Το κέντρο, η σοσιαλδημοκρατία

και η αριστερά (Μέρος Β΄)

(Ένας οδικός χάρτης μέχρι την αναβίωση του σοσιαλιστικού πολιτικού λόγου στην Ελλάδα) 

Με βάση τις διαπιστώσεις που εξετέθησαν στο Α΄ μέρος (όρα στη συνέχεια της ίδιας ιστοσελίδας) επιχειρώ στη συνέχεια την περιγραφή της βάσης πολιτικών αρχών, επί της οποίας θα μπορούσε να συγκροτηθεί μια προοδευτική-σοσιαλιστική παράταξη στην Ελλάδα της παρούσας συγκυρίας.

Α. Εσωτερική πολιτική σκηνή

- Ρητή αναγνώριση της αξίας των θέσεων της ιδρυτικής διακήρυξης του ΠΑ.ΣΟ.Κ. της 3ης Σεπτεμβρίου 1974 και ορισμός του «ιστορικού σοσιαλιστικού ζητούμενου» ως θεμελιώδους ιδεολογικοπολιτικής παραδοχής – παρακαταθήκης της υπό ανασύσταση παράταξης.

- Σαφής δέσμευση αποστασιοποίησης από αυτο-χαρακτηρισμούς και επικοινωνιακά τεχνάσματα (όπως για παράδειγμα «κεντρο-αριστερά»), που -ακόμη κι αν έπεσαν στο τραπέζι με καλές προθέσεις- σήμερα συμβάλλουν στη σύγχυση και την ιδεολογικοπολιτική «θολούρα» που κυριαρχεί στον ευρύτερο παραταξιακό μας χώρο. (Συνδιάσκεψη ανασυγκρότησης παγιδευμένη και υπονομευμένη εξ αρχής σε πρακτικές και τεχνικές διαχείρισης επί μέρους πολιτικων κοινών του προοδευτικού κοινωνικού χώρου, ώστε βαρωνίες και μεμονωμένα πρόσωπα να εφεύρουν αναγκαιότητες ρόλων και με μόνον στην πραγματικότητα σκοπό έναν νέο συμβιβασμό ηγετίσκων δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Συνδιασκεψη τέτοιας μορφής και περιεχομένου δεν έχει κανενα νόημα, ει μη μόνο εάν ανομολόγητος σκοπός της θα ήταν να επικυρωθεί ο μοιραίος «κυβερνητισμός» του κινήματος, από την αποχώρηση του ιδρυτή μας και εντεύθεν). 

- Βασικός ιδεολογικός και παραταξιακός μας αντίπαλος παραμένει η δεξιά, ως πολιτικός εκπρόσωπος της συντήρησης και της εγχώριας άρχουσας τάξης και των συνοδοιπόρων της. Νεο-ναζιστικά και γενικότερα νεοδεξιά κινήματα και απόψεις, όπως και ο πολιτικός και οικονομικός νεοφιλευθερισμός, αποτελούν για μας όψεις του ίδιου νομίσματος της πολιτικής συντήρησης, της οποίας βασική επιδίωξη παραμένει η διαιώνιση ενός πολιτικού και οικονομικού συστήματος που εδράζεται στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, ανά χώρα και σε  παγκόσμια κλίμακα. Η ανατροπή αυτής της σήμερα κυρίαρχης πολιτικής και οικονομικής αντίληψης για την κίνηση των κοινωνιών και της ιστορίας και η υποκατάστασή της από μια παραγωγική δυναμική εξασφάλισης των αναγκαίων για την ομαλή ανάπτυξη της ανθρωπότητας πόρων, με σεβασμό στο Περιβάλλον και τον Άνθρωπο, συνιστά τον στρατηγικό μας στόχο.    

- Η υπό ανασυγκρότηση παράταξη, οριοθετείται σαφώς έναντι της παραδοσιακής αριστεράς, τόσο σε ό,τι αφορά ζητήματα αρχικών ιδεολογικών αναφορών του εν λόγω χώρου, όσο και -κυρίως- σε αντιλήψεις χειραγώγησης του λαϊκού παράγοντα και των ευρύτερα των μαζών, όπως προκύπτει από την ιστορική εμπειρία δράσεων και πρακτικών του κομμουνιστικού κινήματος, αντιλήψεων από τις οποίες διαχωριζόμαστε ρητά.

- Βάση, πολιτική και κοινωνική, της αντίληψης του σοσιαλισμού για την προαγωγή πολιτικών προόδου, προς όφελος της χώρας και των πολιτών της, παραμένει η στήριξη σε δυνάμεις της κοινωνίας, με δημοκρατικά μέσα και διαδικασίες, μακριά από πολιτικές γραφειοκρατίες και τεχνικές εξουσίας. Ο βαθμός συμμετοχής των δυνάμεων αυτών στις διαδικασίες λήψης των αποφάσεων, που θα διαμορφώσουν τις παραταξιακές θέσεις μας για την προσεχή περίοδο, συνιστούν το στοιχείο μείζονος νομιμοποίησης της γραμμής που θα κληθεί να εξειδικεύσει η ηγεσία που θα αναδειχτεί.

- Η πρόσκληση συμμετοχής στην προσπάθεια ανασυγκρότησης του ελληνικού σοσιαλιστικού παραταξιακού πόλου έχει τον χαρακτήρα take it or leave it και δεν υπόκειται σε καμιά άλλη διαπραγμάτευση και διαβούλευση και με κανέναν, μέχρι τη σύγκληση της πρώτης συνδιάσκεψης που θα διοργανωθεί για τον σκοπό. Η πρόσκληση αυτή απευθύνεται εφάπαξ και με τον ίδιον τρόπο προς πάσα πλευρά και καμιά ιδιαίτερη διαχείρισή της έναντι μεμονωμένων προσώπων ή πολιτικών ομάδων δεν είναι επιτρεπτή.

- Αποκλειστική ατζέντα της πρώτης συνδιάσκεψης είναι η κατάρτιση των ιδεολογικοπολιτικών μας αρχών. Το τελικό βασικό πολιτικό πλαίσιο που θα προκύψει θα πρέπει να είναι προϊόν ψηφοφορίας και όχι συμψηφισμών, ιδίως μεταξύ ανομοίων και ιδεολογικά ασύμβατων μεταξύ τους πολιτικών ιδεών, κάτι που η παράταξή μας πλήρωσε πολύ ακριβά, μόνο και μόνο για να συντηρηθεί στην εξουσία. Η καταγραφή μειοψηφικών απόψεων της ίδιας όμως αντίληψης περί της πολιτικής ιδεολογίας και πράξης καλωσορίζεται. Όντας χρήσιμη ένεκα της συμβολής στην καλώς νοούμενη «πολυσυλλεκτικότητα» του σοσιαλιστικού εγχειρήματος, που θα κληθεί να υποκαταστήσει την «πολιτική σούπα», που έφθειρε και παρέφρασε τις ιδέες και την παράταξή μας, υπονομεύοντάς την και οδηγώντας στη ρευστοποίησή της και δη και προς όφελος του μείζονος ιδεολογικού και πολιτικού αντιπάλου μας της δεξιάς. 

- Στο τέλος των εργασιών της πρώτης συνδιάσκεψης, θα εκλεγεί η παραταξιακή ηγεσία από το σώμα της συνδιάσκεψης και όχι από μαζικές κάλπες. Κοινωνικές δυνάμεις, αντιλήψεις προσωπικές και συλλογικές, ομάδες και πρόσωπα, όπως και οποιοσδήποτε άλλος δεν έλαβε μέρος στις εργασίες της συνδιάσκεψης και δεν τελεί εν γνώσει του διαλόγου που έλαβε χώρα και των απόψεων που διατυπώθηκαν, δεν φέρει τεκμήριο νομιμοποίησης για να μπορεί να συμμετάσχει στη διαδικασία εκλογής ηγεσίας.

- Οι αποφάσεις της συνδιάσκεψης δεσμεύουν όσους λάβουν μέρος στις εργασίες της.  

