Ακόμη ένα πλήγμα στην ποιότητα της δημοκρατίας

Αντισυγκεντρώσεις

Το φαινόμενο επαναλαμβάνεται με συστηματικότητα και επιμονή, ώστε να αποκλείεται απολύτως η εκδοχή του τυχαίου και του αυθόρμητου. Η με συγκεκριμένο τρόπο εκ των υστέρων παρουσίασή του από φιλικά στην αντιπολίτευση και κατ’ επανάληψη ελεγχόμενης αξιοπιστίας μέσα ενημέρωσης, σχεδόν επιβεβαιώνει την  υπόνοια της μεθόδευσης.

Σε προγραμματισμένες συγκεντρώσεις του κυβερνώντος κόμματος, μερικές δεκάδες άνθρωποι προπηλακίζουν στελέχη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και μέλη του υπουργικού συμβουλίου, που επισκέπτονται κάποιο νόμο για να μιλήσουν στους συγκεντρωμένους, υποστηρικτές του κόμματος…

Την επόμενη ημέρα, τα μέσα ενημέρωσης που  προανέφερα, θύματα του μιθριδατισμού ψευδολογίας που τα ίδια εξέμεσαν τα τελευταία τρία χρόνια, εμφανίζουν σ’ ένα κρεσέντο ψέματος αυτές τις μερικές δεκάδες ανθρώπους, κάτι σαν μια παλλαϊκή εξέγερση κατά της κυβέρνησης…

Και περί του δικαιώματος αυτο-γελοιοποίησης αναξιόπιστων μέσων ενημέρωσης, ούτε λόγος -ποσώς με ενδιαφέρει! Εδώ και καιρό, άλλωστε, δεν προσδιορίζεται από δημοσιογραφικά ανακλαστικά το τί γράφουν αυτά τα μέσα, αλλά από επιχειρηματικά και μιντιακά συμφέροντα, με ευκρινείς αντανακλάσεις της επιρροής τους και της αλληλεξάρτησής τους, προς και από πολιτικά συμφέροντα -δηλαδή αφορούν ευθέως σε μικροπολιτικές σκοπιμότητες.     

Πρόκειται για απολύτως αντιδημοκρατική πρακτική, η οποία ως εξαίρεση θα ήταν εξηγήσιμη (αν και για λόγους αρχών πάντα απαράδεκτη και απορριπτέα), αλλά ως επαναλαμβανόμενη στάση, εκπροσωπεί ό,τι χειρότερο στον δημόσιο χώρο.

Φυσικά -τηρουμένων των πολιτικών αναλογιών- παρόμοιες εκδηλώσεις (και γι’ αυτό εξ ίσου απαράδεκτες και απορριπτέες) έλαβαν χώρα και την περίοδο 2010-’11. (Θυμάμαι, για παράδειγμα, μια ανεπίτρεπτη επίθεση σε βάρος του Πέτρου Ευθυμίου στο Μαρούσι, τότε υποψήφιου με το ΠΑ.ΣΟΚ, που με εξόργισε πολύ, δεδομένου του ήθους του Πέτρου και της ποιότητας του γνωστού δημόσιου λόγου του, ως πολιτικού ομιλητή…)      

Το φαινόμενο αυτό, ως πολιτική πρακτική, δεν είναι η πρώτη φορά που εμφανίζεται στην Ελλάδα. Τα «πέτρινα χρόνια» κυριαρχίας της ελληνικής δεξιάς, ήταν μόνιμη επιλογή του φασίζοντος εγχώριου αστυνομικού κράτους. Καμιά πενηνταριά τραμπούκοι οπλισμένοι με στειλιάρια, μαζεύονταν έξω από αίθουσες στις οποίες η τότε Ένωση Κέντρου και η ΕΔΑ οργάνωναν πολιτικές εκδηλώσεις και με απειλές, ύβρεις και προπηλακισμούς, εξαπέλυαν επιθέσεις στους λιγοστούς τολμηρούς που πήγαιναν να ακούσουν τους ομιλητές. Της ίδιας της δολοφονίας του Λαμπράκη, όπως είναι γνωστό, προηγήθηκε αντι-συγκέντρωση παρακρατικών στο σημείο που θα μιλούσε ο βουλευτής της ΕΔΑ.

Το απαράδεκτο και ακραία αντιδημοκρατικό αυτό «κόλπο» της φασίζουσας προ-δικτατορικής δεξιάς, το «δημοκρατικό τόξο» της εποχής αντιμετώπισε με τη μέθοδο οργάνωσης  δημοσίων συγκεντρώσεων, η μαζικότητα και το δημοκρατικό σφρίγος των οποίων επέβαλε οι «προ-χουντικοί», αποκαλούμενοι τότε ευσχήμως από το κράτος της δεξιάς ως «αντιφρονούντες» να κρύβονται στα πολιτικά υπόγεια της εποχής. αντί να αποτολμούν  δημόσιες προκλήσεις.   

Οι σημερινές αντι-συγκεντρώσεις (προφανώς, λαμβανομένου υπόψη ότι μιλάμε για άλλες εποχές, και σήμερα η τεράστια δημοκρατική ωρίμανση της Ελλάδας από την πτώση της χούντας και μετά έχει διασφαλίσει τις θεμελιώδεις αρχές διεξαγωγής του δημόσιου πολιτικού διαλόγου), προσομοιάζουν μ’ εκείνες τις δολοφονικές πρακτικές της τότε σκληρής δεξιάς σε δύο σημαντικά στοιχεία και διαφέρουν σ’ ένα άλλο σημείο, εξ ίσου καίριο!

- Οι ομοιότητες είναι ότι πολύ δύσκολα θα μπορούσε, τότε και τώρα, να ανιχνευτεί το στοιχείο του αυθορμητισμού στην εκδήλωσή τους. Επίσης, ομοιότητες ανιχνεύονται διότι στο στόχαστρο των «αντι-συγκεντρωμένων» τίθενται -όπως τότε- πρωτίστως πολιτικές παρατάξεις της αριστεράς.

