2 "αριστερές προτάσεις"

για την ψηφιακή ραδιοτηλεόραση

Υπό την ιδιότητα του πρώην μέλους του Εθνικού Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου (ΕΣΡ), επιτρέψτε μου και μια δεύτερη ανάρτηση (και με δυσνόητους ίσως όρους λόγω του ζητήματος), σχετικά με την υπόθεση των ραδιοτηλεοπτικών αδειών, που μονοπώλησαν την επικαιρότητα την περασμένη εβδομάδα…

Με «παλιά υλικά» εξελίσσεται, λοιπόν, η προσπάθεια της κυβέρνησης να εποπτεύσει τα ψηφιακά κανάλια στη ραδιοτηλεόραση.

Μεταξύ των άλλων -και ίσως πριν και πάνω απ’ όλα- η όλη προσπάθεια να τεθεί ένα όριο στην αυθαιρεσία των ιδιωτικών ραδιοτηλεοπτικών σταθμών (με ολέθριες συνέπειες  για την ποιότητα της δημοκρατίας μας), επιχειρείται για μιαν ακόμη φορά  να στηριχτεί στις  παρεμβάσεις εποπτείας των μετοχικών συμμετοχών στις ραδιοτηλεοπτικές επιχειρήσεις. Ενώ -καλώς ή κακώς, και κατά τη γνώμη μου κάκιστα- η ευρωπαϊκή νομοθεσία και η διεθνής πρακτική ευνοεί την ανεξέλεγκτη κυκλοφορία κεφαλαίων, αποτρέποντας εποπτικές επεμβάσεις που θα μπορούσαν να αποτρέψουν τα δύο βασικά προβλήματα που παράγουν τη ρίζα του κακού:

- Τη διείσδυση στον κλάδο των μέσων ενημέρωσης επιχειρηματιών που αποσκοπούν στην προαγωγή άλλων συμφερόντων τους, αντί της πλήρους και ανεξάρτητης ενημέρωσης και της ποιοτικής ψυχαγωγίας, που συνιστούν το καθ’ εαυτόν  «περιεχόμενο έργου» του κλάδου, και

- Την -επίσης διεθνή- εντεινόμενη τάση συγκέντρωσης επιχειρήσεων μέσων ενημέρωσης στα χέρια μικρού αριθμού φυσικών προσώπων επιχειρηματιών, με πρακτικό αποτέλεσμα τη συγκρότηση ενός ισχυρότατου κύκλου συμφερόντων, πολιτικών, επιχειρηματικών ακόμη και συμφερόντων που αφορούν σε κράτη και γεωπολιτικές οντότητες, με αποτέλεσμα αντί η δημοκρατία να θωρακίζεται και να ενισχύεται, να αποσταθεροποιείται, όποτε οι πολιτικές εξουσίες δεν υποκύπτουν στις επιταγές του εν λόγω κύκλου συμφερόντων.

Κι όμως! Υπάρχουν λύσεις, που αντιπαρέρχονται τη δημοκρατική έκβαση της υπόθεσης άσκησης εποπτείας στα κανάλια, διά των μετοχικών ελέγχων. Δηλαδή, μακράν του ότι, όπως είπαμε, η ευρωπαϊκή νομοθεσία δεν το επιτρέπει ακυρώνοντας και την υποχρέωση ικανοποίησης του ελληνικού συντάγματος, που π.χ. απαγορεύει σε προμηθευτές του ελληνικού δημοσίου να μπορούν να είναι μέτοχοι σε ραδιοτηλεοπτικές επιχειρήσεις.

Ας δούμε δύο άλλους τρόπους περιορισμού της αυθαιρεσίας στον κλάδο των μέσων ενημέρωσης:  

α. η θεσμοθέτηση περιορισμών -μέχρις και πλήρους απαγόρευσης- σε επιχειρήσεις μέσων ενημέρωσης ή μετόχους τους να κατέχουν μετοχικά μερίδια σε επιχειρήσεις που κατέχουν άδεια για πλατφόρμες ψηφιακών εκπομπών. (Για να γίνει κατανοητό τί διακυβεύεται και διασφαλίζεται εδώ, στη συγκεκριμένη περίπτωση θα ήταν σαν να  θεσπίζονταν περιορισμοί στη συμμετοχή καναλιών-επιχειρήσεων μέσων ενημέρωσης στην πλατφόρμα της Digea ή την υπό συγκρότηση πλατφόρμα που προσπαθεί να δημιουργήσει η ΕΡΤ.  Λόγοι τεκμηρίωσης περιορισμών τέτοιας μορφής είναι πολλοί, όπως για παράδειγμα η αντιμετώπιση του προβλήματος κατάχρησης της λεγόμενης «δεσπόζουσας θέσης» στη ραδιοτηλεοπτική αγορά, κ.α.. Φυσικά, για να αποφευχθεί εδώ ο «αιφνιδιασμός» του επιχειρηματία ιδιώτη, θα μπορούσε αυτός ο περιορισμός ή ακόμη και η απαγόρευση,  να συνοδευτεί από μεταβατική  περίοδο -για παράδειγμα ενός έτους- εντός της οποίας θα πρέπει να έχουν αποχωρήσει τα κανάλια από τη Digea). 

β. η  θέσπιση της υποχρέωσης υπογραφής εκτεταμένης «σύμβασης παραχώρησης» μεταξύ του αδειολήπτη και του ΕΣΡ ως εκπροσώπου του ελληνικού δημοσίου (αμέσως μετά την αδειοδότηση και πριν την έναρξη των ψηφιακών εκπομπών ή -εάν ένα κανάλι ήδη εκπέμπει- πριν την εφαρμογή των άλλων όρων ψηφιακών εκπομπών), με ρήτρες διασφάλισης της τήρησης των συνταγματικών διατάξεων.         

Τα αναφέρω αυτά, για να υπογραμμίσω την ανετοιμότητα της κυβέρνησης να χειριστεί σοβαρά ζητήματα δημοκρατίας με όρους αριστερών πολιτικών ανακλαστικών. (Πτυχή, που εμένα με ενδιαφέρει κατά προτεραιότητα).

Αυτά είναι πεδία πολιτικής, τα οποία άπτονται του «σκληρού πυρήνα» διαμάχης των εξουσιών μιας κοινωνίας έντονα φορτισμένων ταξικών αντιθέσεων, όπως η ελληνική, ιδίως σε συνθήκες βαθειάς κρίσης. Πολιτικά πεδία αυτής της σημασίας, δεν υπόκεινται σε soft χειρισμούς, που αφορούν σε παραγωγή εντυπώσεων. Αναφέρονται, αντιθέτως, σε ώριμες και προσεκτικά σχεδιασμένες παρεμβάσεις μιας αυτο-αναγορευόμενης ως «προοδευτικής διακυβέρνησης», ώστε να πιθανολογούνται θετικές εξελίξεις αναδιανομής δυνάμεων των πόλων άσκησης εξουσιών υπέρ  του δημοσίου συμφέροντος και της αριστερής πολιτικής ιδεολογίας.

Εδώ, δεν είδα τέτοια πράγματα. Κι αυτό, εκτός του ότι με θλίβει ως ανεπάρκεια κυβέρνησης με φορτίο αριστερών πολιτικών προσήμων, με προβληματίζει για την  εν γένει κυβερνητική αποτελεσματικότητα επί της ουσίας. Και τούτη είναι μία κυβέρνηση που είναι «καταδικασμένη» να επιτύχει.  Αν όχι, οι συνέπειες για τις εγχώριες προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις αλλά και για την ίδια τη χώρα και τους πολίτες της θα είναι βαρύτατες.             

Δύο-τρία βασικά στοιχεία

για την υπόθεση των τηλεοπτικών αδειών…

φορμή για τις παρακάτω αναφορές ήταν οι αναρτήσεις φίλων που σέβομαι και εκτιμώ,  και που οι απόψεις και τα ερωτήματά τους αποδεικνύουν πόσο λίγα είναι γνωστά σχετικά μ’ αυτό το κεφαλαιώδους σημασίας για την ποιότητα της δημοκρατίας μας θέμα…)

Για παράδειγμα, ένας φίλος ρώτησε γιατί ο αριθμός των δημοπρατούμενων αδειών καθορίζεται με απόφαση του Υπουργού, υπονοώντας ότι έτσι υπάρχει αντιδημοκρατική παρέμβαση του κράτους σε πεδίο όπου θα όφειλε να θεσπίζεται απόλυτη ελευθερία.

Κι άλλος, διερωτήθηκε γιατί πρέπει να υπάρχουν άδειες αντί να μην υπάρχει κανένας περιορισμός, όπως συμβαίνει με τις εφημερίδες και τα έντυπα μέσα ενημέρωσης.