- Η οριστική συγκρότηση της ανασυγκροτούμενης παράταξής μας οφείλει να τελειωθεί με τη διοργάνωση του 1ου συνεδρίου της, σε λογικό χρόνο, που δεν μπορεί να υπερβεί τα 2 έτη από την ολοκλήρωση των εργασιών της πρώτης συνδιάσκεψης.   

Β. Η Ελλάδα στον κόσμο         

- Κατηγορηματική δέσμευση του σεβασμού στις παραδόσεις και τις αρχές του διεθνούς σοσιαλιστικού κινήματος, με την εμπειρία που αποκτήθηκε τους τελευταίους 2 αιώνες, από επιτυχίες και σφάλματα των προσπαθειών που αναλήφθηκαν σ’ ολόκληρο τον κόσμο, για να προωθηθεί η σοσιαλιστική ιδεολογία και πράξη και να καταστεί εφαρμόσιμη πολιτική, ανά χώρα και παγκοσμίως.

- Η ευρωπαϊκή ταυτότητα παραμένει κύριο στοιχείο του γεωπολιτικού αυτοπροσδιορισμού της πατρίδας μας. Η ευρωπαϊκή υπόσταση της Ελλάδας είναι νοητή αποκλειστικά και μόνο υπό τον όρο ότι συμμετέχουμε ισότιμα με τους άλλους εταίρους μας στη διαμόρφωση της ενιαίας Ευρώπης. Μιας Ευρώπης δημοκρατικής και κοινωνικά δίκαιης, ταγμένης στον σκοπό προαγωγής της παγκόσμιας Ειρήνης και της διαφύλαξης των ατομικών δικαιωμάτων των πολιτών της. Το δικαίωμα κάθε χώρας στις ιδιαίτερες πολιτισμικές παραδόσεις της είναι αναπαλλοτρίωτο και αδιαπραγμάτευτο.                       

- Ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός της Ελλάδας, ως κεντρικής επιλογής της πατρίδας σε ό,τι αφορά τον γεωπολιτικό αυτοπροσδιορισμό της, δεν μπορεί να αντιμάχεται τις άλλες υφιστάμενες γεωγραφικές και ιστορικές παραμέτρους, που συγκροτούν την «ελληνικότητα», όπως αυτή είναι παγιωμένη ως εικόνα και αντίληψη στη διεθνή κοινότητα.

- Η μεσογειακή πλευρά της Ελλάδας παραμένει σημαντικό θεμέλιο του γεωπολιτικού ρόλου που οφείλει να συνεχίσει να διαδραματίζει η χώρα, ως παράγων ειρήνης, προόδου και συνεργασίας μεταξύ των ανόμοιων πολιτισμών και των εθνοτήτων που περιβάλλουν τη Μεσόγειο Θάλασσα. Επιπροσθέτως, αποτελεί το μεγάλο παραγωγικό απόθεμα που η αξιοποίησή του σε σεβασμο με το Περιβάλλον, είναι εγγύηση για ένα καλύτερο μέλλον για την Ελλάδα και τους πολίτες της.

- Η Ελλάδα, ως χώρα της Βαλκανικής Χερσονήσου, επίσης έχει ιδιαίτερο ρόλο στην περιοχή, ιστορικά προσδιορισμένο ως δύναμης, ειρήνης, άμβλυνσης των εθνικών και   άλλων διαφορών μεταξύ των λαών της περιοχής. Ο σύγχρονος ρόλος της Ελλάδας στα Βαλκάνια, αποκτά τελευταία αυξημένο βάρος, επειδή η χώρα μας και το Αιγαίο αποτελούν τα φυσικά σύνορα μεταξύ Ευρώπης και Ασίας και συνεπεία τούτου υποδέχεται το μεγαλύτερο μέρος των μεταναστευτικών και προσφυγικών ροών που έχει παράξει η ρευστοποίηση των μέχρι σήμερα παγιωμένων πολιτικών ισορροπιών μεταξύ χωρών της ευρύτερης περιοχής, που αναδιατάσσονται. Η αρνητική συμβολή της οικονομικής παγκοσμιοποίησης στις εν λόγω αρνητικές εξελίξεις είναι αυταπόδεικτη και θα πρέπει να γίνει σαφές ότι χωρίς αναδιάταξη των οικονομικών σκοπιμοτήτων από μεριάς των ισχυρών δυνάμεων του πλανήτη, σε ό,τι αφορά την απόπειρα άφρονος διαχείρισης των πλουτοπαραγωγικών πόρων της περιοχής, το πρόβλημα θα συνεχιστεί και πιθανότατα θα ενταθεί.

- Το Κυπριακό πρόβλημα παραμένει για την Ελλάδα και τον ελληνισμό η μείζονα προς επίλυση ιστορική εκκρεμότητα. Οι ευνοϊκές συνθήκες που φαίνεται να διαμορφώνονται σήμερα, είναι μια ευκαιρία που δεν πρέπει να πάει χαμένη, ώστε η γενιά αυτή να λύσει επιτέλους το μείζον εθνικό μας πρόβλημα, με σεβασμό στις αποφάσεις της διεθνούς κοινότητας, εκπροσωπούμενης από τα ψηφίσματα και τις αποφάσεις του Ο.Η.Ε..          

- Η Ελλάδα συμμετέχει στη διεθνή κοινότητα, ως ισότιμος εταίρος σ’ όλες τις διεθνείς οργανώσεις, συμβάλλοντας στην κατανόηση και τη συνεργασία μεταξύ των λαών της γης. Δεν διεκδικεί τίποτα και από καμιά άλλη χώρα και δεν παραχωρεί τίποτα από τα διεθνώς κατοχυρωμένα δικαιώματά της σε κανέναν και για οποιονδήποτε λόγο.                       

Γ. Η Ελλάδα στη σημερινή συγκυρία

- Η δυσμενέστατη συγκυρία για την Ελλάδα είναι δεδομένη και σε σημαντικό βαθμό περιορίζει τις διαθέσιμες λύσεις για τη διαφυγή από το αδιέξοδο των τελευταίων ετών.  Οι δυσκολίες για την Ελλάδα ασφαλώς επιτείνονται από την τάση επιτάχυνσης και γενίκευσης της κρίσης του διεθνούς καπιταλισμού.

- Τις αγωνιωδώς επιζητούμενες λύσεις για την πατρίδα οφείλουμε να τις αναζητήσουμε σε συμπόρευση με τους περιορισμούς και τους όρους που εκ των πραγμάτων τίθενται στο πλαίσιο λειτουργίας της δυτικής καπιταλιστικής οικονομίας, της οποίας η Ελλάδα είναι τμήμα. Η Ελλάδα δεν μπορεί να διεκδικεί σε συνθήκες άγριου διεθνούς οικονομικού ανταγωνισμού ρυθμίσεις αλά καρτ προς όφελός της, αλλά να αναζητήσει δόκιμες προσαρμογές της οικονομίας της στους σκληρούς κανόνες του ανταγωνισμού και επιζητώντας παραγωγικές εξειδικεύσεις τους στις ιδιαιτερότητες της χώρας.     