- Η διαφορά έγκειται στο ότι τότε θύματα των αντιδημοκρατικών αυτών πρακτικών  ήταν δυνάμεις της αντιπολίτευσης, ενώ σήμερα κυβέρνηση της αριστεράς. 

(Αντιπαρέρχομαι εδώ τους βολουνταριστικούς σχολιασμούς στα κοινωνικά δίκτυα, προσώπων  πολιτικά καταγόμενων από το σημερινό ΚΙΝΑΛ, που αντί της δημοκρατικά  οφειλόμενης, καθαρής και απροϋπόθετης καταδίκης των σημερινών αντι-συγκεντρώσεων, υπενθυμίζουν τέτοια περιστατικά του 2010-’11. Ανθρωπίνως κατανοητή η αντίδραση αυτών των σχολιαστών, απολύτως απαράγωγη δημοκρατικά, επί της ουσίας…)    

Δεν γνωρίζω αν οι σημερινές αντι-συγκεντρώσεις, συνδέονται πρακτικά με την αντιπολίτευση, μείζονα και ελάσσονα. Γνωρίζω, όμως, ότι συνδέονται πολιτικά και αλληλο-τροφοδοτούνται! 

Η γενική στάση της Ν.Δ. ως αντιπολίτευση, άλλωστε, ελάχιστη σχέση, σε κάθε περίπτωση, με δομημένη δημοκρατική διαχείριση του στάτους που αναγνωρίζεται στον ρόλο της, ως δευτερεύουσα πολιτική δύναμη στο σημερινό σκηνικό και με πρώτη ευθύνη την ενάσκηση κριτικής στην κυβέρνηση.

Από την αρχή κιόλας της παρούσας κυβέρνησης, κεντρικό στοιχείο του αντιπολιτευτικού λόγου Μητσοτάκη ήταν η αμφισβήτηση της δημοκρατικής νομιμοποίησης του ΣΥ.ΡΙΖ.Α να ασκήσει τον εκ της κάλπης και του συντάγματος οριζόμενο πολιτικό ρόλο του. Ο ρεβανσισμός (και μάλιστα σε συσχέτιση με την πρόδηλα και αποδεδειγμένα -τυπικά και ουσιαστικά- κριθείσα ως κακή διακυβέρνηση Σαμαρά, όπως αποδεικνύεται από την πασίγνωστη φρούδα ελπίδα περί «αριστερής παρένθεσης»), η ευθεία αμφισβήτηση της βασικής δημοκρατικής αρχής εξασφάλισης επαρκούς «χωρο-χρόνου διακυβέρνησης» για τον εκάστοτε νικητή των εκλογών (όπως εκδηλώθηκε με το αίτημα για πρόωρες εκλογές εδώ και τρία χρόνια) και το ανοιχτό «τσαλαβούτημα» στην ακροδεξιά πολιτική «απόχη» των ψηφοφόρων (χωρίς ίχνος σεβασμού σε παραταξιακές αρχές και αξίες), προσδίδουν χαρακτηριστικά πρωτοφανούς πολιτικού τυχοδιωκτισμού  στον νεο-μητσοτακισμό της Ν.Δ..

Οι σταθεροί κανόνες του πολιτεύματος, φυσικά, ανέχονται ακόμη και τόσο σοβαρά αντιδημοκρατικά ολισθήματα από τον κ. Μητσοτάκη, επαφίοντας την κρίση γι’ αυτά στην  κορυφαία στιγμή της κάλπης.

Αυτό που δεν επιτρέπουν οι δημοκρατικοί κανόνες, είναι η σιωπή -και πολύ περισσότερο η ανοχή- σε πρακτικές αντι-συγκεντρώσεων. Με τη Ν.Δ. να σιωπά διαρκώς από την υποχρέωση δημόσιας καταδίκης αυτών των πρακτικών, από το ενδεχόμενο να είναι πολιτική αβλεψία του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, περνάμε βήμα-βήμα στην πολιτική «κάλυψη» του φαινομένου. Δεν μπορεί μέρα παρά μέρα να εκδίδεται ανακοίνωση της Ν.Δ. για τον Ρουβίκωνα και να μην έχει λεχθεί από το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης ούτε μία λέξη για το σημερινό φαινόμενο των αυτοσυγκεντρώσεων. Και αλίμονο, αν τυχόν θα προέκυπταν τραγικές συνέπειες κάπου, ως αποτέλεσμα αυτών των πρακτικών από δήθεν αυθορμήτως ενεργουντες πολίτες…

Στις δημοκρατίες αναγνωρίζεται εξ ανοχής των πολιτών στα καμώματα των κομματικών γραφειοκρατιών το δικαίωμα μιας λογικής απόστασης από την πραγματικότητα, για να προαχθούν οι θεσεις των πολιτικών οργανισμών. Κακώς, ...αλλά συμβαίνει! Από το σημείο αυτό, όμως, έως την ανοιχτή προπαγάνδιση των ψεμάτων και την τόσο επιλεκτική παρέμβαση ενός κόμματος στις τρέχουσες εξελίξεις, όπως κάνει η σήμερα η Ν.Δ. η απόσταση είναι μεγάλη. Και είναι μια απόσταση προσδιοριστική της διαφοράς ανάμεσα στην πολιτική αστοχία και την βλαπτική επίπτωση στους δημοκρατικούς θεσμούς.   

...Όσο για το ΚΙΝ.ΑΛ., προσήκουν άλλοι και ήσσονες οι πολιτικοί καταλογισμοί, απόρροια νομίζω μιας ήπιας αντίδρασης σε συμπεριφορές των «πολιτικά ηττημένων», που δικαιολογεί μια ουσιαστική δημοκρατία… 

_________________

(Σημ.: Συνειδητά αποφεύγω να ασχοληθώ με τις σχολικές εκδηλώσεις ακροδεξιάς πολιτικής κοπής, με την ελπίδα ότι η υπόθεση θα εκτονωθεί και κλείσει άμεσα. Aντιλαμβάνομαι ότι ένα μέρος του οφέλους που προσπορίζεται η ακροδεξιά απ' αυτά είναι η δημόσια συζήτηση που τα ακολουθεί. Ας μην τα ενδυναμώμουμε αθέλητα. Ευχή να μη χρειαστεί να επανέλθω...)    