Όμως:

- η ευρωπαϊκή νομοθεσία (και η διεθνής εμπειρία) δεν θεωρεί τα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης ως ένα πεδίο επιχειρηματικής δραστηριότητας «σαν όλα τ’ άλλα», των έντυπων μέσων ενημέρωσης συμπεριλαμβανομένων. Επιζητείται, αντιθέτως, παρέμβαση του κράτους (θεσμική, ρυθμιστική και εποπτική), στην Ελλάδα ώστε να εξασφαλίζεται η λειτουργία των ηλεκτρονικών μέσων ενημέρωσης κατά τις διατάξεις του συντάγματος (εποπτεία των εκπεμπόμενων ραδιοτηλεοπτικών προγραμμάτων),

- η λειτουργία αυτή ορίζεται ως «δημόσια λειτουργία», ακριβώς για να αντιδιαστέλλεται από τις άλλες κάθε λογής επιχειρηματικές δραστηριότητες,

- εξουσιοδοτημένο όργανο για την ενάσκηση των αρμοδιοτήτων του κράτους (θεσμικών, ρυθμιστικών και εποπτικών) σ’ αυτόν τον τομέα είναι το ΕΣΡ-Εθνικό Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο (ως ανεξάρτητη διοικητική αρχή), του οποίου η σύνθεση συγκροτείται με μέριμνες εξασφάλισης σύμφωνης γνώμης  της ευρύτερης δυνατής πλειοψηφίας των κομμάτων που εκπροσωπούνται στη Βουλή,

- ανεπίτρεπτη παρέμβαση θα ανιχνευόταν εάν οριζόταν συνολικός αριθμός επιτρεπόμενων αδειών προς δημοπράτηση, ενώ στην ψηφιακή ραδιοτηλεόραση πρακτικά  δεν υπάρχει τεχνικός  περιορισμός. Αντιθέτως, ο ορισμός κάθε φορά αριθμού δημοπρατούμενων αδειών, προσφέρει τη δυνατότητα, ανάλογα με τις εξελίξεις (τεχνολογικές, οικονομικές και άλλες), να δημοπρατηθούν  και νέες άδειες. Παράλληλα, τυχόν μη επαναπροκήρυξη άδειας ή αδειών που έληξαν, μειώνει τις δημοπρατηθείσες αρχικά άδειες, σε αντίστροφη κατεύθυνση, πάλι, όμως, σε συνάρτηση με τις εξελίξεις (τεχνολογικές, οικονομικές και άλλες),           

- με κανέναν άλλον τρόπο δεν θα μπορούσε να γίνει η δημοπράτηση αδειών αυτού του σκοπού και σε κανέναν άλλον δεν θα μπορούσε να ανατεθεί αυτή η ευθύνη (άλλο η ανάθεση της θεσμικής, ρυθμιστικής και εποπτικής κρατικής ευθύνης σε ανεξάρτητη διοικητική αρχή -στο ΕΣΡ εν προκειμένω- και άλλο η διαχείριση της δημόσιας περιουσίας -συχνότητες εκπομπών ραδιοτηλεοπτικών προγραμμάτων, ψηφιακές και αναλογικές),

- αφού δεν υπάρχουν τεχνικοί περιορισμοί, τότε γιατί πρέπει το κράτος να παρέμβει και να μην αφήσει τα πράγματα να εξελιχθούν από μόνα τους; Απάντηση: διότι εκτός από τους τεχνικούς περιορισμούς, υπάρχει η ανάγκη ικανοποίησης της επιζητούμενης λεγόμενης «προγραμματικής πληρότητας», η οποία εξασφαλίζεται μέσω της διασφάλισης της ποιότητας των εκπεμπόμενων προγραμμάτων, της βιωσιμότητας των αδειοδοτημένων επιχειρήσεων (για να μην απαξιώνεται ο κλάδος, και τούτο είναι πρόσθετο στοιχείο διασφάλισης της αναγκαίας «προγραμματικής πληρότητας»), της επαρκούς ενημέρωσης της κοινής γνώμης σε συνθήκες διαφάνειας, αντικειμενικότητας και ισότητας προσβασιμότητας στα εκπεμπόμενα προγράμματα όλων των πολιτών. (Όλ’ αυτά είναι ευθύνη του ΕΣΡ), 

- αλλά οι εξελίξεις στην τεχνολογία ήδη προσδιορίζουν και νέα πεδία αναγκαστικής εποπτικής παρέμβασης του κράτους (π.χ. στις ψηφιακές πλατφόρμες μπορούν να μεταφερθούν υπηρεσίες, όπως για παράδειγμα κινητής τηλεφωνίας, με συνέπεια οι εταιρείες κινητής τηλεφωνίας να ζητούν από τις αδειούχες επιχειρήσεις να τις «φορτώσουν» στις πλατφόρμες τους έναντι ανταλλάγματος. Κι επειδή εδώ ανιχνεύεται πεδίο δόξης λαμπρό για την εκδήλωση ενδεχόμενων καταχρηστικών όρων σε βάρος των εταιρειών κινητής τηλεφωνίας, υπάρχει ανάγκη ρυθμιστικής και εποπτικής δημόσιας παρέμβασης. Εδώ η ευθύνη έχει ανατεθεί σε άλλη ανεξάρτητη διοικητική αρχή, την Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων,                       

- οι άδειες που θα δημοπρατηθούν θα αφορούν σε «παρόχους περιεχομένου επίγειας ψηφιακής τηλεοπτικής ευρυεκπομπής ελεύθερης λήψης», όπως ονομάζονται. Οι άδειες αυτές δεν αφορούν και αντιδιαστέλλονται πλήρως από τις εταιρείες «προμηθευτές ραδιοτηλεοπτικών προγραμμάτων», για τις οποίες δεν υπάρχει κανένας περιορισμός και οποτεδήποτε επιθυμεί κάποιος ενδιαφερόμενος να αποκτήσει, μπορεί να το ζητήσει με αίτησή του,

- και τότε γιατί παρενέβη η επιτροπή ανταγωνισμού της Ε.Ε. για την ίδρυση εταιρείας «παρόχου περιεχομένου επίγειας ψηφιακής τηλεοπτικής ευρυεκπομπής ελεύθερης λήψης», όπως είναι η Digea; Παρ’ όλο που δεν έχω συγκεκριμένη γνώση των αναφορών της επιτροπής ανταγωνισμού της ΕΕ, εικάζω πως πρόκειται για παρέμβαση που αφορά στο ενδεχόμενο δημόσιων χρηματοδοτήσεων σε επιχειρηματική δραστηριότητα, που επηρεάζει τον ανταγωνισμό. Αν έχω δίκιο, όμως, πρέπει να λεχθεί ότι δεν υπήρχε ανάλογη προηγούμενη παρέμβαση της επιτροπής ανταγωνισμού, όταν η ΕΡΤ εξέπεμπε κανονικά ψηφιακά και η απόφαση της κυβέρνησης Σαμαρά να την κλείσει προφανώς επηρέασε τον ανταγωνισμό και μάλιστα με πρακτικό αποτέλεσμα μονοπώλιο υπέρ ιδιωτών (Digea). Το γιατί τίθεται τώρα τέτοιο θέμα -αν πρόκειται περί αυτού- υποθέτω πως θα γίνει γνωστό στη συνέχεια,

- πάντως, η παρέμβαση της επιτροπής ανταγωνισμού της Ε.Ε. δεν μπορεί να έχει καμιά σχέση με τον αριθμό των αδειών. Άλλωστε, κρατικοί ραδιοτηλεοπτικοί φορείς που εκπέμπουν ψηφιακά σ’ όλες τις ευρωπαϊκές χώρες εκπέμπουν χωρίς να απαιτείται άδεια και πουθενά δεν έχει τεθεί θέμα «κρατικών επιδοτήσεων» (παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες ιδιωτικών επιχειρήσεων Μ.Μ.Ε.),       

- ναι, αλλά αφού τώρα δεν μπορεί να συγκροτηθεί ΕΣΡ, γιατί γίνεται η νομοθετική ρύθμιση; Απλά, γιατί άλλο το ένα και άλλο το άλλο! Δεν μπορώ να κατανοήσω γιατί επειδή υπάρχουν προβλήματα στη συγκρότηση του ΕΣΡ θα έπρεπε να μην γίνει η απολύτως αναγκαία νομοθετική παρέμβαση, (το γιατί δεν μπορεί να συγκροτηθεί το ΕΣΡ αφορά σε λειτουργικές δυσανεξίες των τελευταίων συνθέσεων της Βουλής κι αυτό είναι άλλη συζήτηση),                                      

- ποιά είναι τα προβλήματα του σ/ν; Πολλά και σοβαρότατα: η σύμβαση παραχώρησης, οι ανοησίες με απαιτούμενους αριθμούς απασχολουμένων, η κακή εφαρμογή του κριτηρίου χρόνου λειτουργίας, και τόσα άλλα...