- Κεντρικός πολιτικός τακτικός στόχος της υπό ανασυγκρότηση παράταξής μας ορίζεται η συμβολή στη διαμόρφωση της αναγκαίας ενότητας μεταξύ των πολιτικών οργανισμών  της χώρας, (κομμάτων, φορέων και σχηματισμών εκπροσώπησης των πολιτών), ώστε να συγκροτηθεί το ευρύτερο δυνατό μέτωπο δυνάμεων. Ένα μέτωπο δυνάμεων, προσδιοριζόμενο πρωτίστως από τις πολιτικές παραδοχές που θα συνομολογούν οι συμμετέχοντες σ’ αυτό και όχι υποκείμενο -όπως γίνεται σήμερα- σε καλύψεις αναγκών συγκρότησης κοινοβουλευτικών πλειοψηφιών, που η πράξη έδειξε ότι είναι βραχύβιες και υπηρέτησαν παραταξιακές σκοπιμότητες πριν απ’ ό,τιδήποτε άλλο και με τεράστιο εθνικό κόστος. Σ’ αυτό το πλαίσιο, η παράταξή μας αρνείται προκαταβολικά να συμμετάσχει στον διάλογο για τη διαμόρφωση των προϋποθέσεων επίτευξης της αναγκαίας ευρύτερης δυνατής πολιτικής ενότητας στη χώρα, εφ’ όσον ως όρος απ’ οποιαδήποτε πλευρά τίθεται η αξιολογική αποτίμηση των κυβερνήσεων που διαχειρίστηκαν την κρίση από την εκδήλωσή της έως σήμερα -ατζέντα που αποδεδειγμένα συνέβαλε στον διχασμό των Ελλήνων και δυναμίτισε κάθε ενδεχόμενο συνεργασιών που θα διευκόλυναν την πατρίδα στην αντιμετώπιση των μεγάλων σημερινών  προβλημάτων της.

- Η παράταξή μας δηλώνει ότι δεν επιθυμεί τη συμμετοχή της σε οποιαδήποτε κυβέρνηση από ‘δω και πέρα, τουλάχιστον μέχρι τη στιγμή που θα τελειωθεί η διεργασία συγκρότησής της. Είναι, όμως, διατεθειμένη να συμβάλλει με τις κοινοβουλευτικές δυνάμεις που διατηρεί σε στήριξη κοινά αποφασισμένων επιλογών στο πλαίσιο της ζητούμενης πολιτικής ενότητας των Ελλήνων.

- Η κατάρτιση των επί μέρους προγραμματικών στοιχείων της πολιτικής μας, είναι αυτονόητο πως θα διαμορφωθούν μετά την πρώτη συνδιάσκεψη ανασυγκρότησης και ανάλογα με το πλαίσιο αρχών και θέσεων που θα πλειοψηφίσει στη διάρκεια των εργασιών της.      

Το κέντρο, η σοσιαλδημοκρατία

και η αριστερά (Μέρος Α΄)

(Ένας οδικός χάρτης μέχρι την αναβίωση του σοσιαλιστικού πολιτικού λόγου στην Ελλάδα)

Η συζήτηση σχετικά με την πρόταση της προέδρου του ΠΑ.ΣΟ.Κ., προκαλεί ήδη αντιδράσεις, από πολλές μεριές, θετικές και αρνητικές. Οι αντιδράσεις αυτές αποδεικνύουν ότι υφίσταται το αντικείμενο του διαλόγου και δεν είναι απόρροια μιας «επικοινωνίας» του πράγματος, όπως εν πολλοίς συμβαίνει με τη συζήτηση περί τον Κυριάκο. (Όπου, βασικό ενοποιό στοιχείο της όλης υπόθεσης είναι η σύμπηξη συμμαχίας από εξαιρετικά ανομοιογενείς και ετερόκλιτες δυνάμεις, με μόνο ζητούμενο την ανακατάληψη της εξουσίας από τον πολιτικό εκπρόσωπο της άρχουσας τάξης και των συνοδοιπόρων του).

Άλλωστε, η «καλή πίστη» στην περί ης ο λόγος περίπτωση τεκμαίρεται κυρίως εκ του ότι η ήττα του κινήματος είναι επιβεβαιωμένο πως έχει προσλάβει στρατηγικό χαρακτήρα και μόνο με μεταπήδηση όλης της παράταξης «σε άλλη φάση» θα είχε νόημα το εγχείρημα, ως εμπεριέχον μελλοντικό πολιτικό ενδιαφέρον. Αλλιώς…

(Δηλαδή) συμπέρασμα 1ον: Η αντίδραση διαφόρων πλευρών στην πρόταση Γεννηματά, με κριτήριο την αξιολόγηση της ειλικρίνειας των προθέσεών της, απορρίπτεται ως προερχόμενη από εμπεδωμένες αντι-ΠΑ.ΣΟ.Κ. επάλξεις και δη και υπό το κράτος προκαταλήψεων, παλιών ή καινούριων. Το κίνημα διελύθη και δεν μπορεί πλέον να επέχει ρόλο ρυθμιστή των πολιτικών εξελίξεων, στόχο που είχε θέσει ο απελθών πρόεδρος, αποτυγχάνοντας ωστόσο να τον υπηρετήσει και εξαναγκαζόμενος έτσι σε απόσυρση. Άλλωστε, ουσιαστική συζήτηση περί αναβίωσης του ελληνικού σοσιαλιστικού πολιτικού μετώπου δεν θα είχε νόημα, με επίκεντρο τακτικισμούς περί τη διακυβέρνηση της χώρας, όπως εικάζω -νομίζω βασίμως- ότι πρωτίστως ενδιαφέρει όσους διακινούν την αμφιβολία περί της ειλικρίνειας της πρότασης. Εδώ ομιλούμε για ανασυγκρότηση της δέσμης ιδεολογικοπολιτικών αναφορών του σύγχρονου σοσιαλιστικού κινήματος, και όχι για κατανομές σκιωδών θώκων, προς οριστική κατανομή οψέποτε καταστεί εκ νέου η παράταξη «κυβερνώσα». Προς τούτο, όσοι περί νομής εξουσιών το ενδιαφέρον, ας μείνουν μακριά και ας απευθυνθούν στις ορίτζιναλ εναλλακτικές διακυβέρνησης, ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και Νέα Δημοκρατία. Τους περιμένουν με ανοικτές αγκάλες…  

Βεβαίως, εξ ίσου, προκαταβολικοί όροι και προϋποθέσεις εν είδει εγγυήσεων «καλής βουλήσεως» για να δεχτεί κάποιος τη συμμετοχή του στο εγχείρημα, ωσαύτως παραβλέπονται, περίπου ως εκδοχές της προηγούμενης περίπτωσης. Η πρόταση είτε έχει χαρακτήρα take it οr leave it, είτε δεν ισχύει για όσους την αντιλαμβάνονται (ή επιχειρούν να την καταστήσουν) εξ αρχής πεδίο διαπραγμάτευσης προς ίδιον όφελος. 

Αυτά εισαγωγικά! Επί της πολιτικής ουσίας τώρα…

Η πρόταση έχει ασαφή στοιχεία, άνευ της διασαφήνισης των οποίων οι καιροφυλακτούσες κακοπιστίες και η μεμψιμοιρία των ηττημένων θα υπονόμευαν το εγχείρημα.

Μερικά παραδείγματα κρίσιμων ασαφειών:

- Η αντίφαση ανάμεσα στο πλαίσιο πολιτικής που θα εγκριθεί στην προτεινόμενη συνδιάσκεψη και το ενδεχόμενο μετά την έγκρισή του να εκλεγεί στην ηγεσία πρόσωπο που δεν υποστήριξε το πλαίσιο πολιτικής που ενεκρίθη. 

- Η εμμονή στη «μαζική ψηφοφορία» εκλογής της ηγεσίας, που (ιδίως μετά το περιστατικό εκλογής ηγεσίας στη Νέα Δημοκρατία) ελέγχεται σοβαρότατα, ως πεδίο δυνητικής κατίσχυσης -εξαιρετικά πιθανής, μάλιστα- τυχοδιωκτικών προαιρέσεων. (Ειρήσθω εν παρόδω, είναι τελείως διαφορετική η πολιτική ανάγκη που υπηρετείται από τέτοιες μαζικές ψηφοφορίες, για μια ηγεσία που έρχεται να επικρατήσει ως μόνη υποψηφιότητα και δη και ως προϊόν συμφωνημένης διαδικασίας διαδοχής μεταξύ του απερχομένου και επερχομένου. Αυτή η μαζική εκλογή χρειάζεται σ’ αυτές τις περιπτώσεις για προσδώσει στον εκλεγηθησόμενο αρχηγό τη νομιμοποίηση που μια συμφωνημένη διαδοχή τού αποστερεί την ευκαιρία να αποδείξει πως διαθέτει.