 

 

Το δράμα με την περιουσία του MEGA

Η άδεια του κ. Μαρινάκη

(Β΄ μέρος)

Προ ημερών (διαβάστε παρακάτω στην ίδια ιστοσελίδα) ασχολήθηκα με την πρόθεση Μαρινάκη να διεκδικήσει τηλεοπτική άδεια πανελλήνιας εμβέλειας και έθεσα ορισμένα ερωτήματα σχετικά με τις ορθές εταιρικές πρακτικές, που θα έπρεπε να διέπουν τη λειτουργία των ραδιοτηλεοπτικών πραγμάτων μας. Ταυτόχρονα προσπάθησα να θέσω τον προβληματισμό σχετικά το ενδεχόμενο η πρόθεση Μαρινάκη να γίνει καναλάρχης πανελλήνιας επιρροής διά του μιντιακού βραχίονα των εταιρικών δραστηριοτήτων του, της εταιρείας Alter Ego, να μην είναι άλλο από μια καταχρηστική διαχείριση του μετοχικού ποσοστού που ο ίδιος κατέχει στο MEGA. Καταχρηστική εταιρική συμπεριφορά, η οποία -εφ’ όσον ισχύει-  θα μπορούσε να έχει επιλεγεί ως επιχειρηματική κίνηση ακριβώς για να επηρεαστεί μονομερώς υπέρ των συμφερόντων του αιτούντος η τηλεοπτική αγορά, αλλά και για να αποκτήσει άδεια ο ίδιος, παρακάμπτοντας εν τω αποτελέσματι, τη νόμιμη διαδικασία την οποία ακολούθησαν όλα τα άλλα κανάλια ανταγωνιστές του.

«Κλειδί» για την κατανόηση της σωρείας ερωτημάτων που γεννώνται από την πρόθεση Μαρινάκη να γίνει «πανελλήνιος καναλάρχης» με τέτοιο τρόπο είναι το γεγονός ότι ο ίδιος την ώρα που επιζητεί την απόκτηση της αναγκαίας άδειας, τυγχάνει μέτοχος του MEGA, η εταιρεία ιδιοκτησίας του οποίου, η ΤΗΛΕΤΥΠΟΣ Α.Ε.,  απέφυγε να καταθέσει τέτοια αίτηση όταν προκηρύχτηκαν οι 6 άδειες (από τις 7 συνολικά προβλεπόμενες) αυτής της κατηγορίας από το ΕΣΡ. Έτσι, θα μπορούσε τεχνηέντως να αποφύγει ο κ. Μαρινάκης τα βάρη που καταλογίζονται στην ΤΗΛΕΤΥΠΟΣ κατά το τμήμα που αφορούν σ’ εκείνον και ταυτόχρονα να καταλήξει να κατέχει την πολυπόθητη άδεια υπό άλλη αιτητική διαδικασία, ελέγχοντας παράλληλα επί μακρόν το μερίδιο αγοράς που διατήρησε το MEGA εν λειτουργία, ώστε ακολούθως να το αξιοποιήσει και αυτό προς όφελός του. Και αφήνω, την απολύτως ανεπίτρεπτη ενδεχομένως περίπτωση, δημοσιογράφοι που έχασαν τη δουλειά τους στο MEGA χωρίς να αποζημιωθούν και στους οποίους ακόμη οφείλονται δεδουλευμένα από το ίδιο κανάλι, να εξαναγκαστούν να προσέλθουν ικέτες προς πρόσληψη στο νέο κανάλι Μαρινάκη λόγω της ανεργίας που πλήττει καίρια τον κλάδο, σε μια πανηγυρική καταπάτηση των όποιων εργασιακών και ανθρώπινων δικαιωμάτων τους, ως πολίτες και επαγγελματίες.        

Τις επόμενες ημέρες, όμως, από τότε που δημοσιεύτηκε το σχόλιό μου σχετικά με τον κ. Μαρινάκη και την άδεια που διεκδικεί, συνέβησαν ορισμένα σημαντικά γεγονότα, ευθέως σχετιζόμενα με την υπόθεση.

- το ίδιο το MEGA, κατ’ εφαρμογή σχετικής εντολής του ΣτΕ, έπαψε τις ανοιχτές εκπομπές του,

- το κανάλι, όμως, σύμφωνα με την ειδησεογραφία, θα συνεχίσει να εκπέμπει πρόγραμμα  στις συνδρομητικές πλατφόρμες της NOVA και του COSMOTE TV,

- δημοσιεύματα φέρουν το Εθνικό Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο ΕΣΡ να επισπεύδει την προκήρυξη και των 2 εναπομενουσών αδιάθετων τηλεοπτικών αδειών πανελλήνιας εμβέλειας (μίας που απέμεινε αδιάθετη από την πρόσφατη προκήρυξη του ΕΣΡ και μία που εξ αρχής δεν προκηρύχτηκε),

- κατά τα ίδια δημοσιεύματα η αντίδραση του ΕΣΡ με τέτοιο τρόπο (επίσπευση προκήρυξης των 2 αδιάθετων αδειών) προκύπτει από την κατάθεση της σχετικής αίτησης Μαρινάκη προς το Συμβούλιο, διά της Alter Ego, αίτηση η οποία συνοδεύτηκε -πάντα κατά την ειδησεογραφία- από την προβλεπόμενη εγγυητική επιστολή 3,5 εκατ. ευρώ.

Τα νέα αυτά δεδομένα παράγουν σειρά νέων ερωτημάτων!