Αλλά περισσότερα σε άλλη αναφορά μου…

- Κάτι τελευταίο: Στα εγχώρια κανάλια γίνεται προσπάθεια να εμφανιστεί ότι η όλη ιστορία μοιάζει πολύ με το περιστατικό της κυβέρνησης Καραμανλή και την τότε παρέμβαση Μακ Κρίβι περί «βασικού μετόχου». Καμιά απολύτως σχέση ο «βασικός μέτοχος» με το τί συζητείται σήμερα! Όμως, η -κατά τη γνώμη μου τελείως εσφαλμένη- νομοθεσία της Ε.Ε. πράγματι δεν επιτρέπει τον έλεγχο των μετόχων ραδιοτηλεοπτικών επιχειρήσεων στο βάθος που θα εξασφάλιζε την αναγκαία διαφάνεια. (Ειρήσθω εν παρόδω, εξακολουθεί να ισχύει η συνταγματική διάταξη στην Ελλάδα που δεν επιτρέπει τη συμμετοχή προμηθευτών  του δημοσίου σε μετοχικό κεφάλαιο ραδιοτηλεοπτικών επιχειρήσεων. Απλά η διάταξη δεν μπορεί να εφαρμοστεί διότι η νομοθεσία της Ε.Ε. πράγματι δεν επιτρέπει τον έλεγχο των μετόχων ραδιοτηλεοπτικών επιχειρήσεων. Άρα, ποτέ το θέμα δεν ήταν αν ισχύει το ελληνικό σύνταγμα ή ευρωπαϊκή νομοθεσία, όπως σκοπίμως εμφανίζουν τα ελληνικά κανάλια. Η αλήθεια είναι ότι συνταγματική διάταξη δεν έχει βρεθεί -εξ αμελείας,  αδυναμίας ή σκοπιμότητας- τρόπος να εφαρμοστεί, χωρίς να παραβιάζεται η ευρωπαϊκή νομοθεσία).      

(…πάντως ψυχραιμία, γιατί το νομοσχέδιο δεν είναι καλό ή κακό επειδή είναι του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.. Πολύ περισσότερο αφού πρόδηλες είναι οι σκοπιμότητες, υπό το βάρος των οποίων μας ενημερώνουν τα κανάλια μας σχετικά με τις εξελίξεις…)

H θρασεία επιστροφή

του success story

Tις τελευταίες εβδομάδες έχει κάνει την εμφάνισή της μια νέα στάση και συμπεριφορά στον δημόσιο βίο μας, φαινόμενο που εγώ χαρακτηρίζω ως «η θρασεία επιστροφή του success story». Μ’ άλλα λόγια, πρόκειται για την απόπειρα των ίδιων πολιτικών, επιχειρηματικών και μιντιακών κύκλων που στήριξαν και υπερασπίστηκαν μέχρις δημοκρατικής εκτροπής τα έργα και τις ημέρες της διακυβέρνησης Σαμαρά, να επιχειρήσουν το τελευταίο απονενοημένο come back τους.

Και το πράττουν ανερυθρίαστα αυτοί οι ίδιοι κύκλοι, ενώ όχι μόνον έχουν πλέον πλήρως αποκαλυφθεί οι ολέθριες δημοκρατικές και οικονομικές συνέπειες της περί ης ο λόγος διακυβέρνησης Σαμαρά για την Ελλάδα της κρίσης, αλλά και επί της αξιολόγησης αυτής της περιόδου έχουν επίσης αποφανθεί καταδικαστικά και ηχηρότατα οι πολίτες σε σειρά αλλεπάλληλων εκλογικών αναμετρήσεων. Δηλαδή, ξανανοίγει τεχνηέντως μια συζήτηση, ενώ πολιτικά η υπόθεση έχει κριθεί σαφέστατα και τελεσίδικα και αν υπάρξει άλλη περίπτωση στο μέλλον να επανακριθεί κάτι εκ της καταστροφής που άφησε πίσω της η περίοδος του success story, αυτό θα έχει ιστορικό και περιγραφικό και μόνον χαρακτήρα.                 

«Ναυαρχίδα» της επιχειρηματολογίας όσων τολμούν να επαναφέρουν την επαναξιολόγηση του ανέντιμου πολιτικού μύθου του success story, είναι η σύγκριση της Ελλάδας με την Ισπανία και την Πορτογαλία, στο πλαίσιο μιας ανομολόγητης προσπάθειας να επιστρέψει στους ιθαγενείς από άλλη δίοδο, η ατζέντα «δεν κάναμε εμείς κανένα λάθος, αντιθέτως εσείς είπατε ψέματα και με λαϊκισμό πήρατε την εξουσία (και με την αφανή υπονόηση ότι κακώς και παρατύπως βρίσκεται σήμερα στη διακυβέρνηση ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και ένεκα τούτου αυτή θα πρέπει να επιστραφεί στα χέρια Σαμαρά και του κύκλων των υποστηρικτών του)».

Απαντώντας σ’ αυτά τα αστεία επιχειρήματα, έχω σε 3-4 προηγούμενες αναρτήσεις μου αναφερθεί στις εξελίξεις στην Πορτογαλία. Σήμερα μερικά λόγια για την Ισπανία.  (…που έχει και ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον, διότι ουδείς ομοιότερος του κ. Αντώνη Σαμαρά …από τον κ. Μαριάνο Ραχόι).

Στις εκλογές που έπονται, η ισπανική δεξιά πλάθει μύθο του δικού της success story. Αυτόν το μύθο επιχείρησε να πουλήσει ο κ. Ραχόι στο συντακτικό προσωπικό  αμερικανικών εφημερίδων κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στις Η.Π.Α.. Όμως τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά, καθώς οι δημοσιογράφοι άρχισαν να τον "βομβαρδίζουν" με ερωτήσεις σχετικά με τις αμφιβολίες που διατυπώνει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για το σχέδιο προϋπολογισμού του 2016. Και, βεβαίως, δεν είναι μόνο η Ευρωπαϊκή Επιτροπή που θεωρεί ότι η Ισπανία θα αναγκαστεί να εισέλθει σε νέο γύρο δημοσιονομικών  περιστολών, με σοβαρές ενισχύσεις των ελλειμμάτων. Όλοι σχεδόν οι οικονομικοί αναλυτές έχουν την ίδια γνώμη.

Χαρακτηριστικότερη όλων είναι η άποψη του γνωστού και έγκυρου στην Ισπανία νεο-φιλελεύθερου αναλυτή, Χουάν Ιγκνάθιο Κρέσπο, ο οποίος έκανε το ακόλουθο σχόλιο: «…σε χρονιά εκλογών καμία κυβέρνηση δεν επιτρέπει στον εαυτό της την πολυτέλεια να προχωρήσει σε περικοπές, αλλιώς πολύ απλά θα χάσει τις εκλογές. Το σχέδιο προϋπολογισμού για το 2016 είναι απλώς αναξιόπιστο. Αλλά βέβαια, αν ένα πολιτικό κόμμα τολμήσει να πει στους ψηφοφόρους του ότι “ξέρετε, μετά τις εκλογές θα σφίξετε το ζωνάρι”, είναι βέβαιο ότι θα χάσει τις εκλογές».

Και -απλώς το θυμίζω-  η Ισπανία του Ραχόι που τολμά να κομπάζει για «επιτυχία» συμπαρασύροντας σε γελοιότητα και τους εν Ελλάδι θαυμαστές του, έσωσε τις τράπεζές της χωρίς τα κεφάλαια για τη διάσωσή τους να έχουν προσμετρηθεί στο εξωτερικό χρέος της χώρας, και ενώ οι τράπεζες εκεί κανένα «κούρεμα» αξιών δεν υπέστησαν, όπως οι ελληνικές.

Αιδώς Ισπανέ ιστοριογράφε της "επιτυχίας"! (Για την Ελλάδα ποιάν αιδώ να ζητήσεις και να πετύχεις να βρεις από τους ομοϊδεάτες του;)…               

Οι αφόρητες πολιτικές ταυτίσεις

της «σημαίνουσας αντιπολίτευσης»

Οι αναφορές της «σημαίνουσας αντιπολίτευσης» (Ν.Δ., ΠΑ.ΣΟ.Κ.) σε αντίδραση της ομιλίας Τσίπρα  στη Βουλή στις προγραμματικές δηλώσεις της νέας κυβέρνησης, υποφέρουν και πάλι από αφόρητες πολιτικές ταυτίσεις! Και τούτο εξακολουθεί να είναι πρόβλημα του κινήματος και όχι της δεξιάς.