(Δηλαδή) συμπέρασμα 2ον: Κατανοώ, αντιλαμβάνομαι και δικαιολογώ την επιμονή του Γιώργου Παπανδρέου για «μαζική κάλπη» εκλογής νέου προέδρου, όταν σε συμφωνία με τον Κώστα Σημίτη ήλθε στην ηγεσία του κινήματος. Εξ ίσου καταλαβαίνω ότι η επικύρωση του νέου γύρου προεδρίας του Γιώργου Παπανδρέου με αντίπαλό του -εκείνη τη φορά- τον Ευάγγελο Βενιζέλο, δεν υπήρχε χρόνος να επανεξεταστεί ως προς τη χρησιμότητα και την ανάγκη της, μετά την εκλογική ήττα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. το 2007. Ακόμη, αναπόφευκτη ήταν η ίδια «μαζική επιλογή» Βενιζέλου, ως μόνου υποψηφίου, αργότερα, αφού και εκείνος είχε χρείαν μιας νομιμοποίησης της εκλογής του, διαθέσιμης τότε μόνο μιας εσωκομματικής κάλπης τέτοιας «φύσης».

Σήμερα, όμως, η νομιμοποίηση του επικεφαλής της υπό ανασυγκρότηση σοσιαλιστικής πολιτικής παράταξης στην Ελλάδα, δεν πρέπει πρωτίστως να είναι προϊόν μαζικών πολιτικών καταλογισμών (άλλωστε, αυτό θα είχε σημασία εάν η παράταξη θα προσέβλεπε πολύ σύντομα σε ρόλους διακυβέρνησης, που -όπως είπαμε, όμως- παρέλκουν), αλλά (πρέπει να είναι) αποτέλεσμα της ιδεολογικοπολιτικής πειστικότητας που θα εκπέμψει μια άποψη και ο εκπρόσωπός της στη συνδιάσκεψη ανασυγκρότησης, για να πλειοψηφήσουν. Μια συνδιάσκεψη, υπενθυμίζεται και υπογραμμίζεται, που ως επίδικο αντικείμενο των εργασιών της θα έχει την ανασύσταση του χώρου και όχι την «κυβερνησιμότητά» του.               

- Η σκιαγράφηση ενός «διμέτωπου» αγώνα, κατά τόσο της Νέας Δημοκρατίας (από τη μία πλευρά), όσο και του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. (από την άλλη).

(Δηλαδή) συμπέρασμα 3ον: Η στρατηγική του «διμέτωπου» ελέγχεται σοβαρότατα ως εσφαλμένη! Κύριος πολιτικός αντίπαλος των δυνάμεων του σύγχρονου σοσιαλιστικού εγχειρήματος ήταν, είναι και θα παραμείνει η συντηρητική πολιτική παράταξη, η δεξιά! Η τέμνουσα γραμμή των σημερινών κοινωνιών, ό,τι και να μηχανεύεται ο καπιταλισμός και οι πολιτικοί εκπρόσωποί του και όσον νεο-αντι-κομμουνισμό κι αν επιστρατεύουν σε συνεργασία με τα νεο-ναζιστικά μορφώματα στη Δύση, παραμένει η αντίθεση ανάμεσα στις διαδικασίες συγκρότησης της παραγωγικής διαδικασίας και της κατανομής του προϊόντος της, δηλαδή του πλούτου. Η "σούπα" της πολιτικής που δεν ορίζεται από την αντίθεση αριστερά/δεξιά (ως προμετωπίδων της ουσιαστικής αντιπαράθεσης συντήρησης/προόδου), δεν μπορεί να καταστεί επαρκές όχημα για την πολιτική εκπροσώπηση του σοσιαλιστικού DNA, που θα μπορούσε να καταστεί καταλύτης της ανασυγκρότησης ενός προοδευτικού βιώσιμου κομματικού σχήματος. Δεν θα πρέπει να μπερδεύουμε το αίτημα της τακτικά αναγκαίας ευρύτερης πολιτικής ενότητας που χρειάζεται η πατρίδα για να ξεπεράσουμε τον κυκλώνα της εποχής, με την ιδεολογικοπολιτική αντεπίθεση που οφείλουμε να αναλάβουμε. Να την αναλάβουμε, μετά από δεκαετίες φληναφημάτων της παγκόσμιας συντήρησης και της διεθνούς δεξιάς, οι οποίες με ενοποιό στοιχείο τον νεο-φιλελευθερισμό κατέφαγαν τη θετική εξέλιξη κατάρρευσης του αντιδημοκρατικού και άγονου υπαρκτού σοσιαλισμού, αξιοποιώντας τους τεράστιους πόρους που τότε απελευθερώθηκαν μονομερέστατα υπέρ της κεφαλαιοκρατίας. Με συνέπεια την παγκόσμια καταστροφή που ζούμε σήμερα. Δεν μπορεί να αφεθεί ξανά να χρεωθεί η ηχηρότατη καπιταλιστική αποτυχία που εκδηλώθηκε από τις αρχές του 21ου αιώνα, στην ...αριστερά. Θα πρόκειται για διακωμώδηση της αλήθειας.                  

- Τέλος, κορυφαία ασάφεια της πρότασης Γεννηματά, κρίνω πως είναι η συγκράτηση (το «κόλλημα») σε μια γκάμα θεματικών αντικειμένων που περίπου εξαντλούνται σε μια αντιπολιτευτική διαχείριση της περιόδου Τσίπρα, χωρίς την παραμικρή επέκταση σε θέματα πολιτικής στρατηγικής. Κάτι, που ούτε στο βάθος των προθέσεων που δηλώνει πως φέρει η περί ης ο λόγος πρόταση ανταποκρίνεται, αλλ’ ούτε και στις ανάγκες της χώρας καθ’ εαυτές στην παρούσα δύσκολη συγκυρία απαντά.         

(Δηλαδή) συμπέρασμα 4ον: Η επαναβεβαίωση του ευρωπαϊκού προσανατολισμού της χώρας, ως μόνης και προδήλως ελλιπούς αναφοράς για την εθνική στρατηγική της Ελλάδας εντός του 21ου αιώνα, περισσότερο αφορά σε φοβικές αναγωγές στην ατυχέστατη διακυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α., παρά σε σχέδιο για τον τόπο στις σημερινές συνθήκες της παγκόσμιας γεωπολιτικής και κατ’ επέκταση οικονομικής αποσταθεροποίησης, που έχει παράξει η εξελισσόμενη καπιταλιστική κρίση.

Η ανασυγκρότηση ενός προοδευτικού και σοσιαλιστικά φορτισμένου κομματικού χώρου, δεν μπορεί να είναι νοητή χωρίς αναφορές σε επιδιώξεις εθνικής σημασίας, που θα προσδιορίζουν τόσο τους στόχους για την πατρίδα και τον πληθυσμό της τις επερχόμενες δεκαετίες, όσο και τα μέσα για την επίτευξή τους.

Ήδη, η αντίστιξη που επιχείρησε να επιβάλλει ο απελθών πρόεδρος Ευάγγελος Βενιζέλος, προσπαθώντας να κλείσει την οπτική της προτεινόμενης παραταξιακής αναβίωσης αποκλειστικά και μόνο στο περιβάλλον του ευρωπαϊκού μονοδρόμου, είναι ενδεικτική της προσπάθειάς του να περικλείσει την ατζέντα του αναβιωτικού παραταξιακού εγχειρήματος, στο άγονο αντικείμενο ετεροχρονισμένης έστω δικαίωσης της ολέθριας διακυβέρνησης Σαμαρά. Κι αυτό, ασφαλέστατα, δεν μπορεί να συνιστά το πεδίο επί του οποίου θα δομηθεί μια βιώσιμη σοσιαλιστική-προοδευτική πολιτική παράταξη στην Ελλάδα. Τυχόν (αυτο)παγίδευση της πρότασης που εξετάζουμε σε τόσο άγονες και ρεβανσιστικές εμπλοκές, δεν θα άφηναν περιθώριο καμιάς σοβαρής συζήτησης και θα δυναμίτιζαν εκ θεμελίων την όλη προσπάθεια. Γι’ αυτό και είναι ανάγκη από την  αρχή και χωρίς περιστροφές τέτοιες απόψεις να οριστούν από εκείνον που παίρνει την πρωτοβουλία, ως ασύμβατες με την πρόταση Γεννηματά.                            