Ας τα δούμε:

1. Η συνέχιση προβολής προγράμματος του MEGA στα συνδρομητικά κανάλια, γίνεται νομίμως; Ερωτώ διότι, εξ όσων  γνωρίζω, για να μπορεί να εκπέμπεται πρόγραμμα καναλιού από τη NOVA και το COSMOTE TV, είτε το κανάλι αυτό θα πρέπει να εκπέμπει ανοιχτά και με νόμιμη άδεια (και άρα να πρόκειται για αναμετάδοση προγράμματος), είτε θα πρέπει να είναι «πάροχος προγράμματος τηλεοπτικού περιεχομένου»  σύμφωνα με τον νόμο. …αλλά για να είναι «πάροχος προγράμματος τηλεοπτικού περιεχομένου» θα πρέπει έτσι να έχει οριστεί η εταιρική δραστηριότητα του παρόχου, αλλά και να έχουν υπογραφεί  και οι επίσης  προβλεπόμενες από τον νόμο σχετικές συμβάσεις με τα συνδρομητικά κανάλια. Υπάρχουν  τέτοιες συμβάσεις; Τα έσοδα απ’ αυτές προς τα πού κατευθύνονται; Καταβάλλονται οι προβλεπόμενες φορολογικές επιβαρύνσεις; Ως πάροχος προγράμματος το MEGA ασκεί νομίμως τέτοια δραστηριότητα, με βάση το καταστατικό της ΤΗΛΕΤΥΠΟΣ Α.Ε.;

2. Ακόμη κι αν όλα τα παραπάνω είναι εντάξει, με απόφαση ποιανού επιτρέπεται η περιουσία (ταινιοθήκη, σειρές κ.λπ.) του υπό εκκαθάριση MEGA να γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης με τέτοιον τρόπο; Η υποψία διασπάθισης της περιουσίας του MEGA, έναντι της οποίας έχουν εγερθεί απαιτήσεις πιστωτών, ανάμεσά τους οι εργαζόμενοι και οι τράπεζες, είναι βάσιμη, ή όχι;

3. Αρκεί η αίτηση προς το ΕΣΡ και η εγγυητική επιτολή των 3,5 εκατ. ευρώ από μεριάς Μαρινάκη (διά της Alter Ego) για να ενεργοποιείται η προκήρυξη αδιάθετων αδειών από το ΕΣΡ; Κατ’ αρχάς ναι! Όμως, πριν την προκήρυξη, δεν πρέπει να διαπιστωθεί εάν δικαιούται να την αποκτήσει εκείνος που επέδειξε ενδιαφέρον για την απόκτηση τηλεοπτικής άδειας πανελλήνιας εμβέλειας; Προσοχή: Εδώ δεν πρόκειται για τη γνωστή διαδικασία ελέγχου νομιμότητας για όσους αιτούνται αδείας κατόπιν προκήρυξής της από το ΕΣΡ. Εδώ απαιτείται προκαταρκτικός έλεγχος νομιμότητας σχετικά με το εάν ο (μόνος ως τώρα) αιτών δικαιούται να λάβει άδεια, ή όχι; Για παράδειγμα, ένα απλό ερώτημα επ’ αυτού: Ήδη μέτοχος τηλεοπτικής επιχείρησης που εξακολουθεί να διακινεί τηλεοπτικό πρόγραμμα (είτε σε ανοιχτές εκπομπές ως αδειούχος επιχείρηση, είτε ως «πάροχος προγράμματος τηλεοπτικού περιεχομένου»), δικαιούται να κατέχει τηλεοπτική άδεια πανελλήνιας εμβέλειας, ή όχι; Αν όχι (κι αυτό θα πρέπει να διακριβώσει ο έλεγχος νομιμότητας πριν το ΕΣΡ προχωρήσει στην προκήρυξη), τότε απλά η προκήρυξη δεν πρέπει να γίνει! Και σ’ αυτήν την περίπτωση θα πρέπει να επιστραφεί άμεσα η εγγυητική επιστολή.

(Σημ.: Ήδη είναι αδειούχοι -από την πρώτη προκήρυξη του ΕΣΡ, όπου παραχωρήθηκαν 5 άδειες- άλλοι μέτοχoι του MEGA. Οι επιχειρηματίες Σαββίδης και Βαρδινογιάννης -μέσω εταιρειών συμφερόντων τους- έχουν  λάβει άδειες για το STAR και το Epsilon (ήδη άλλαξε όνομα σε OPEN). Άρα, ενδεχομένως, δεν θα υπάρχει πρόβλημα και για τον κ. Μαρινάκη ως προς αυτό. Όμως, υποθέτω πως έγινε ο έλεγχος νομιμότητας από το ΕΣΡ επ’ αυτού, κατόπιν της αρχικής προκήρυξης των 6 αδειών. Στην περίπτωση Μαρινάκη ο ίδιος έλεγχος, όμως, νομίζω πως πρέπει να διεξαχθεί πριν γίνει η νέα προκήρυξη.      

4. Σύμφωνα με τον νόμο οι ραδιοτηλεοπτικές συχνότητες θεωρούνται «κρίσιμος πόρος» για κάθε χώρα. Τούτου δοθέντος, γιατί θα πρέπει να προκηρυχτούν και οι 2  αδιάθετες άδειες; Αν υπήρχαν περισσότεροι του ενός αιτούντες, εκτός της Alter Ego, θα το καταλάβαινα! Αλλά η αίτηση είναι μία!

5. Με την προκήρυξη και των 2 αδειών θα πρέπει να εμφανιστούν τουλάχιστον 3 υποψήφιοι για να γίνει ο προβλεπόμενος από τον νόμο πλειστηριασμός. Με 2 άδειες υπό προκήρυξη, εάν οι υποψήφιοι είναι ένας ή δύο, τότε δεν γίνεται πλειστηριασμός και οι άδειες παραχωρούνται με το ελάχιστο προβλεπόμενο τίμημα. Στην περίπτωση που θα προκηρυχτεί μία άδεια και εάν ο αιτών είναι μόνον ένας, πάλι η άδεια παραχωρείται στο ελάχιστο προβλεπόμενο τίμημα. Αντίθετα, αν οι υποψήφιοι για μία άδεια υπό προκήρυξη είναι δύο και περισσότεροι, θα πρέπει να γίνει πλειστηριασμός.