Η λογική του «…από δώ και πέρα θα καταψηφίζω ο,τι υποστήριξα προεκλογικά, επειδή δεν κυβερνάω εγώ αλλά εσύ…», είναι αυτόχρημα ακατανόητη και ανόητη. Σκεφτόμουν πως αν δεν ήταν πολύ σοβαρά τα πράγματα ο Τσίπρας θα είχε τη δυνατότητα να απαντήσει σ’ αυτήν τη θέση με μιαν απογυμνωτική πρόκληση: «Δεν συμφωνείτε τώρα με όσα κάνατε τόσα χρόνια τώρα και όσα υποστηρίξατε και προεκλογικά; Αλλάξατε θέση από το «ΝΑΙ σε όλα» του δημοψηφίσματος; Πιστεύετε ότι κακώς άκουσα τις μανιώδεις προτροπές σας να πάρω ο,τιδήποτε μου προσφερόταν από τους ευρωπαίους δανειστές μας και έσφαλα όταν έκανα την «κωλοτούμπα» που λέτε ότι έκανα μετατρέποντας το ΟΧΙ σε ΝΑΙ; Ε, λοιπόν, αν αναθεωρήσατε τις απόψεις σας, εμπρός όλοι μαζί να καταψηφίσουμε τις ρυθμίσεις που επιφέρει το 3ο μνημόνιο και να προχωρήσουμε συντεταγμένα σε εθνικό νόμισμα! Αλλιώς;…».

Και επειδή η γελοιότητα και ο τυχοδιωκτισμός έχουν τα όριά τους, να πω πως το μόνο που μπορεί στοιχειωδώς να σταθεί ως επιχείρημα καταψήφισης για τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑ.ΣΟ.Κ., σε ό,τι αφορά τη γραμμή υποχρεώσεων της Ελλάδας που αναδύεται από το 3ο μνημόνιο, είναι ένα: Καταψηφίζουμε επειδή τα κάνατε χειρότερα απ’ ό,τι θα τα είχαμε κάνει εμείς!...

…αλλά, πάλι, είναι σοβαρό να επιμένει κάποιος ακόμη και σήμερα να συγκρίνει το μέιλ Χαρδούβελη με …το 3ο μνημόνιο; Ο ….Λοβέρδος, που είναι ο μόνος που συνεχίζει να το αποτολμά, δεν εχει πάρει χαμπάρι ότι κανένας πια δεν αυτο-εξευτελίζεται με τέτοιες συγκρίσεις; Δεν βλέπει ότι ΚΑΝΕΝΑΣ πια δεν διανοείται να βάζει στην ίδια ζυγαριά χρηματοδοτήσεις της Ελλάδας για την επόμενη περίοδο με επιτόκια των «αγορών», δηλαδή πενταπλάσια τουλάχιστον, συγκρίνοντάς τα με αυτά που προβλέπονται στο 3ο μνημόνιο; Και δεν αντιλαμβάνεται ότι χωρίς την επί θύραις ρύθμιση του χρέους, σε αντιδιαστολή με τη «βιωσιμότητά» του που διατυμπάνιζε φανατικά ως επίσημη ελληνική θέση διεθνώς η κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας-ΠΑ.ΣΟ.Κ. μέχρι την αποχώρησή της τον Γενάρη του 2015, η Ελλάδα απλούστατα θα ήταν σήμερα μια επισήμως πτωχευμένη οικονομία; Ή, εξακολουθεί να διακινεί τον μύθο του success story, των πρωτογενών πλεονασμάτων, της ανάπτυξης  και της μείωσης της ανεργίας, που παραδεδεγμένα είναι πλέον «καθρεφτάκια για τους ιθαγενείς»;

Το θέμα, όμως δεν είναι ο …Λοβέρδος! Αυτός είναι όποιος και ό,τι είναι! Οι ηγεσίες της αντιπολίτευσης, όμως, τέτοια ανευθυνότητα;

Και, καλά, από την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, δεν θα ανέμενα κατι διαφορετικό, για λόγους σχετιζόμενους με τις εγνωσμένες πολιτικές πρακτικές του κόμματος, από τον Σαμαρά και εντεύθεν. Δεν θα ανέμενα κάτι άλλο και επειδή ο Μεϊμαράκης, επίσης, είναι όποιος είναι και ό,τι είναι!

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ., όμως;…                       

Εξηγούμαι, λοιπόν: Γνώμη μου είναι πως το ΠΑ.ΣΟ.Κ. έπραξε άριστα καταψηφίζοντας την κυβέρνηση Τσίπρα! Όχι, όμως, με τεκμηρίωση καταψήφισης ότι κακώς εφαρμόζει το 3ο μνημόνιο…

Άξιζε στην κυβέρνηση Τσίπρα σκληρή κριτική και αποστασιοποίηση από επιλογές της, λόγω της πλήρους αφωνίας, προγραμματικής ή έστω υπαινικτικής, για ένα παραγωγικό σχέδιο που θα έδινε προοπτική στην πατρίδα και τους πολίτες. Για την εκκωφαντική σιωπή Τσίπρα σχετικά με την ανατοποθέτηση του αυξημένου γεωπολιτικού βάρους της Ελλάδας στις σημερινές συνθήκες αποσταθεροποίησης του ανατολικού μεθοριακού τόξου της Ευρώπης.  Για την ανυπαρξία πολιτισμικών αναφορών, που θα ενδυνάμωναν τις συλλογικές λειτουργίες της ελληνικής κοινωνίας, απέναντι στον ορυμαγδό φθήνιας και χυδαιότητας του καταναλωτισμού που υπήρξε η ιδεολογικοπολιτική μήτρα καταστροφικής διεύρυνσης των ελλειμμάτων μας. Και τόσα και τόσα άλλα, που …δεν αναφέρθηκε σ΄αυτά ο πρωθυπουργός.                   

Σ’ αυτά θα στεκόταν μια αντιπολίτευση με δημοκρατικό ήθος και προοδευτικό πολιτικό προσανατολισμό στην εποχή μας. Και δεν τα είπε αυτά το ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Ταυτιζόμενο ξανά με την κακορρίζικη και μικρόψυχη Νέα Δημοκρατία της διαδρομής από τα Ζάππεια στην τραγική κωμωδία του success story.

Και δεν θα έφτανε καν αυτό! Η αντιπολίτευση, όπως την έκανε μια πολιτική παράταξη που με τιμά ότι την στήριξα και την υπηρέτησα τόσα χρόνια, δεν θα αρκείτο στο να κατηγορήσει, μια κυβέρνηση στη Βουλή  στις προγραμματικές δηλώσεις της, για αφωνία επί σημαντικών. Θα πρότεινε το δικό της σχέδιο! Γιατί υπεύθυνη αντιπολίτευση -εκτός της αυτο-επιβεβαίωσης μετρίων και αναξίων ηγεσιών-  έχει ρόλο υποκατάστασης των κενών πολιτικού λόγου και των εν γένει ανεπαρκειών μιας κυβέρνησης -της οποιασδήποτε!             

Αλήθεια, όσοι ψήφισαν το ΠΑ.ΣΟ.Κ. στις τελευταίες εκλογές αλλά και όσοι παρακολουθούν αυτήν την παράταξη, για όποιους λόγους έκαστος το κάνει, αισθάνονται ικανοποιημένοι για την παρουσία της στις προγραμματικές δηλώσεις στη Βουλή;

Ή, απλώς, η εμφάνιση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. ήταν  προς εκπλήρωση των χαμερπών πολιτικών ενστίκτων της «αντίθεσης για την αντίθεση», που τρέφει ένας χαμένος πολιτικός ρόλος που δεν μπορεί να ξανακερδηθεί από δικά σου σφάλματα, αλλά -ελλείψει αυτοκριτικής- φυσικά δεν μπορεί παρά να φταίνε …οι άλλοι;…       

Μετεκλογικές αναφορές

- Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. με την άνετη εκλογική του επικράτηση, διευκολύνεται να χτίσει μια διευρυμένη πολιτική ατζέντα, στον αντίποδα της αντι-μνημονιακής προγραμματικής μονοτονίας του, στο πρόσφατο παρελθόν.

- Το κάνει με άγαρμπο τρόπο, όπως κυβέρνησε από τον περασμένο Ιανουάριο ως τον περασμένο Αύγουστο. Τα ανοίγματα στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία και το ταξίδι στις Η.Π.Α., παρά τον αφόρητο επαρχιωτισμό της οργάνωσης και της πολιτικής και επικοινωνιακής διαχείρισής τους, αποδεικνύουν ότι ο Τσίπρας ασχολείται με την επόμενη περίοδο, ενώ όλοι οι υπόλοιποι κομματικοί σχηματισμοί ακόμη με τους διακανονισμούς του προβληματικού παρελθόντος τους.

- Η διαιώνιση της μάλλον μανιοκαταθλιπτικής παρά πολιτικώς εδραίας αντι-ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δημόσιας ατζέντας από μια συρρικνούμενη πλέον μερίδα πολιτών, κατ’ επέκταση της επιμονής των εγχώριων media να πλήξουν όσο περισσότερο μπορούν τον πλέον επικίνδυνο για τα συμφέροντά τους πολιτικό χώρο, αποδομείται ολοένα και περισσότερο ως η προοπτική του δημόσιου διαλόγου. Οι πολίτες, ακόμη και οι σκληροί επικριτές του Τσίπρα, δείχνουν να αντιλαμβάνονται ότι οι ενστάσεις πολιτικής νομιμοποίησης της παρούσας κυβέρνησης κατέρρευσαν. Αν είναι, επομένως, να ασκηθεί κριτική στη διακυβέρνηση από τούδε και στο εξής, αυτή θα πρέπει να απόρροια οργανωμένου αντιπολιτευτικού λόγου και όχι άκριτων φιλο-ευρωπαϊσμών, εξυπνακισμών και επικοινωνιακών κόλπων «τύπου Μεϊμαράκη».