(Στο Β΄ Μέρος ο οδικός χάρτης προς μια νέα σοσιαλιστική παράταξη στην Ελλάδα της κρίσης) 

Η μειοψηφία που θέλει να (ξανα)γίνει κυβέρνηση…

(B΄ μέρος)

…κάπως έτσι λοιπόν μαζεύτηκαν περί τον Κυριάκο οι δυνάμεις εκείνες που του προσέφεραν την προεδρία του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. (Όρα στο Α΄ μέρος).

Βεβαίως, κατ’ αρχάς, ουδέν το παράτυπο και προβληματικό για μια πολιτική, κοινωνική και εισοδηματική ομάδα να μετέρχεται μέσα ακόμη και μικρού πολιτικού «ηθικού φορτίου» για να πετύχει τους σκοπούς της. Η Δημοκρατία, άλλωστε, εδράζεται στην παραδοχή ότι οι πολίτες μπορούν να διακρίνουν την Πολιτική χωρίς αρχές και ιδεολογία -τον οππορτουνισμό, μ’ άλλα λόγια- και να τον απομονώνουν με τις επιλογές τους στη μάχη της ψήφου. Αυτό είναι, αλήθεια, ισχυρότατο όπλο της Δημοκρατίας και κατ’ επέκταση του πολίτη! …Υπό τον όρο ότι η Ενημέρωση λειτουργεί. Και στην περίπτωσή μας τούτο είναι πολύ συζητήσιμο εάν ισχύει! 

Όμως, υπάρχουν 2 ακόμη πολύ σοβαρά στοιχεία που πρέπει να συνεκτιμηθούν:

α. Ο πολιτικός τυχοδιωκτισμός των ‘σώγαμπρων του εκσυγχρονισμού περί τον Κυριάκο, είναι εκείνος που «μοστράρεται» ως ο ογκόλιθος του πολιτικού ήθους που ως πολιτικός Δον Κιχώτης θα γκρεμίσει τους ανεμόμυλους του λαϊκισμού. (Ο Σερβάντες ακριβώς αυτόν τον συμβολισμό χρησιμοποίησε για να ορίσει τη ματαιότητα της αστείας ιπποσύνης του ήρωά του. Και ο συμβολισμός μετά τέσσερεις αιώνες παραμένει, θαρρώ, πανίσχυρος και με συγκλονιστικές αναλογίες με το γηραλέο ιππικό που εναπομένει εις χείρας όσων προκάλεσαν όσα περνάει σήμερα η πατρίδα).

Μπορούν λοιπόν, όλοι αυτοί να επιχειρούν να μας κοροϊδέψουν ως οι κατάλληλοι (σ.σ. θυμάστε την ανεκδιήγητη παράμετρο των μετρήσεων της εποχής του εκσυγχρονισμού περί «καταλληλότερου» πρωθυπουργού;) εκπρόσωποι του δήθεν παντός ποιοτικότερου στοιχείου διαθέτει σήμερα η Ελλάδα. Αλλά, από την άλλη πλευρά, το «κόλπο» τους με τον Κυριάκο «πήρε φως» από νωρίς. (Διότι τεκμήριο της ανοησίας τους, άλλωστε, είναι ότι δεν μπορούν και «κρυφτούν» από τον ήλιο. Θυμάστε εκείνους που φώναζαν «βάστα γερά Σόιμπλε» για να πέσει ο Τσίπρας –κι ας έπεφτε μαζί και η χώρα, τί τους ένοιαζε; Θυμάστε τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο που προσκαλούσε τους Έλληνες πριν τις εκλογές τον Ιανουάριο του 2015 να πάρουν όλα τα λεφτά τους από την Ελλάδα, για να κραυγάζει μετά ότι τα capital controls και ο Τσίπρας κατέστρεψαν τις τράπεζες; –Αλήθεια, αυτόν θα τοποθετήσει σε ηγετική θέση ο Κυριάκος, ως ο εκπρόσωπος ό, τι ποιοτικότερου στοιχείου διαθέτει σήμερα ο τόπος;).

Κι ακόμη, πήρε φως το «κόλπο», διότι πώς να κρατηθεί ο …Γρηγοράκος;

β. Όλης αυτής της προσπάθειας για να στηθεί ο ιστός του «κόλπου» με τον Κυριάκο προηγήθηκε η μανιασμένη προσπάθεια να αποσοβηθεί κάθε ενδεχόμενο οποιασδήποτε συνεννόησης μεταξύ των κομμάτων της σημερινής Βουλής, για την επίτευξη της ελάχιστης έστω συναίνεσης σχετικά με το πώς θα πορευτεί η χώρα από τούδε και στο εξής. Οποιαδήποτε αναφορά στην ανάγκη να συνομιλούν ουσιαστικά μεταξύ τους τα κόμματα της Βουλής, τορπιλίστηκε συστηματικά από τη μανιοκαταθλιπτική εμμονή Σαμαρά για επιβεβαίωση του σεναρίου περί «αριστερής παρένθεσης», συνεπικουρούμενου από τις δυνάμεις του πούρου εκσυγχρονισμού. Η πολιτική ποινικοποίηση κάθε πιθανότητας να επιζητηθούν και να προωθηθούν συναινέσεις ενισχύθηκε, βεβαίως, και από τον αστείο και πρόδηλα προσχηματικό τρόπο, με τον οποίο το Μέγαρο Μαξίμου έστησε το σκηνικό της σύσκεψης των αρχηγών των κομμάτων για το Ασφαλιστικό! 

Όμως, είτε έτσι-είτε αλλιώς, το πρακτικό αποτέλεσμα παραμένει ότι μόνο «αντιπολίτευση περιορισμένης ευθύνης» θα παρέβλεπε τη μεγάλη ανάγκη του τόπου για ενότητα και θα έθετε σε προτεραιότητα το να φύγει εκείνος που κέρδισε τις εκλογές πριν 4 μόλις μήνες και για δεύτερη στη συνέχεια φορά μέσα σ’ έναν χρόνο, …απλά και μόνο για να πετύχει ένα come back ο μοιραίος Σαμαράς -έστω και δι’ αντιπροσώπου- του Κυριάκου.

Το έωλον και ανεύθυνο του πράγματος αναδεικνύεται απλά και μόνον αν δει κανένας τη θέση του νέου αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας για το Ασφαλιστικό: Θα καταψηφίσει, λέει, το σχέδιο νόμου (και ουδέν πρόβλημα έως εδώ), και …θα παρουσιάσει τις θέσεις του κόμματός επί του ζητήματος! Λες και ενδιαφέρει κανέναν στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, στο ΔΝΤ και οπουδήποτε αλλού, για το ποιά είναι η θέση για το Ασφαλιστικό του κόμματος …που δεν είναι στην κυβέρνηση …αλλά θα μπορούσε να γίνει κυβέρνηση …εάν γίνονταν εκλογές και …εάν τις κέρδιζε αυτό το κόμμα.

Δυστυχέστατα, το κόστος σε βάρος της ενότητας, που είναι το τελευταίο μεγάλο όπλο του καταλαιπωρημένου -από την καταστροφή Σαμαρά και την ασύγγνωστη ανεπάρκεια Τσίπρα- πληθυσμού πληρώνει μόνον η χώρα και οι πολίτες της! Αλλά όσοι οργάνωσαν και εκτέλεσαν αυτό το κόλπο, παλαιόθεν, μόνον έτσι μπορούν να γίνουν πολιτικά υπολογίσιμοι. Διότι πάντα ήταν, είναι και θα παραμείνουν μειοψηφία.  

Η μειοψηφία που θέλει να (ξανα)γίνει κυβέρνηση…

(Α΄ μέρος)

Η επικαιρότητα αφιερώνει προνομιακότατη αναφορά στην επικράτηση του  Κυριάκου.  Ορθότατα!