Όμως, η αγορά έχει δείξει από την προηγούμενη προκήρυξη ότι η ζήτηση είναι μικρή. Φρονώ πως όλα συντείνουν σε προκήρυξη μίας άδειας και εφ’ όσον φυσικά έχει διακριβωθεί ότι ο μόνος ως τώρα αιτών δικαιούται να λάβει άδεια.

Εν τω μεταξύ για αύριο έχει οριστεί η εκδίκαση της αίτησης των δανειστριών τραπεζών με αίτημα την υπαγωγή της ΤΗΛΕΤΥΠΟΣ Α.Ε. σε καθεστώς ειδικής εκκαθάρισης.

Σε περίπτωση που η αίτηση γίνει δεκτή θα ακολουθήσει πλειστηριασμός των περιουσιακών στοιχείων του καναλιού, με βασικά στοιχεία την ταινιοθήκη, το εμπορικό σήμα του MEGA και το αρχείο των ειδήσεων του σταθμού.

Σημειωτέον ότι η επαναπροβολή των σειρών σε άλλο κανάλι από το MEGA δεν μπορεί να γίνει χωρίς να επανακαταβληθούν αποζημιώσεις για πνευματικά δικαιώματα στους συντελεστές των σειρών.

Τώρα, πως είναι δυνατό μέτοχοι εταιρείας υπό εκκαθάριση (αν το εγκρίνει ο δικαστήριο, όπως είπαμε), δηλαδή μέτοχοι που δεν συνέβαλαν στην αιμοδότηση προς διάσωση της ΤΗΛΕΤΥΠΟΣ με συνέπεια την αποποίηση βαρών της εταιρείας τους, τυχόν να προσέλθουν για τη διεκδίκηση με εξαγορά περιουσιακών στοιχείων …της εταιρείας τους, δεν είναι προς σχολιασμό αυτή τη στιγμή… Θα το συζητήσουμε εφ’ όσον το δράμα με το MEGA φτάσει σε τέτοια ανεπανάληπτα επίπεδα!

Αυτά για την ώρα!

..και αν χρειαστεί τα ξαναλέμε!

To MEGA και η Alter Ego

Γιατί δεν μπορεί να διεκδικήσει

την 6 τηλεοπτική άδεια

ο κ. Βαγγέλης Μαρινάκης  

Ενημερώθηκα από τη ρέουσα ειδησεογραφία ότι η εταιρεία Alter Ego, επιχειρηματικός βραχίονας του κ. Βαγγέλη Μαρινάκη στον κλάδο των μέσων ενημέρωσης, κατέθεσε αίτηση στο Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης (ΕΣΡ) για να διεκδικήσει την αδιάθετη 6η άδεια τηλεοπτικού σταθμού πανελλήνιας εμβέλειας, που απέμεινε από τη διαγωνιστική διαδικασία της περασμένης χρονιάς.

Εδώ, λοιπόν, αναφύεται ένα θέμα μείζονος κατά τη γνώμη μου τυπικής και ουσιαστικής σημασίας για τα πολύπαθα τηλεοπτικά μας πράγματα, μόλις μερικούς μήνες μετά την τελείωση της διαδικασίας αδειοδότησης των καναλιών  πανελλήνιας εμβέλειας και μετά από περισσότερα από 10 χρόνια ανομίας και βάναυσης παραβίασης του νόμου και του ίδιου του συντάγματος στο εγχώριο ραδιοτηλεοπτικό σκηνικό.

Το πρόβλημα έγκειται στο ότι -εξ όσων γνωρίζω-  η Alter Ego, την ώρα που υποβάλλει την αίτηση τυγχάνει και μέτοχος του Mega, του καναλιού δηλαδή για το οποίο προ εβδομάδος το ΕΣΡ έκρινε ότι θα πρέπει να σταματήσει να εκπέμπει πρόγραμμα υπό την υπό εταιρική ταυτότητά του ως κανάλι πανελλήνιας εμβέλειας. Και θα πρέπει να σταματήσει το MEGA τις εκπομπές του, με την ορθή φρονώ αιτιολογία από μεριάς ΕΣΡ, ότι, αφού δεν υπέβαλε αίτηση για τη διεκδίκηση άδειας από τις 6 που προκηρύχτηκαν, δεν μπορεί να συνεχίσει τις εκπομπές του.

Κατά βάση το ΕΣΡ αξιολογώντας την επιχειρηματική απροθυμία της ιδιοκτησίας του MEGA να συνεχίσει να ασκεί τη δραστηριότητα ενός καναλιού πανελλήνιας εμβέλειας, έκρινε ότι δεν μπορεί να παραταθεί άλλο ο εκ των πραγμάτων προσωρινός χαρακτήρας του δικαιώματος εκπομπών από το MEGA. Και δεν πρέπει να παραταθεί ουδέ καν έως ότου εκκαθαριστεί και η επιχειρηματική τύχη της THΛΕΤΥΠΟΣ Α.Ε., στην οποία ανήκει το MEGA, σε βάρος της οποίας έχουν εγερθεί απαιτήσεις από πληθώρα πιστωτών της (εργαζόμενοι, τράπεζες, προμηθευτές κ.λπ.) και αυτοί έχουν άλλωστε με δικαστικές αποφάσεις ήδη ανακηρυχτεί ως δικαιούχοι των εσόδων από τη συνέχιση ενάσκησης της δραστηριότητας του καναλιού.

Η κρίση του ΕΣΡ περί διακοπής των εκπομπών του MEGA επίσης αφορά στο ότι δεν μπορεί μη αδειούχος εταιρεία μέσων ενημέρωσης να συνεχίσει να ασκεί τη δραστηριότητά της, όταν όλοι οι υπόλοιποι διαθέτουν άδειες, διότι έτσι θα παραβιαζόταν ευθέως η ελευθερία του ανταγωνισμού στον κλάδο.

