παρακάτω δραστηριότητες και δράσεις (μικρή αναφορά), ορδές ανευθύνων κατήγγειλαν περίπου ως προδότη:
- καθ' όλη τη διάρκεια της δικτατορίας (1967-1974) συνεργαζόταν τακτικά με την ελληνική εκπομπή της Deutsche Welle καταγγέλλοντας το καθεστώς των Συνταγματαρχών,
- πρωταγωνίστησε σε όλες τις προσπάθειες επίλυσης του μεσανατολικού ζητήματος με κορυφαίο γεγονός την επιτυχή διαμεσολάβησή του για την ασφαλή αποχώρηση των εγκλωβισμένων μαχητών της παλαιστινιακής αντίστασης και του ίδιου του Αραφάτ με ελληνικά πλοία από την Τρίπολη του Λιβάνου (1983),
- την τριετία 1993-96 υπήρξε σημαντική η συμβολή του στην έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Κυπριακής Δημοκρατίας, ιδιαίτερα στο καθοριστικό για την ένταξη της Συμβούλιο Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) στο Έσσεν,
- υπέγραψε την Ενδιάμεση Συμφωνία με την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (13 Σεπτεμβρίου 1995), στην οποία η πΓΔΜ (Σκόπια) υποχρεώθηκε να αλλάξει τη σημαία της μετά το ελληνικό εμπάργκο,
- με δική του πρωτοβουλία πραγματοποιήθηκε η πρώτη διαβαλκανική διάσκεψη Υπουργών Εξωτερικών στο Βελιγράδι (1988), όπου πέτυχε την έναρξη συνομιλιών με τη Βουλγαρία και την τότε ΕΣΣΔ για τον πετρελαιαγωγό Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη,
- υποστήριξε με αμείωτο ενδιαφέρον κάθε θετικό βήμα προς την κατεύθυνση της ύφεσης της ειρήνης και του αφοπλισμού. Στο πλαίσιο αυτό εντάσσονται: Η “πρωτοβουλία των έξι” για την ειρήνη και τον αφοπλισμό (Αλφονσίν, Ντελαντρίντ, Νυερέρε, Πάλμε, Γκάντι, Παπανδρέου). Η συμμετοχή στη Διάσκεψη για τον αφοπλισμό και την ειρήνη στην Ευρώπη, στη Διάσκεψη για την κατάργηση των χημικών όπλων, οι προτάσεις για τη δημιουργία αποπυρηνικής ζώνης στα Βαλκάνια, η προώθηση της ιδέας για τη μετατροπή της Μεσογείου σε θάλασσα ειρήνης και συνεργασίας. Υπήρξε εμπνευστής της τριμερούς Διάσκεψης συνεργασίας Ελλάδος-Βουλγαρίας-Ρουμανίας (JANNINA 1) και ένθερμος υποστηρικτής της Διάσκεψης των παρευξεινίων χωρών, της οποίας διατέλεσε και πρόεδρος επί σειρά ετών. Την περίοδο 1997-2003 διετέλεσε Πρόεδρος της επιτροπής της Ελληνικής Βουλής για τον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη.

Αυτόν τον άνθρωπο αντικαθιστά, με πρόταση Τσίπρα, …ο κ. Προκόπης Παυλόπουλος.
Εύχομαι στον νέο Πρόεδρο με την καρδιά μου να πετύχει.

Αλλά οι συγκρίσεις αναπόφευκτες…

(Τρίτη, 17-2-15)

Τελευταία σχόλια

11.09 | 11:45

Αυτονόητα πράγματα που τόσο απλά και κατανοητά παρουσιάζονται. Ελπίζω κάποια στιγμή η πλειονότητα των Ελλήνων να το κατανοήσει.

08.05 | 07:46

Εξαιρετικό.

23.01 | 09:13

Mου αρεσε η αναλυση σου Χριστο

30.11 | 15:57

Ενδιαφέρουσα προσέγγιση στηριγμένη σε πραγματικά γεγονότα

Κοινοποίηση σελίδας