- Η αντοχή που έδειξαν οι Έλληνες πολίτες στην δύσκολη επιλογή του ευρωπαϊκού προσανατολισμού της χώρας -αλλ’ όχι με οποιοδήποτε κόστος, παρά μάλιστα την ασφυκτική πίεση που υπέστησαν τόσο μέσω άκομψων παρεμβάσεων του ευρωπαϊκού-γερμανικού παράγοντα στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό όσο και ένεκα της περιπέτειας των capital controls, αποδεικνύει ωριμότητα προθέσεων, που είναι πια αδύνατο να αγνοηθούν. Η υιοθέτηση αυτής της «γραμμής», ως εθνικού στόχου ενότητας των πολιτών, από μεριάς των άλλων κομμάτων, στον αντίποδα του ηττημένου «ΝΑΙ σε όλα», δεν είναι επιλογή υπέρ του Τσίπρα αλλά υπέρ της Ελλάδας.

- Οι πολίτες χρειάζεται να δείξουν υπομονή απέναντι στην προσπάθεια της Νέας Δημοκρατίας να αλλάξει ό,τι την οδήγησε στην απαξίωση, εγκαταλείποντας την τόσο προφανή και πολιτικώς άγονη ταύτισή της με επιχειρηματικά και εκδοτικά συμφέροντα και προσωποποιημένους μικρομματισμούς ακροδεξιάς έμπνευσης. Άλλωστε, ούτε η ίδια Νέα Δημοκρατία δεν έχει ακόμη διευκρινίσει τί στην πραγματικότητα επιζητεί από την άτσαλη διαδικασία αλλαγής ηγεσίας που άνοιξε από μόνη της: Αλλαγή πολιτικής που απέτυχε ή αλλαγή προσώπων εν είδει προσχήματος συνέχισης των ίδιων λαθών; Παρά το ότι το σκηνικό πιθανών υποψηφιοτήτων, βεβαίως, δεν επιτρέπει και μεγάλη αισιοδοξία, ας περιμένουμε να δούμε την τελική εικόνα.

- Η οριακή ενίσχυση του ΠΑ.ΣΟ.Κ., δεν δικαιολογεί την ικανοποίηση μερίδας προσώπων που το στήριξαν. Ούτε «επιστροφή» υπάρχει, ούτε αποκατάσταση του ρυθμιστικού ρόλου του στις εξελίξεις, όπως παράλαβε ο Ευάγγελος Βενιζέλος για να παραδώσει την περιθωριακή παράταξη του Ιανουαρίου 2015. Η ανάγκη χαμηλών τόνων και η ανασυγκρότηση της «στρατηγικής του ρυθμιστή», ως δυνάμει εγγυητή της πολιτικής σταθερότητας, δεν μπορεί να προέλθει από την αντι-ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ατζέντα, ούτε από την επιμονή σε δεξιές πολιτικές. Αντίθετα, η ουσιαστική και πειστική «αριστερή στροφή» είναι η μόνη επιλογή που δείχνει να μπορεί να υπόσχεται καλύτερη συνέχεια.                                                  

- Οι εξελίξεις στη διεθνή σκηνή ευνοούν, για πρώτη φορά μετά από χρόνια, την αποφόρτιση του περισταλτικού δημοσιονομικού προτάγματος, έναντι οιουδήποτε άλλου πολιτικού, εθνικού και κοινωνικού στόχου για την Ελλάδα των επομένων ετών. Ο εξ ορισμού καίριος ελληνικός λόγος και ρόλος στο προσφυγικό ζήτημα, η επιστροφή της αναπτυξιακής ατζέντας ως ζητούμενου σ’ όλον τον κόσμο (και παρά τη θλιβερή εμμονή των ευρωπαίων, αυτών μόνων, σε  περιοριστικές οικονομικές πολιτικές), οι κλιμακώσεις συνεπειών των γεωπολιτικών αποσταθεροποιήσεων (π.χ. η όψιμη απόπειρα συνεννόησης Η.Π.Α.-Ρωσίας για το ζήτημα της Συρίας) και η απειλή αποδιάρθρωσης της Ε.Ε. (βρετανικό δημοψήφισμα, δυσανεξία των ανατολικοευρωπαϊκών χωρών της Ε.Ε. στο προσφυγικό κ.λπ.), αλλάζουν τοις πράγμασι επί τα βελτίω τους στόχους και τις δυνατότητες της πατρίδας μας. Όμως, …από μας εξαρτάται!

- Η επιμονή σε μια δημόσια συζήτηση με επίκεντρο τα -κατά τα άλλα υπαρκτά- επώδυνα μέτρα (όπως μονονοτόνως επιχειρούν να επιβάλλουν τα εγχώρια media και στο πλαίσιο της προσπάθειας τους να εξασφαλίσουν ότι η υλοποίηση των μέτρων θα ευνοήσει συγκεκριμένους κύκλους συμφερόντων, κι αν όχι, τουλάχιστον να μην τους πλήξει πρωτίστως, δηλαδή ό,τι συνέβη κατά τη διακυβέρνηση Σαμαρά), συνιστά πορεία εκτροπής από τις ανάγκες της χώρας. Ευτυχώς, ήδη αρκετοί ευρωπαίοι δανειστές μας δείχνουν να αντιλαμβάνονται ότι η δήθεν μεταρρυθμιστική ατζέντα πολλών κηρύκων του νεο-φιλελευθερισμού «ρωμέικης κοπής», που έφερε ο Σαμαράς, αφορά σε υπηρέτηση πελατειακών επιχειρηματικών συμφερόντων και όχι σε ανασυγκρότηση δομών μιας βιώσιμης οικονομίας.    

- Σε κάθε περίπτωση, η Ελλάδα έχει κάθε ευκαιρία να κινηθεί δημοσιονομικά χωρίς προβλήματα τα επόμενα έτη, να χρηματοδοτηθεί σημαντικά για ανάπτυξη (και με αδιανόητα θετικό τρόπο σε σύγκριση με τα δεδομένα της συμφωνίας Σαμαρά, που ευτυχώς έληξε χωρίς άλλες συνέπειες) μέχρι το 2020, και μάλιστα με προτεραιότητα τη διετία 2016-2017, και να διεκδικήσει και να πετύχει την αναδιάρθρωση του χρέους της. Η αξιοποίηση αυτής της ευκαιρίας, εκ των πραγμάτων συνιστά και το κριτήριο αποτίμησης της ικανότητας των κυβερνώντων και της υπευθυνότητας των αντιπολιτευομένων. Αυτή είναι η ατζέντα για την Ελλάδα του 21ου αιώνα, και όχι βεβαίως, η κυρία Περιστέρα Μπαζιάνα, τα κιλά του κ. Φίλη και άλλα τοιαύτα προσφερόμενα κατά τα άλλα για τους διαλόγους των social media.

- Τέλος, επειδή ένα μεγάλο μέρος της τύχης των Ελλήνων θα εξαρτηθεί από τις επενδύσεις  που θα πραγματοποιηθούν μέχρι το 2020, καθαρά λόγια για να είμαστε συνεννοημένοι μεταξύ μας και να μην παραπλανόμαστε από τις σκόπιμες γραφίδες συστημικών «αναλυτών»: Στις παρούσες συνθήκες (στην Ελλάδα και τη διεθνή οικονομία), ενεργή συμμετοχή ιδιωτικών κεφαλαίων προς επένδυση στην διαλυμένη πατρίδα μας δεν μπορεί να αναμένεται. Αν εμφανιστούν επενδυτές για τα κονδύλια της εμπροσθοβαρούς υπέρ της Ελλάδας χρηματοδότησης από το «πακέτο Γιουνγκέρ», για (μιαν ακόμη) «αρπαχτή» θα έρθουν περισσότερο, παρά για γόνιμη επιχειρηματική δραστηριοποίηση στη χώρα. Γι’ αυτό και η συνεχιζόμενη διακινούμενη ανοησία «ποινικοποίησης» κάθε κίνησης του δημόσιου τομέα να λειτουργήσει ως επενδυτικός καταλύτης της ελληνικής οικονομίας τα επόμενα έτη, πρέπει να σταματήσει, ή -αν δεν το μπορούμε, όσο αυτή η επιχειρηματολογία υποστηρίζεται από τα προς ίδιον όφελος δρώντα ελληνικά media- να αντιμετωπιστεί με σοβαρό και τεκμηριωμένο δημόσιο αντίλογο. Να συζητήσουμε πολιτικές που θα εγγυώνται την ταχεία αποχώρηση του δημόσιου τομέα από παραγωγικές επενδυτικές πρωτοβουλίες, ναι! Οφείλουμε, επίσης να το κάνουμε! Αλλά το να πλήττεται κάθε επένδυση, αν την επιχειρεί το δημόσιο, με συνέπεια καμιά επένδυση και από κανέναν ιδιώτη που βέβαια διστάζει να επενδύσει στις παρούσες συνθήκες και με αποτέλεσμα να υπάρχει ανεργία αρκεί να μην καλύψει ο δημόσιος τομέας δραστηριότητες, είναι κάτι που δεν μπορεί να συνεχιστεί. Οργανωμένο, λοιπόν, και φιλόδοξο σχέδιο δημόσιων επενδύσεων, με συμπράξεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, με μέριμνες αποφυγής συγκρότησης νεο-πελατειακών μηχανισμών. Άλλος τρόπος δεν υπάρχει!                                           