Ξεκίνησε τρίτο-τέταρτος και κέρδισε! Ευνοήθηκε από την αναβολή της αρχικής ημερομηνίας διεξαγωγής των εκλογών και πέρασε αρχικά στον β΄ γύρο. Στην τελική κάλπη διατήρησε τις εκτός Νέας Δημοκρατίας δυνάμεις, που με ευκολία πέρασαν τον Ρουβίκωνα της συμμετοχής σε εσωκομματικές εκλογές αλλοτρίου κόμματος (υπογράφοντας και τη σχετική δήλωση ότι συμφωνούν με τις ιδεολογικοπολιτικές αρχές της Νέας Δημοκρατίας και εντάσσονται στον κομματικό σχηματισμό που εκπροσωπεί την εγχώρια δεξιά) και εκμεταλλευόμενος την επανάπαυση των «παλιών» του Μεϊμαράκη, έλαβε το χρίσμα. Αρμόζει εκτεταμένη αναφορά σ’ αυτά!

(Μπορείτε να δείτε τη δήλωση που υπέγραψαν όσοι έλαβαν μέρος στις εσωκομματικές εκλογές της Ν.Δ. στο http://newpost.gr/storage/files/uploads/aithsh-nd.pdf).

Αν προσέξει κανένας καλά την «πολιτική γεωγραφία» περί τον νέο πρόεδρο του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, μπορεί να διακρίνει τις ιδεολογικές, κοινωνικές και άλλες αναφορές του στον κόσμο της σημερινής Ελλάδας.  Υπάρχουν 2 βασικές κατηγορίες κοινών, στις σημερινές συνθήκες, πολιτικώς προσδιοριστικές των πεποιθήσεων που συναθροίζονται περί τον Κυριάκο:

            - Οι δεξιοί ψηφοφόροι (οι, οποίοι, βεβαίως, δεν ανήκουν όλοι στη Νέα Δημοκρατία), και

            - Οι ψηφοφόροι που επέλεξαν ΝΑΙ στο δημοψήφισμα του περασμένου Καλοκαιριού.

Κι επειδή η πρώτη κατηγορία είναι υποσύνολο της δεύτερης και φαντάζει απίθανο όσοι έριξαν ΟΧΙ στο δημοψήφισμα να προσήλθαν τώρα στις εσωκομματικές κάλπες της Νέας Δημοκρατίας, το δυνάμει κοινό «απεύθυνσης» του Κυριάκου έχει πλαφόν το 38%  του εκλογικού σώματος.

Απ’ αυτό το 38% θα πρέπει να αφαιρεθούν στη συνέχεια και τα μη νεοδημοκρατικά πολιτικά κοινά που προτίμησαν ΝΑΙ στο δημοψήφισμα, δηλαδή, ΠΑ.ΣΟ.Κ., Ποτάμι, Κεντρώοι «Λεβέντηδες», κ.α.. (Οι  3 αυτοί βασικοί και εντός Βουλής κομματικοί σχηματισμοί στις τελευταίες κάλπες συγκέντρωσαν αθροιστικά περί το 14% των εκλογέων. Αν αφαιρέσουμε αυτό 14% από το «συνολικό» 38% του ΝΑΙ του δημοψηφίσματος,  βρισκόμαστε στην περιοχή του 25-26%, δηλαδή ένα ποσοστό πολύ κοντά στο εκλογικό ποσοστό της Ν.Δ. στις εκλογές του περασμένου Σεπτεμβρίου, συνεκτιμωμένου ιδίως ότι η συμμετοχή σ’ αυτές τις εκλογές δεν ήταν μεγάλη).  

Το «κόλπο», δηλαδή, περί τον Κυριάκο, είναι η κατανόηση από τον μη επιδεχόμενο  αμφισβήτησης συνασπισμό των δεξιο-σαμαρο-βενιζελο-νεοφιλελεύθερων-εκσυγχρονιστών πολιτών (σαφέστατα ταξικώς οριζόμενο χώρο, ως ανήκοντα στις μεσο-ανώτερες εισοδηματικά κοινωνικές ομάδες και προδήλως «τεμνόμενο» με τα πολιτικά, οικονομικά, επιχειρηματικά και μιντιακά συμφέροντα του ούτω καλουμένου «συστήματος»), ότι παραμένει στην Ελλάδα μειοψηφικός. Κι επειδή, στις δημοκρατίες οι μειοψηφίες δεν μπορούν να ασκούν το διά της λαϊκής ψήφου παραχωρούμενο δικαίωμα διακυβέρνησης, η εξουσία πρέπει να κερδηθεί είτε με πραξικόπημα (αγαπημένη μέθοδος στην προδικτατορική Ελλάδα), είτε με πολιτικές τερατογενέσεις πλασματικών κομματικών οντοτήτων, που δήθεν διαθέτουν ενοποιητικά στοιχεία, για να μην αποκαλύπτεται διά γυμνού οφθαλμού και στη συνέχεια διακωμωδείται ο τυχοδιωκτισμός του εγχειρήματος, ως μόνου συνεκτικού στοιχείου της υπόθεσης. Πρόκειται δηλαδή για ένα «πραξικόπημα» σχεδιαζόμενο «επί  κάλπης», ώστε η μειοψηφούσα πολιτική παράταξη να μπορέσει εκείνη να κερδίσει το δικαίωμα διακυβέρνησης της χώρας.

(Κι αν ο Ευάγγελος Βενιζέλος εφηύρε τον υποτιμητικό όρο plebis citum για το δημοψήφισμα, διερωτώμαι αν θα συμφωνούσε σήμερα με τη διαπίστωση ότι ακριβώς αυτή η πολιτική διαδικασία της εκλογής του Κυριάκου από κοινά και εκτός του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης περιγράφεται πληρέστατα και ακριβέστατα από τον ίδιο όρο…).      

Η προσπάθεια, δηλαδή, είναι να κλείσει η ψαλίδα της διαφοράς μεταξύ ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και Ν.Δ. στις πρόσφατες εκλογές, με στήριξη σε 2 επιδιώξεις:

α. Να μεγεθυνθεί η αντιλαμβανόμενη φθορά που εκ των πραγμάτων πλήττει το εκάστοτε κυβερνών κόμμα με εργαλείο υλοποίησης τούτου την ειδησεογραφία των μέσων ενημέρωσης που πρόσκεινται στην μειοψηφική πολιτική παράταξη (και που ιδίως λόγω της διαδικασίας απονομής νομίμων αδειών μάχονται μέχρις τελευταίας ρανίδος του αίματός τους κατά της σημερινής κυβέρνησης) –μια προσπάθεια η οποία ευνοείται ιδιαίτερα από την προβληματική διακυβέρνηση Τσίπρα, και

β. Να συναθροιστούν περί τον Κυριάκο πολίτες που μόνο τεχνηέντως θα μπορούσαν να συστεγαστούν σε ενιαίο κομματικό χώρο, ώστε να ξεγελαστεί ο τόπος και οι πολίτες του, να περάσουν οι μειοψηφούντες έστω και για μία ψήφο μπροστά και «αρπάζοντας» το bonus των 50 εδρών του εκλογικού νόμου να επιχειρήσουν το πολυπόθητο come back τους στην εξουσία, που τόσο άτεχνα προσπάθησε να πετύχει καθ’ όλην τη διάρκεια του 2015 ο πολιτικός «θίασος» Σαμαρά, χωρίς αποτέλεσμα, φυσικά!