Ο κ. Μαρινάκης, πάλι εξ όσον γνωρίζω, διεκδίκησε και κέρδισε ως πλειοδότης διαγωνισμό για την απόκτηση του 22,11% των μετοχών του MEGA, που «βγήκαν στο σφυρί», και τις οποίες ως τότε κατείχε ο ΔΟΛ.

Με τις μετοχές του MEGA ανά χείρας ο κ. Μαρινάκης διά της Alter Ego δεν εκδήλωσε ενδιαφέρον για την απόκτηση άδειας καναλιού πανελλήνιας εμβέλειας. Τώρα, διά της ίδιας εταιρείας διεκδικεί τέτοια άδεια.

Αν αυτή η άδεια τελικά παραχωρηθεί στην Alter Ego θα νομιμοποιεί απολύτως την πρακτική να εξαγοράζονται επιχειρήσεις με χρέη, ο αγοραστής να τις αφήνει να κλείσουν αρνούμενος να αναλάβει τα επιχειρηματικά βάρη που φέρουν και στη συνέχεια να ανοίγεται από τον ίδιον επιχειρηματία  καινούρια «μπίζνα» στον ίδιον κλάδο ελεύθερη πλέον βαρών.

Και όχι μόνον αυτό! Η νέα «μπίζνα» θα εισέλθει στην αγορά ουσιαστικά ευνοημένη εκ του γεγονότος ότι το μερίδιο αγοράς που έως τότε κατείχε εταιρεία ενδιαφέροντος του ιδιοκτήτη της, διατηρήθηκε χωρίς σημαντικές μειώσεις (μολονότι αποδεδειγμένα αυτό το μερίδιο αγοράς ανήκε σε εταιρεία που αποδειγμένα δεν ενδιαφέρεται να ασκήσει τη συγκεκριμένη εταιρική δραστηριότητα). Και κάπως έτσι θα μπορούσε  να εξηγείται γιατί ένας επιχειρηματίας διέθεσε αρκετά εκατομμύρια ευρώ για την αγορά επιχείρησης, χωρίς να τη λειτουργήσει ποτέ και αφήνοντάς την να καταρρεύσει, ώστε εκ των υστέρων και χωρίς να έχει αναλάβει τις υποχρεώσεις της να βρίσκεται με νέα επιχείρηση στα χέρια.

Αντιπαρέρχομαι ότι αίτηση για διεκδίκηση τέτοιας άδειας δεν είναι νοητή, εάν προηγουμένως το ΕΣΡ δεν την έχει προκηρύξει. Και αντιπαρέρχομαι ακόμη (άλλωστε δεν είναι και τυπικά ξεκαθαρισμένο) ότι η νέα άδεια θα πρέπει εκ της προκήρυξής της ήδη να προβλέπει αυξημένο αντάλλαγμα υπέρ του ελληνικού δημοσίου, σε σύγκριση με εκείνο που καταλογίστηκε στις 5 ήδη αδειούχες επιχειρήσεις από την πρώτη προκήρυξη. Διότι, φυσικά, άλλος ο ανταγωνισμός για 6 άδειες τις οποίες διεκδικεί το σύνολο των μεγάλων «παικτών» του εν λόγω κλάδου και άλλος ο ανταγωνισμός για 1 άδεια που ουσιαστικά θα έχει έναν μόνον ενδιαφερόμενο.

Και τα αντιπαρέρχομαι, παρ’ ό,τι πολύ σημαντικά, διότι υπάρχει και το μείζον θέμα ηθικής τάξης.

Ποιό είναι;

Μα, φυσικά, ότι οι δημοσιογράφοι του MEGA που εν τοις πράγμασι απολύθηκαν χωρίς αποζημιώσεις και ακόμη δεν έχουν λάβει τα δεδουλευμένα τους, λόγω της ανεργίας στον κλάδο θα εξαναγκαστούν να προσέλθουν αιτώντας να προσληφθούν από το νέο κανάλι του κ. Μαρινάκη, έχοντας ουσιαστικά χάσει κάθε εργασιακό δικαίωμά τους.

Ολ’ αυτά (και άλλα πολλά που θα τα συζητήσουμε στη συνέχεια και ενώ οι εξελίξεις θα τρέχουν) θα πρέπει να σκεφτεί το ΕΣΡ εξετάζοντας την αίτηση της Alter Ego. Διότι, βεβαίως, τα άλλα αδειούχα κανάλια ασφαλώς δεν θα μείνουν με στρωμένα χέρια και θα αντιδράσουν σε τυχόν αδειοδότηση καναλιού Μαρινάκη υπό τέτοιες συνθηκες. Όμως, εδώ το θέμα δεν είναι ενδιαφέροντος μεταξύ ανταγωνιζόμενων ιδιωτικών συμφερόντων, αλλά πρωτίστως θέμα θεσμικής ευταξίας και δημοκρατικής ευαισθησίας.   

 

 

 

Τί (δεν) θα πει ο Αλέξης Τσίπρας στη Θεσσαλονίκη

"...ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται να ξεμένει από όπλα και να καθίσταται «ένας ακόμη πρωθυπουργός της κρίσης»..."

Η ομολογία του πρωθυπουργού σχετικά με τις αυταπάτες που έτρεφε ο ίδιος και το κόμμα του πριν έρθουν στην εξουσία, με την παρουσία του στη ΔΕΘ, προσλαμβάνουν μιαν αλλόκοτη διάσταση. Δηλαδή, τώρα, που οι αυταπάτες είναι ομολογημένες (και όχι συγχωρημένες -στην Πολιτική η συγχώρεση εξέρχεται από την κάλπη και όχι από το θάλαμο εξομολόγησης), τί θα πρέπει να αναμένεται:

- Ανακοίνωση ενός σχεδίου προσαρμογής στην πραγματικότητα, όπου προσγειωθήκαμε μετά την συνειδητοποίηση της αυταπάτης;

- Ή, μήπως, ένα άλλο και νέο σχέδιο δραπέτευσης από τη σκληρή αλήθεια;

- Ή, ίσως, τέλος, -κάτι, το λιγότερο πιθανό- μια συνειδητή προσχώρηση στις θέσεις που έως τώρα δεν ήταν οι θέσεις του; 

Όπως και να ‘ναι, ο κ. Αλέξης Τσίπρας στη Θεσσαλονίκη θα βρεθεί σε άχαρη θέση, ο,τιδήποτε απ’ τα τρία κι αν επέλεγε!