Οι ατελείωτες πολιτικές λαθροχειρίες

του κ. Ευάγγελου Βενιζέλου

(Α΄μέρος)

Απετόλμησε να αποτιμήσει τη καταστροφική διακυβέρνηση Σαμαρά, με αναλυτικά εφόδια το ψεύδος, την επιλεκτική μνήμη και την αποσιώπηση των τεράστιων προσωπικών ευθυνών του.  Το έκανε, πριν μερικές μέρες μιλώντας σ’ ένα κανάλι. Το επανέλαβε, πιο συγκροτημένα σε άρθρο του σε site (http://www.iefimerida.gr/news/224444/venizelos-idoy-ti-tha-eihe-symvei-sti-hora-den-mesolavoyse-eptamino-tis-diakyvernisis#ixzz3kwrQ4tKF).

Βεβαίως, προκλήθηκε εδώ και καιρό κατ’ επανάληψη να ξεκαθαρίσει τις δικές του θέσεις ιδίως στα πεδία των μεγάλων προσωπικών ευθυνών του. Και αφού υπεξέφυγε εντέχνως διά μακρόν να διασαφηνίσει τί πραγματικά πιστεύει για το χρέος και τον θεσμικό βασανισμό της Ελληνικής Δημοκρατίας από τις ακροδεξιές πρακτικές Σαμαρά που ανέχτηκε και συγκάλυψε, αναγκάζεται τώρα να πάρει θέση, αφού οι υπεκφυγές και η ψευδολογία πλέον δεν μπορούν να κρυφτούν «κάτω απ’ το χαλί». Εκμεταλλεύεται την ατυχέστατη διακυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α., όχι για να εξαχθούν συμπεράσματα ώστε να αποφευχθούν ανάλογες δημοκρατικές εκτροπές στο μέλλον, αλλά για κρύψει πίσω από την ανεκδιήγητη Ζωή Κωνσταντοπούλου και τον επικίνδυνο Βαρουφάκη, το άγος Μπαλτάκου, το κλείσιμο του κρατικού ραδιοτηλεοπτικού φορέα (που καμιά κυβέρνηση στην Ευρώπη δεν έχει τολμήσει να κάνει) και τόσα άλλα...       

Ελπίζω η απάντηση που ακολουθεί να διευκολύνει όσους εξακολουθούν να έχουν την  υπομονή να τον ακούν, να διακρίνουν την αλήθεια, την οποία ξανά θολώνει με ανεπίτρεπτα μονομερείς για πολιτικό άνδρα που σέβεται τον εαυτό του αφηγήσεις!...   

Mας διηγείται, λοιπόν, τί θα είχε συμβεί αν δεν είχε κερδίσει τις εκλογές του περασμένου Ιανουαρίου ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α..  

Αντιπαρερχόμενος -προσώρας- τον πρόδηλα σοφισματικό χαρακτήρα να συγκρίνονται γεγονότα με υποθέσεις, που μόνον η οργανωμένη η προπαγάνδα των  ολοκληρωτισμών αποπειράται, ας δούμε τα ψέματα:

- Αν συνεχίζαμε να κυβερνάμε εμείς, λέει, θα είχαμε πάρει τα εναπομένοντα αδιάθετα από το πρόγραμμα-μνημόνιο Σαμαρά, με μόνο αντάλλαγμα κάτι σαν το μέιλ Χαρδούβελη. Μα, τότε, γιατί δεν είχε φέρει νωρίτερα τα μέτρα Χαρδούβελη η κυβέρνηση Σαμαρά, ερωτάται! Εκείνος δεν κυβερνούσε μαζί με τον κ. Σαμαρά, ή ο κ. Τσίπρας; Και, εν πάση περιπτώσει, στη διακυβέρνηση ποιού οφειλόταν η μη καταβολή των συμφωνημένων από τους δανειστές; Στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α.; Δηλαδή ο κ. Σαμαράς και ο κ. Βενιζέλος ήταν εκείνοι που δεν έφεραν στη Βουλή προς έγκριση τα μέτρα για να λάβουν τις εκκρεμούσες δόσεις από το μνημόνιο Σαμαρά όπως κατά τη λογική τους θα έπρεπε να είχαν κάνει τόσους μήνες πριν την προκήρυξη των εκλογών του Ιανουαρίου 2015, …αλλά φταίει ο Τσίπρας που δεν τα έφερε εκείνος προς ψήφιση, αφού εκείνοι αποχώρησαν;… Η ποιότητα της πολιτικής επιχειρηματολογίας κρίνεται!  

- Όμως, για να μην ξεχνάμε παρασυρμένοι από την έντεχνη αφήγηση του τέως προέδρου του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και αντιπροέδρου τη κυβέρνησης Σαμαρά, θα θυμίσουμε τί ήταν το μέιλ Χαρδούβελη: Ήταν μια «υποσχετική» της κυβέρνησης Σαμαρά με μόνο αντάλλαγμα την παραχώρηση παράτασης δύο μηνών στη σύμβαση-μνημόνιο Σαμαρά με τους ευρωπαίους δανειστές, η οποία έληγε στις 31 Δεκεμβρίου 2015. Για να υπάρξει περαιτέρω παράταση  και πολύ περισσότερο για να υπάρξει 3ο πρόγραμμα είναι απολύτως βέβαιον ότι τα μέτρα θα ήταν συντριπτικά βαρύτερα, ιδίως εάν το 3ο πρόγραμμα επεκτεινόταν και στην κάλυψη των χρηματοδοτικών αναγκών της Ελλάδας για τα επόμενα έτη, όπως και έγινε. Αλήθεια, ο κ. Βενιζέλος επί της διακυβέρνησης Σαμαρά δεν είχε ακούσει τίποτα για τις χρηματοδοτικές ανάγκες της Ελλάδας 2015-2018; Δεν ντρέπεται να λέγει ότι οι χρηματοδοτικές αυτές ανάγκες δήθεν προέκυψαν από τη διακυβέρνηση Τσίπρα; Και, τέλος, αλήθεια, ο κ. Βενιζέλος θα προτιμούσε αντί της κάλυψης των χρηματοδοτικών αναγκών της Ελλάδας με 3ο πρόγραμμα και τα προνομιακά επιτόκια των ευρωπαϊκών μηχανισμών στήριξης, οι χρηματοδοτικές αυτές ανάγκες να καλυφθούν με έξοδο στις αγορές, αφού θα είχε υπογραφεί και το νέο μνημόνιο (όπως προβλέπουν οι ευρωπαϊκοί κανονισμοί) και με επιτόκια που ακόμη και στις πιο αισιόδοξες προβλέψεις θα ήταν πενταπλάσια αυτών που προβλέπονται στη συμφωνία που έφερε ο Τσίπρας; Έχει το θράσος να υποστηρίζει αυτή τη θέση;       

- Τα μέτρα Χαρδούβελη, λέει, θα επέτρεπαν στο ΔΝΤ να καταβάλει τις δόσεις του δικού του δανείου που ίσχυε ως τα τέλη Μαρτίου 2016. Αλήθεια; Και το χρέος; Τί μεσολάβησε και το ΔΝΤ θέτει σήμερα ως απαράβατο όρο συμμετοχής του στο νέο πρόγραμμα τη ρύθμιση του ελληνικού χρέους; Αν ο κ. Βενιζέλος εννοεί με την αναφορά του αυτή ότι το ελληνικό χρέος ήταν βιώσιμο μέχρι την αποχώρηση της κυβέρνησης Σαμαρά και έπαψε να είναι βιώσιμο ένεκα της κυβέρνησης Τσίπρα, είτε ψεύδεται ενσυνειδήτως, είτε αγνοεί σκοπίμως τα στοιχεία της αλήθειας.