(Παρά τη σχετική ενημερωτική φιλολογία των επίλεκτων σχολιαστών του συστημικού μηχανισμού ενημέρωσης, όλοι αυτοί γνωρίζουν καλά πως δεν μπορούν να υπάρξουν σοβαρές προσδοκίες ουσιαστικής αντιστροφής του σημερινού συσχετισμού πολιτικών δυνάμεων στην Ελλάδα, με ευθεία και σε τόσο σύντομο χρόνο αντιμετάθεση προτίμησης ψήφου, από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. προς τη Νέα Δημοκρατία, και δη και του Κυριάκου! Γι’ αυτό και το «κόλπο» αυτό είναι η μόνη λύση όλοι αυτοί να προωθήσουν τα συμφέροντά τους και να ικανοποιήσουν τη μανία εξουσίας που τους διακατέχει. Θα το υπηρετήσουν, δηλαδή, με συνέπεια μέχρι το τέλος αυτό το σχέδιο!).    

(Έπεται το Β΄ μέρος, μετ’ ου πολύ…)                       

Να μιλήσουμε λίγο για τα εθνικά μας θέματα… (Β΄ μέρος)

(Οι χειρισμοί της Ελλάδας)

Ακριβώς την ώρα, λοιπόν, που η πιο πολύ διχασμένη εδώ και δεκαετίες Ευρώπη αποκαλύπτεται στη διεθνή κοινότητα ως η προδήλως ανώριμη δύναμη να παίξει πρώτο ρόλο στις παγκόσμιες εξελίξεις, ξεσπά και κορυφώνεται η προσφυγική κρίση!

Η «ευκολία» παραμερισμού των σαφών αιτίων πρόκλησης του προσφυγικού κύματος (πεδίο στο οποίο η Ευρώπη φέρει φορτίο ευθυνών βαρύτατο, είτε ένεκα της στάσης της στο συριακό πρόβλημα, είτε επειδή η γενική γεωπολιτική στρατηγική της προς Ανατολάς, από την καλή εποχή κυριαρχίας της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας και της Οστπολιτίκ έχει προσγειωθεί στη φοβική στάση της σημερινής ευρωπαϊκής δεξιάς), αποδεικνύει πόσο ανέτοιμη είναι η Ε.Ε. να δράσει αποτελεσματικά. Αν, όμως, μέχρι τώρα οι ευρωπαϊκές αποκοτιές στο διεθνές πεδίο, είχαν σαν αποτέλεσμα ταλαιπωρίες ολόκληρων πληθυσμών στη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή, το προσφυγικό μοιάζει να είναι η ρωγμή συνεπειών της διεθνούς αποσταθεροποίησης που θα βαρύνει δραματικά στη γηραιά ήπειρο.

Στο σκηνικό αυτό, η κυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α. αποδεικνύεται ανέτοιμη, απρόθυμη και ανεπαρκέστατη να χειριστεί τα λεγόμενα εθνικά μας θέματα! Είναι, δηλαδή, το «αντικείμενο πολιτικής» τέτοιο, που δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφιταλαντεύσεων, παλινωδιών και ασάφειας. Διότι σε τέτοιους χειρισμούς το κόστος είναι βαρύ για την πατρίδα και το δημόσιο συμφέρον. Στην Οικονομία, άλλωστε, σφάλματα γίνονται και επανορθώνονται, σ’ αυτόν τον αέναο κύκλο διελεύσεων από τις ευημερίες στα δύσκολα και τανάπαλιν. Στο γεωπολιτικό πεδίο, αντιθέτως, τα λάθη πληρώνονται πολύ ακριβότερα και συχνά με αιμορραγίες απωλειών σε κυριαρχικά -ακόμη και εδαφικά- κατοχυρωμένα δικαιώματα της χώρας.

Η επαρχιώτικη και συμπλεγματική ευρωπαϊκή στάση απέναντι στην Τουρκία, με την αναγόρευση της γειτονικής χώρας σε παράγοντα αποφόρτισης του προσφυγικού ζητήματος (αντί της παραδοχής του αυτονοήτου: ότι, δηλαδή, οι γείτονές μας εκτός από διάδικο επιβαρυντικό στοιχείο του συριακού προβλήματος εκόντες συνιστούν επισπεύδοντα παράγοντα διαμετακόμισης 1 περίπου εκατομμυρίου προσφύγων στην Ευρώπη -κυρίως διά της Ελλάδας), έμεινε αναπάντητη από την Αθήνα!

Η σιωπή της Ελλάδας στην τελευταία σύνοδο αναθέρμανσης των σχέσεων Ε.Ε.-Τουρκίας υπήρξε ηχηρότατη! Και, βεβαίως, είναι απολύτως αντιληπτό ότι η ίδια συμφωνία αναθέρμανσης των ευρω-τουρκικών σχέσεων συνιστά μια γεωπολιτική «κωμωδία» σε ό,τι αφορά την πραγματική αποτελεσματικότητα όσων συμφωνήθηκαν, αλλά για την Ελλάδα δεν είναι έτσι και οι συνέπειες είναι σοβαρές.

Διότι ήδη η Τουρκία «μαντρώνοντας» περί τους 2.000 πρόσφυγες -απ’ τα 2. εκατ., που παραμένουν στα εδάφη της προς προώθηση προς Δυσμάς- διακινεί την εντύπωση ότι τηρεί την αστεία συμφωνία, ενώ η Ελλάδα, που σηκώνει μόνη το βάρος των συνεπειών από προβλήματα που δεν προκάλεσε, παρά την συγκλονιστική αλληλεγγύη επί της ουσίας που δείχνουν οι Έλληνες, σώζοντας την τιμή των πολιτικά «παχύσαρκων» εταίρων της,  κατηγορείται ότι κωλυσιεργεί …στις δακτυλοσκοπήσεις των δύστυχων προσφύγων!

H Ελλάδα στην ευρω-τουρκική σύνοδο όφειλε να διατυπώσει ρητά τις διαφωνίες της επί της ευρωπαϊκής πολιτικής για το προσφυγικό, κατά το τμήμα που αφορά στο ρόλο της Τουρκίας! Αλλά κι αν δεν ήταν απολύτως αναγκαίο ένα «όχι» στις σημερινές συνθήκες, τουλάχιστον η ελληνική κυβέρνηση είχε χρέος να ζητήσει πολύ σαφέστερες εγγυήσεις περί των δεσμεύσεων που η Τουρκία ανέλαβε να υλοποιήσει, με αντάλλαγμα την επανεκκίνηση της ενταξιακής διαδικασίας στην Ε.Ε. και δη και χωρίς συγκεκριμένη αναφορά στον απαράβατο όρο αναγνώρισης του Κυπριακής Δημοκρατίας από την Άγκυρα.  Και παράλληλα, οι ανοησίες των ευρωπαίων επιχειρούν να εμφανίσουν ως «ελληνική παραδοξότητα» και αντιευρωπαϊσμό την απόρριψη από την Αθήνα κάθε ενδεχόμενου ελληνοτουρκικών περιπολιών στις περιοχές, την ελληνική κυριαρχία των οποίων αμφισβητεί η Άγκυρα. Κοινές περιπολίες στο Αιγαίο, ναι! Υπό τον απαράβατο όρο, όμως, ότι η Τουρκία θα άρει άμεσα το casus belli και θα  δηλώσει ρητά και κατηγορηματικά ότι αναγνωρίζει τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο! Αλλιώς, πώς;

Αντ’ αυτών, μάλιστα, ο Έλληνας πρωθυπουργός ενεπλάκη σε μια διαπραγμάτευση, που και εσφαλμένων στόχων είναι και καμιά πολιτική νομιμοποίηση δεν έχει να την επιχειρήσει! Μέσες-άκρες ο κ. Τσίπρας κινείται ως επιζητών ένα αντάλλαγμα χαλάρωσης των μέτρων δημοσιονομικής περιστολής, …επειδή θα ανεχτεί να «χαϊδεύεται» η Τουρκία από την φιλοτουρκική αδιέξοδη ευρωπαϊκή δραστηριότητα στο προσφυγικό.                      

Αλλά:

- ούτε οι δημοσιονομικές χαλαρώσεις είναι της ίδιας σημασίας και του ίδιου γεωπολιτικού και ιστορικού βάρους θέματα με το Κυπριακό και τα ελληνοτουρκικά, για να μπορεί να θεωρείται παραγωγικός ένας συμψηφισμός θεματολογικών παραλληλισμών, και

- ούτε πολιτική νομιμοποίηση και εξουσιοδότηση έχει από τους Έλληνες πολίτες η κυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α.  να βάλει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων διάσωσης της οικονομίας μας κανένα εθνικό θέμα, ελληνοτουρκικά, Κυπριακό, Σκοπιανό ή οποιοδήποτε άλλο!     