-         Διότι, ένα τυχόν σχέδιο προσαρμογής στην πραγματικότητα, συνιστά αναγνώριση σοβαρού πολιτικού σφάλματος.

-         Διότι, ένας νέος μύθος δραπέτευσης από την σκληρή αλήθεια απλά δεν θα είναι πιστευτός, και

-         Διότι, μια συνειδητή προσχώρηση στις θέσεις, με τις οποίες ο κ. Τσίπρας έως τώρα διαφωνούσε, δεν είναι άλλο από παραταξιακή προδοσία.

Μπροστά σ’ αυτό το αδιέξοδο, αναμένεται να ακολουθηθεί η πεπατημένη: Επικοινωνιακές «μπαλιές» (αφού προσφέρεται προς τούτο ο αντίπαλος Κυριάκος), πολιτική κεφαλαιοποίηση της θετικής κίνησης στα media (που καμιά σχεση δεν έχουν φυσικά με τη ΔΕΘ), και συμβατικοί χειρισμοί μιας τρέχουσας αντιλαϊκής διακυβέρνησης, απλά για να περιορίζονται οι πολιτικές απώλειες. Κι έτσι, ο κ. Τσίπρας θα χάσει ακόμη κι από τον Κυριάκο στις επόμενες εκλογές όποτε κι αν γίνουν, προσδίδοντας στην περισσότερο αφασιακή παρά ποτέ αντιπολίτευση του «ώριμου φρούτου» που εφαρμόζει η Νέα Δημοκρατία, μιαν απρόσμενη αποδοτικότητα!

Ο κ. Τσίπρας, δηλαδή, στη Θεσαλονίκη:

- Δεν θα εκφωνήσει ούτε λέξη για ρεαλιστική έξοδο από την κρίση και θα εξαντλήσει την παρέμβασή του στο πώς θα εφαρμοστεί καλύτερα το 3ο μνημόνιο,

- Δεν θα πει τίποτα σχετικά με κάτι -έστω συμβολικό- που θα ανεφέρεται σε απάλυνση των όρων του 3ου μνημονίου,

- Δεν θα μιλήσει καθόλου για κάποιο άλλο σχέδιο για την Ελλάδα,

- Δεν θα αναφερθεί καθόλου σε κάποιαν «άλλη πολιτική» για τη χώρα.          

Αλλά, ο κ. Τσίπρας, ακόμη κι αν δεχτούμε πως βρίσκεται στη δυσκολότερη στιγμή του και επί της οικονομίας δεν θα είχε να πει πολλά, στη Θεσαλονίκη:

- Δεν θα παρουσιάσει κανένα σχέδιο πολιτικών συμμαχιών, μια στοιχειώδη στρατηγική, τέλος πάντων, ώστε να ανοίξει έστω το σκηνικό σε μια τυχόν αποχρέωσή του από τον πολιτικά «πανάκριβο» και τυχοδιώκτη εταίρο του Καμμένο, παρατείνοντας έτσι την εξάρτησή του απ’ αυτόν,

- Δεν θα έχει τίποτα καινούριο να εμφανίσει σχετικά με κάποια θεσμική έστω πρωτοβουλία του, αφού ήδη οι άσσοι του (εκλογικός νόμος και συνταγματική αναθεώρηση) έχουν ριχτεί στο τραπέζι,

- Δεν θα κάνει καμιά αναφορά σε κινήσεις, πρωτοβουλίες ή έστω αφηγηματικές περιγραφές στα επόμενα, σε οποιοδήποτε πολιτικό πεδίο.

Μ’ άλλα λόγια, ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται να ξεμένει από όπλα και να καθίσταται «ένας ακόμη πρωθυπουργός της κρίσης».

Είναι αυτό που θέλει; Εικάζω πως όχι! Μα, τότε, τί κάνει για αποφύγει την άχαρη και ίσως με σοβαρό κόστος για τον ίδιον στιγμή; Στ’ αλήθεια πιστεύει πως ό,τι δεν θα κάνει τώρα στη Θεσσαλονίκη θα έχει την ευκαιρία να το κάνει αργότερα στο συνέδριο του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.; Δεν τον θεωρώ τόσο αφελή!

Επομένως, η στάση του κ. Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη, δεν είναι άλλο παρά απόδειξη ενός πολιτικού αδιεξόδου, στο οποίο έχει αχθεί ιδία ευθύνη. Η παγίδευση σε μια πολλή κακή διακυβέρνηση, σε συνδυασμό με τη συνεργασία μ’ έναν κυβερνητικό εταίρο που προσήκει σε μια «παράφρονα» πολιτική μεταβλητή του κομματικού μας συστήματος, και με εφεδρεία έναν απολύτως ασήμαντο και προχωρημένης ηλικίας Λεβέντη, δεν είναι οι παρακαταθήκες που θα δικαιολογούσαν οποιαδήποτε αισιοδοξία. Κι αυτά, συνδυαζόμενα με μια καθημερινότητα μείωσης του μηνιαίου εισοδήματος των συνταξιούχων και με άλλες μνημονιακές υποχρεώσεις προς υλοποίηση, είναι πιθανό να καταστούν η κρίσιμη θρυαλλίδα, που θα κατέληγε σα κατάρρευση.                       