- Συνεχίζει με την θέση ότι τα μέτρα Χαρδούβελη θα επέτρεπαν επίσης στην ΕΚΤ μαζί με τις κεντρικές τράπεζες των κρατών - μελών της ευρωζώνης, να επιστρέψουν στην Ελλάδα τα κέρδη από τα χαρτοφυλάκια τους ελληνικών ομολόγων. Γιατί, τώρα δεν θα τα επιστρέψουν; Έτσι ξέρει ο κ. Βενιζέλος;

- Κι όλ’ αυτά, συνεχίζει να αφηγείται, με μόνο αντάλλαγμα το μέιλ Χαρδούβελη! Η υποχρέωση της Ελλάδας για πλεονάσματα 3% του ΑΕΠ το 2015 και 4,5% το 2016 αίφνης εξαφανίζονται! Πώς; Μα απλούστατα διά της προσφυγής στην επιλεκτική αναφορά των δεδομένων της πραγματικότητας, κλασσική δηλαδή μέθοδος της κοινής και χυδαίας προπαγάνδας. Λες και δεν ήταν ο κ. Τσίπρας που έφερε τις μειώσεις των στόχων για τα πρωτογενή πλεονάσματα. Μεταχειρίζεται το θέμα λες και  είναι προσωπικό του επίτευγμα!                                      

- Και φτάνουμε στην πρώτη σοβαρή πολιτική απάτη του! Λέει: «…Ταυτοχρόνως η Ελλάδα -σύμφωνα με την απόφαση που είχε λάβει το Eurogroup ήδη από το Νοέμβριο του 2014- θα εισερχόταν στο καθεστώς της ενισχυμένης προληπτικής πιστωτικής γραμμής (ECCL) έχοντας στη διάθεσή της τα 11 δισ. που είχαν μείνει αδιάθετα στο ΤΧΣ από το δεύτερο δάνειο λόγω μικρότερων -μέχρι τις εκλογές του Ιανουαρίου- αναγκών για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών». Εδώ από να ξεκινήσεις και που να τελειώσεις! Αλήθεια, κύριε Βενιζέλο, στην απόφαση του eurogroup τον Νοέμβριο του 2012 γινόταν αναφορά σε προληπτική πιστοληπτική γραμμή;  Ή μήπως, εσείς παραφράζετε κατά το δοκούν τις αποφάσεις, απλά και μόνο για να αποφύγετε τον ψόγο από την παταγώδη αποτυχία της κυβέρνησης Σαμαρά να πετύχει ο,τιδήποτε σχετικά με την απολύτως αναγκαία ρύθμιση του ελληνικού χρέους;

- Για να αποκατασταθεί η αλήθεια: Η απόφαση του eurogroup τον Νοέμβριο του 2012 περιλάμβανε δέσμευση των ευρωπαίων δανειστών να ελαφρύνουν περαιτέρω το ελληνικό χρέος, εάν η Ελλάδα πετύχαινε πρωτογενές πλεόνασμα. Πράγμα που επετεύχθη και ελάφρυνση του χρέος δεν έγινε, με τους ευρωπαίους δανειστές να αθετούν τις δεσμεύσεις τους και την ελληνική κυβέρνηση Σαμαρά να αδυνατεί να διεκδικήσει όσα οφείλονταν στην Ελλάδα. Εκείνη η απόφαση του eurogroup τον Νοέμβριο του 2012 ΔΕΝ ΠΕΡΙΕΛΑΜΒΑΝΕ  έξοδο στις αγορές αντί για ρύθμιση του χρέους, όπως με τα λόγια επιχειρεί σήμερα να μεταμφιέσει την αλήθεια ο κ. Βενιζέλος. Και δεν θα μπορούσε να το κάνει αυτό εκείνη η απόφαση του eurogroup, απλούστατα διότι τα υψηλά επιτόκια από την έξοδο στις αγορές θα επιβάρυναν το ελληνικό χρέος αντί να το απομειώσουν, όπως ζητούσε και ζητάει το ΔΝΤ. Επίσης, υπενθυμίζεται, όλη η φιλοσοφία του μνημονίου Σαμαρά εδραζόταν στην παραδοχή ότι θα χρειαζόταν ρύθμιση του ελληνικού χρέους για να «βγει» το μνημόνιο Σαμαρά (γι’ αυτό, άλλωστε, είχε συμφωνήσει το ΔΝΤ να συμμετάσχει σ΄ αυτό). Που η κυβέρνηση που το υπέγραψε και εφήρμοσε δεν είχε τη δύναμη είτε τη διάθεση να πείσει τους εταίρους-δανειστές να τιμήσουν τη δέσμευσή τους. Και αδυνατώντας να κάνει τη δουλειά της η κυβέρνηση Σαμαρά, απλούστατα έθεσε το μνημόνιο που η ίδια είχε υπογράψει εκτός τροχιάς!

- Αλλά στη συνέχεια, άλλωστε, όπως ομολογεί ο ίδιος, εάν είχε παραμείνει μετά το Γενάρη του ’15 η κυβέρνηση Σαμαρά θα γίνονταν «…περαιτέρω παραμετρικές αλλαγές στο χρέος»! Α, δηλαδή, τελικά, η ρύθμιση του χρέους θα γινόταν! Μα, καλά: Ο ίδιος ο κ. Βενιζέλος δεν έλεγε μέχρι τη στιγμή που έφυγε από την κυβέρνηση ότι το ελληνικό χρέος είναι βιώσιμο και δεν χρειάζεται ρύθμισή του; Αν τελικά χρειαζόταν, όπως παραδέχεται τώρα, μετά από μεγάλη περίοδο σκόπιμης σιωπής του επί του θέματος, γιατί δεν μερίμνησε η κυβέρνησή του να το κάνει και, αντ’ αυτού, υποστήριζε την αντίθετη άποψη;  Και ύστερα, μετά απ’ όλ’ αυτά, τελικά αναγνωρίζει σήμερα ότι θα ήταν  αναγκαία η ρύθμιση του χρέους ακόμη κι αν είχε επανεκλεγεί ο κ. Σαμαράς. Δηλαδή, δεν είναι η διακυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α. εκείνη που δημιούργησε την ανάγκη της ρύθμισης, όπως περίπου είχε υπαινιχτεί προηγουμένως!...

- (Κι αφήνω το ότι ο κ. Βενιζέλος στη θέση του περί ρύθμισης του χρέους εάν κυβερνούσε εκείνος, που με τόση καθυστέρηση μας λέει σήμερα, χρησιμοποιεί τον όρο «πρόσθετο κούρεμα», γιατί -εμένα τουλάχιστον- αυτή η αναφορά μου ‘φερε γέλιο. Όπως, επίσης, αφήνω την όψιμη υπεράσπιση του success story που έχει το θράσος να συνεχίζει να αποπειράται, με επιτεύγματα της διακυβέρνησης Σαμαρά ύφεση περισσότερο από 15% -από το συνολικό 25% που έχει καταγραφεί από την αρχή της κρίσης- και διατήρηση της ανεργίας σε απίθανα υψηλά επίπεδα, παρ’ ότι έλαβε η κυβέρνησή του μαζεμένα 42 δισ. ευρώ όταν υπέγραψε το μνημόνιο Σαμαρά και δεν τα αξιοποίησε παρά για να εμφανίσει υψηλότερα του αναγκαίου πρωτογενή πλεονάσματα και να μοιράσει επιδόματα σε ημέτερα εκλογικά κοινά, αντί μ’ αυτά τα κεφάλαια που χρέωσε τη χώρα και τους πολίτες να ενισχύσει την ανάπτυξη και να δημιουργήσει θέσεις εργασίας. Θέλει αλήθεια μεγάλο θράσος να θριαμβολογείς ανερυθρίαστα για την καταστροφή που προκάλεσες!)…      

- Σε ό,τι αφορά τα 10,2 δισ. ευρώ που αναφέρει για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, δεν είναι κατανοητό τί λέει! Τα κεφάλαια αυτά, πράγματι, αποσύρθηκαν από το να είναι διαθέσιμα για την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών, αφαιρουμένου του ποσού αυτού από το ελληνικό χρέος. Και επαναδιατίθενται για τον ίδιον σκοπό στο πλαίσιο της νέας συμφωνίας (αυξημένα, λόγω των επιβαρύνσεων των capital controls) με χαμηλότερα επιτόκια σε σύγκριση με εκείνα του μνημονίου Σαμαρά.       

- Κι ακόμη: Αλήθεια κύριε Βενιζέλο θα είχε ενταχθεί η Ελλάδα στην προληπτική γραμμή στήριξης, χωρίς καμία άλλη μνημονιακή δέσμευση, εκτός του μέιλ Χαρδούβελη; Απλώς να αναφερθεί εδώ ότι οι κανονισμοί και οι διαδικασίες που διέπουν την παραχώρηση προληπτικής πιστοληπτικής γραμμής σε χώρα της ευρωζώνης, προβλέπουν ρητά την υποχρέωση της χώρας που της παραχωρείται να υπογράψει δεσμευτικότερο μνημόνιο εκείνου που υπέγραψε ο κ. Σαμαράς ως πρωθυπουργός. Κι εδώ μισή αλήθεια!               