Δηλαδή, την ώρα που καμιά εικοσαριά πρόσφυγες όλοι κι όλοι έχουν επίσημα (και με ουρανομήκεις τυμπανοκρουσίες) με παρέμβαση της Ε.Ε. μετακινηθεί από την Ελλάδα σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα, συνιστά ανεπίτρεπτο θράσος και ασύγγνωστη αμετροέπεια να τολμούν να ζητούν χώρες-μέλη της Ένωσης να επιβληθεί στη χώρα μας η «ποινή» της προσωρινής αποβολής της από τη ζώνη Σένγκεν. Και η Αθήνα, να αντιδρά ενοχικά!

Ορθότατα, η Ελλάδα ζήτησε την ευρωπαϊκή συνδρομή! Άλλο αυτό, όμως, και άλλο η ανοχή στο ευρωπαϊκό θράσος να επισείεται αποβολή της Ελλάδας από τη ζώνη Σένγκεν και την ίδια ώρα να προσφέρεται στην …Τουρκία ένταξη στη ζώνη Σένγκεν από τον Οκτώβριο του 2016, ως ένδειξη καλής διάθεσης για την επανενεργοποίηση των ευρω-τουρκικών σχέσεων.    

Η κυβέρνηση και ο κ. Τσίπρας προσωπικά έμελε να είναι αυτοί οι διαχειριστές της τύχης των Ελλήνων, σε συνθήκες πολύ περιπλοκότερες από την προσπάθεια αντιμετώπισης των επιπτώσεων μιας οικονομικής κρίσης.  Οφείλουν να το κάνουν, μακριά από ιδεοληψίες των κομματικών και ιδεολογικών καταβολών τους. Δρώντας ως εκπρόσωποι όλων των Ελλήνων! Κι αν δεν το μπορούν, το να απευθυνθούν ακόμη και προς τους σκληρότερους επικριτές τους στο τρέχον πολιτικό παίγνιο, είναι επιβεβλημένο!  Αλλιώς, ας φύγουν! Πριν καταστούν μοιραίοι!      

Να μιλήσουμε λίγο για τα εθνικά μας θέματα…

(Α΄ μέρος)

Πριν καμιά δεκαπενταετία η απόφαση ένταξης της Ελλάδας στην ευρωζώνη, επηρέασε καταλυτικά τη ζωή μας. Προς όφελος ή προς βλάβην της χώρας, η ιστορία θα δείξει, καθώς τα τελευταία χρόνια εξανεμίζεται με ραγδαίους ρυθμούς το εισοδηματικό πλεόνασμα που συσσωρεύτηκε και εξαερώνονται κοινωνικά και δημοκρατικά κεκτημένα που ορίζονται ως οιονεί εγγυημένα από την Ευρωπαϊκή Ένωση.      

Παρά την επιμονή κύκλων ετερόκλιτων συμφερόντων να δικαιολογήσουν τις τεράστιες απώλειες για την Ελλάδα την τελευταία εξαετία, αποδίδοντας το κακό καθ’ ολοκληρία στην τεμπελιά, τη σπατάλη και κάποιαν απροσδιόριστη με λογικούς όρους ιστορική και πολιτισμική «παραδοξότητα» των πολιτών τούτης της χώρας, ουδείς λογικός σήμερα αμφιβάλλει ότι το πρόβλημα δεν είναι «ελληνικό». Τουναντίον γενικεύεται ταχύτατα. Ο ιδιότυπος πολιτικός και οικονομικός «ρατσισμός» κατά της Ελλάδας ως κεντρικό ερμηνευτικό σημείο των συμβαινόντων στην Ελλάδα και ευρύτερα, προφανέστατα πλέον καταπίπτει. Η Ευρώπη ταχέως αλλάζει επί τα χείρω. Η οικονομία αγκομαχάει και οι κοινωνίες συγκλονίζονται από πολιτικά άγη των πολέμων του προηγούμενου αιώνα που αναβιώνουν περί τη συντηρητική πολιτική παράταξη της ηπείρου μας!

Περισσότερο απ’ όλα, όμως, εκείνο που έχει κλονιστεί είναι η εντύπωση ασφάλειας των πληθυσμών στα νότια και ανατολικά σύνορα της Ευρώπης.  Έχει, δηλαδή, παραμεριστεί το βασικό κίνητρο για τις περισσότερο εκτεθειμένες γεωπολιτικά ευρωπαϊκές χώρες να συναινέσουν σε μια συγκλίνουσα πορεία όλων, προς ένα πεπρωμένο ασφαλέστερο, ισότητας και δικαιοσύνης για όλους, πιο δημοκρατικό! Και, η αντίδραση μεγάλου μέρους πολιτών του ευρωπαϊκού νότου -αλλά κι άλλων περιοχών της ηπείρου- σ’ αυτήν την τάση αμφισβήτησης της πορείας προς το κοινό ευρωπαϊκό πεπρωμένο, βεβαίως δεν μπορεί να ερμηνεύεται με φληναφήματα και επιφανειακότατες εξηγήσεις. Για παράδειγμα, της μορφής ότι ένας «λαϊκισμός» των «πολιτών των συσσιτίων» (και όχι της συντεταγμένης κρατικής αλληλεγγύης), είναι εκείνο το στοιχείο που αρκεί για να εξηγεί τον κλονισμό της Ε.Ε.. Έτσι, διακωμωδούνται πληθυσμοί που υποφέρουν και προσβάλλονται αρχές που υποτίθεται πως ήταν αμετακίνητες στην ενωμένη Ευρώπη των αξιών, του ανθρωπισμού, της δημοκρατίας και της ειρήνης.                            

Σ’ ένα τέτοιο πλαίσιο της απόπειρας επιστράτευσης ερμηνειών αδιανόητης ταξικής και συνάγωγα πολιτικής μονομέρειας, για να αναπαραχθεί η συστημική έδραση της ενωμένης Ευρώπης σε συστοιχίες τρεχόντων συμφερόντων, αντί σε δέσμες αξιών, επανέρχεται η χώρα μας στο προσκήνιο.

Η απόπειρα να επιμετρηθεί ξανά στην Ελλάδα παράλογη αιτιολόγηση των δεινών της γεωπολιτικής αποσταθεροποίησης στη νοτιανατολική Ευρώπη, με ερμηνείες του τύπου περί «ελλιπούς καταγραφής των δακτυλικών αποτυπωμάτων των συρρεόντων προσφύγων», προκαλούν θυμηδία, εάν δεν κατέληγαν σε σοβαρές συνέπειες για όλους. Μια σειρά χώρες της «δορυφορικής ένταξης» στην Ε.Ε. (ανάμεσά τους η Ουγγαρία, η Σλοβακία κ.α.) προσφεύγουν στο ότι η χώρα μας ευθύνεται για το προσφυγικό και τον χειρισμό του, για να παραμερίσουν την υποχρέωσή τους να συμπράξουν στην από κοινού προσπάθεια αντιμετώπισης του μεγαλύτερου ίσως προβλήματος της Ευρώπης, από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και εντεύθεν.  

(Στο Β΄ μέρος οι χειρισμοί της Ελλάδας)            

Τελευταία σχόλια

11.09 | 11:45

Αυτονόητα πράγματα που τόσο απλά και κατανοητά παρουσιάζονται. Ελπίζω κάποια στιγμή η πλειονότητα των Ελλήνων να το κατανοήσει.

08.05 | 07:46

Εξαιρετικό.

23.01 | 09:13

Mου αρεσε η αναλυση σου Χριστο

30.11 | 15:57

Ενδιαφέρουσα προσέγγιση στηριγμένη σε πραγματικά γεγονότα

Κοινοποίηση σελίδας