- Πουθενά ο κ. Βενιζέλος δεν επιχειρεί να αποτιμήσει το όφελος από τη ρύθμιση του χρέους που αναποφεύκτως πλέον έχει εξασφαλίσει η Ελλάδα από τη συμφωνία Τσίπρα! Κι όμως, είναι τόσο προφανές το όφελος, που ακόμη και ο ίδιος που τόσο πολέμησε αυτήν την θετική εξέλιξη (αντιπροτείνοντας -όπως ήδη ελέχθη- την πανάκριβη εναλλακτική της εξόδου στις αγορές-ECCL), σήμερα αποδέχεται ότι πρέπει να γίνει.

- Ακόμη, παραβλέπει σκοπίμως (ή είναι πολύ «ξεχασιάρης») ότι η συμφωνία Τσίπρα περιλαμβάνει εμπροσθοβαρή εκταμίευση πιστώσεων από το πακέτο Γιουνγκέρ, ήδη από το 2015, ενώ για τις άλλες χώρες οι εκταμιεύσεις θα γίνουν από το 2017. (Για την ιστορία, αυτό -όπως και η ρύθμιση του χρέους που εξασφαλίζεται- δεν συμπεριλαμβάνονταν στις προτάσεις των θεσμών που ετέθησαν υπό κρίση στο δημοψήφισμα και παραχωρήθηκαν μετά το δημοψήφισμα. Και, κατά την προσωπική γνώμη μου αυτά και μόνο αρκούν για να καταστήσουν εκ του αποτελέσματος το δημοψήφισμα πολιτικώς επιβεβλημένη κίνηση. Και τούτο, ανεξαρτήτως του ότι η οργάνωση και η διεξαγωγή του δημοψηφίσματος έλαβαν χώρα με τον γνωστό ατυχέστατο τρόπο που κυβέρνησε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α.).        

- Παραβλέπω για την οικονομία του λόγου σοβαρό αντίλογο (που θα μπορούσα να τεκμηριώσω), σχετικά με τους κομπασμούς περί του «κουρέματος» του ελληνικού χρέους  που διακινεί τον ισχυρισμό ότι προσωπικώς πέτυχε ο κ. Βενιζέλος το 2012! Λες και δεν ήταν εκείνη η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους πολιτική μιας κυβέρνησης που είχε προηγηθεί! Λες και ξαφνικά εμφανίστηκε ο κ. Βενιζέλος στο προσκήνιο  και μόνος του έφερε την αναδιάρθρωση! Με τέτοιες πολιτικές προσλαμβάνουσες αντιλαμβάνεται την ιστορία ο άνθρωπος! Αλλά, από τις τεχνικές πτυχές των αυτο-θριαμβολογικών ισχυρισμών του, αξίζει να σταθώ μόνο σε μία: «Κουρεύτηκαν» τότε τα ομόλογα της Ελλάδας που διακρατούσαν οι ελληνικές τράπεζες (κάτι που δεν έγινε για καμιά άλλη τράπεζα της ευρωζώνης, ενώ παράλληλα για καμιά άλλη από τις χώρες της ευρωζώνης στις οποίες εφαρμόστηκαν προγράμματα στήριξης των οικονομιών τους τα κεφάλαια διάσωσης των τραπεζών τους δεν ενεγράφησαν στο εθνικό χρέος, όπως έγινε στην Ελλάδα). Επίσης, «κουρεύτηκαν» τα ελληνικά ομόλογα που είχαν στα χέρια τους οι ασφαλιστικοί φορείς! Τί έλεγε τότε ο κ. Βενιζέλος: Ότι αυτά τα «κουρέματα»  ελληνικών συμφερόντων ήταν αναπόφευκτα, διότι αλλιώς -δηλαδή, αν δεν «κουρεύονταν» αυτά- δεν θα προσχωρούσαν οι άλλοι ιδιώτες (χρέος προς ιδιώτες κουρεύτηκε, υπενθυμίζεται, και όχι διακρατικό χρέος, όπως θα γίνει τώρα) στην εθελούσια απομείωση του ελληνικού χρέους. Ναι, αλλά τότε γιατί δεν «κουρεύτηκαν» και τα ομόλογα ιδιωτών της ευρωζώνης, όπως οι ευρωπαϊκές τράπεζες; Το θέμα, όμως δεν είναι «τί δεν πέτυχε ο κ. Βενιζέλος»! Το «κούρεμα» του 2012 καλώς έγινε και υπήρξε γενικώς επιτυχές! Το θέμα είναι ότι οι ζημίες που υπέστησαν τότε οι ελληνικές τράπεζες και οι ασφαλιστικοί φορείς, ως απόρροια του ετεροβαρούς εκείνου «κουρέματος», επιβάρυναν στη συνέχεια για δεύτερη φορά την ελληνική οικονομία, αφού χρειάστηκαν πιστώσεις για τις ανακεφαλαιοποιήσεις των τραπεζών και τη χρηματοδότηση των ασφαλιστικών φορέων, πιστώσεις προήλθαν από διακρατικό δανεισμό και επιβάρυναν το ελληνικό χρέος για μιαν ακόμη φορά. Δικαιούται, ασφαλώς, ο κ. Βενιζέλος να προβάλλει τη γενική συμβολή του «κουρέματος» του 2012 στην απόπειρα διάσωσης της ελληνικής οικονομίας. Αλλά οι τεχνικές υλοποίηση της απόφασης που ο ίδιος αποδέχτηκε δεν ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να πετύχει η Ελλάδα. Κομπασμός επί αποτυχίας, όμως, συνιστά εν προκειμένω πολιτικό θράσος.                          

- Αφήνω, επίσης, τον αντίλογο σε αναφορές του τύπου «θα είχαν συνεχιστεί οι αποκρατικοποιήσεις» και άλλες αναφορές τρέχουσας καταγραφής, απλούστατα διότι όλες αυτές αποδεικνύουν ότι μάλλον εξακολουθεί να αντιλαμβάνεται τις κάλπες που κέρδισε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. κάτι σαν «εκτροπή». Δεν δύναται, δηλαδή, να κατανοήσει ότι όταν αλλάζει μια κυβέρνηση αλλάζουν και οι πολιτικές! Μόνον τις αποφάσεις που θα ελάμβανε ο ίδιος αντιλαμβάνεται ως ορθές! Μού θυμίζει, τη δεξιά του 1981, που έκανε τότε λόγο για «εκτροπές», αν και είχαν μιλήσει οι κάλπες… Ίσως του ταιριάζει η κληρονομικώ δικαίω αναπαραγωγή των εξουσιών, σύμπτωμα πρόδηλο της ολοκληρωτικής αντίληψης για την ενάσκηση της διακυβέρνησης του τόπου.          

- Πόσο κόστισε τελικά η κυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α.; Παρά τις σοφιστείες Βενιζέλου δεν επιθυμώ να αποφύγω το ερώτημα! Ασφαλώς κόστισε περισσότερο απ’ ό,τι εάν παρέμενε η κυβέρνηση Σαμαρά!  Μόνο που η κυβέρνηση Σαμαρά, «για να κρυφτεί κάτω απ’ το χαλί» η πελώρια αποτυχία της σ’ όλα τα πεδία του δημόσιου βίου μας, θα συνέχιζε ένα πρόγραμμα που δεν «έβγαινε», όσα ψεύδη και αν επιστρατεύει σήμερα ο κ. Βενιζέλος. Για να «βγει» το πρόγραμμα, εάν έμενε η κυβέρνηση Σαμαρά, θα απαιτούνταν πρόσθετες ενισχύσεις, που αν προερχόντουσαν από έξοδο στις αγορές (όπως λέει ο κ. Βενιζέλος) με τα πενταπλάσια τουλάχιστον επιτόκια της χρηματοδότησης που  συμφωνήθηκε από τον κ. Τσίπρα, η χώρα θα επιβαρυνόταν πολύ περισσότερο απ’ όσο με τη συμφωνία του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και θα έμπαινε πιθανότατα σε νέα περιδίνηση. Αυτή είναι η αλήθεια!

(Στο β΄ μέρος -μετά τις αναφορές στο δημοσιονομικό ζήτημα- οι απαντήσεις στα πολιτικά επιχειρήματα του κ. Βενιζέλου)    

(Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στο site http://news4people.gr)      

Τελευταία σχόλια

11.09 | 11:45

Αυτονόητα πράγματα που τόσο απλά και κατανοητά παρουσιάζονται. Ελπίζω κάποια στιγμή η πλειονότητα των Ελλήνων να το κατανοήσει.

08.05 | 07:46

Εξαιρετικό.

23.01 | 09:13

Mου αρεσε η αναλυση σου Χριστο

30.11 | 15:57

Ενδιαφέρουσα προσέγγιση στηριγμένη σε πραγματικά γεγονότα

Κοινοποίηση σελίδας