Οφείλει να αντιδράσει! Η παρατεινόμενη εσωτερική αναστάτωση στην αξιωματική αντιπολίτευση και υπό τη μετριότατη νέα ηγεσία της, οι αστείες ζυμώσεις στο δίδυμο ΠΑ.ΣΟ.Κ.-Ποτάμι, η «σιωπή της εξαφάνισης» για τη Χρυσή Αυγή και ο ιδιότυπος πολιτικός λουδιτισμός του Κ.Κ.Ε., δεν φαίνεται ότι θα παραταθούν για πολύ ακόμη. Και υπ’ αυτήν την οπτική η «άχαρη ΔΕΘ» δεν έχει τα περιθώρια να είναι μια ακόμη από τις τελευταίες χαμένες ευκαιρίες του.   

Ίδωμεν!

Η Ελλάδα σε νέα φάση

Ό,τι και να λέγεται ή να γράφεται από τη μία ή την αντίπερα πολιτική όχθη του δημόσιου βίου μας, η Ελλάδα έχει εισέλθει σε μια νέα φάση!

Μέχρι πριν μόλις εξι μήνες, όλος ο διαθέσιμος παραταξιακός φανατισμός, πασπαλισμένος με άφθονο ταξικό μίσος εκατέρωθεν, έδινε μάχη υπέρ βωμών και εστιών, για τη δήθεν (όπως αποδείχτηκε) αντίθεση του «ναι» ή «όχι» στην Ευρώπη. Τί άλλο κρυβόταν πίσω απ’ αυτήν την πελώρια μαζική αυταπάτη, από το ποιός θα έπαιρνε την εξουσία; Σήμερα, υπάρχει άραγε κανένας που μπορεί να υπερασπιστεί στα σοβαρά ότι υπήρξε ποτέ το ελάχιστο φορτίο αληθείας στο ενδεχόμενο να φύγει η Ελλάδα αυτοβούλως από την ευρωζώνη; Τόσοι και τόσοι τόνοι μελάνι που έχουν χυθεί για τις ανοησίες Βαρουφάκη, δεν μπόρεσαν να αλλάξουν αυτό που όλοι γνωρίζουμε, αλλά οι παραταξιακές παρωπίδες δεν μας αφήνουν να (παραδεχτούμε ότι μπορούμε να) δούμε: Τελικά (στην κλίμακα μιας εσωτερικής πολιτικής αντίληψης των πραγμάτων), το θέμα δεν ήταν η αλλαγή σε μια μέθοδο διαχείρισης της ελληνικής οικονομικής κρίσης (ή τουλάχιστον ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δεν πέτυχε να την επιβάλλει), αλλά το ποιός θα κυβερνάει τον τόπο καθώς οι πολίτες του θα βαδίζουν τον μονόδρομο του νεο-μονεταρισμού Σόιμπλε! Κι αν ο Τσίπρας εψεύσθη ή απέτυχε να πραγματοποιήσει όσα υποσχέθηκε, ο νεοδημοκρατικός κόσμος της «αριστερής παρένθεσης» προς προαγωγή της μανιοκαταθλιπτικής απόπειρας να δικαιωθεί ο Σαμαράς, εψεύσθη εξ ίσου και δίχασε τουλάχιστον όσο και ο πολιτικός του αντίπαλος!    

Βεβαίως, αποτιμάται μέρα τη μέρα και στιγμή τη στιγμή, τί έκανε η μία και τί έκανε  η άλλη πλευρά για τον εξαντλητικό ποδαρόδρομό μας στον εν λόγω νεο-μονεταρισμό. Μια συζήτηση, που ξανά υποφέρει από τα ψεύδη της εκατέρωθεν μικρομματικής σκοπιμότητας! Όμως, κι εδώ βρίσκεται ίσως η ουσία των πραγμάτων, ό,τι και όποια μισή αλήθεια και αν επιχειρούν να ενσταλάξουν στους πολίτες τα πιεζόμενα μέσα «ενημέρωσης», οι σχέσεις της Ελλάδας με την Ε.Ε. έχουν εισέλθει σε τροχιά απόκλισης! Με απρόβλεπτη τελική κατάληξη!

Θυμίζω ότι από την επιφύλαξη της δεκαετίας του ‘80 και την πορεία ενσωμάτωσης της Ελλάδας στην Ε.Ο.Κ. και κατόπιν στην Ε.Ε., ανιχνευόταν πάντα στο βάθος των πραγμάτων και περισσότερο ως διαίσθηση των «τεμπέληδων» Ελλήνων, μια ασυμβατότητα με τον «ορθολογικό αριστοκρατισμό» των ευρωπαίων. Οι αντιρρήσεις που εκπήγαζαν απ’ αυτήν την αίσθηση διαφορετικότητας της Ελλάδας από τις χώρες της δυτικής Ευρώπης, εξαγοράστηκαν με το διαθέσιμο μέσο: τον συλλογικό χρηματισμό μας. Κι όταν, αργότερα, με την αποτυχία του Ντ’ Εστέν για την προγωγή της πολιτικής ενοποίησης διά του ευρωπαϊκού συντάγματος, αποκαλύφτηκε το έλλειμμα βάθους στην απόπειρα συγκρότησης της ενωμένης Ευρώπης, το ιδιο μέσο, ο χρηματισμός, επιστρατεύτηκε για να προσδώσει στο υποκατάστατο της πολιτικής ενοποίησης, δηλαδή το ευρώ, τη δήθεν δυναμική που θα μπορούσε να σηκώσει το βάρος του εγχειρήματος. Κι εδώ η πλάνη επεκτάθηκε σ’ όλους τους «εξευρωπαϊζόμενους» διά της διεύρυνσης πληθυσμούς της ηπείρου μας. Δεν ήταν μόνον η Ελλάδα πλέον στο σχέδιο εξαγοράς.             

Σήμερα, η Ευρώπη δρέπει τους καρπούς της αυταπάτης που χάρισε στους πληθυσμούς της ηπείρου μας. Με λεφτά και μόνο δεν χτίζεται ένα κοινό μέλλον! Και δη και διαφορετικών εθνικών και πολιτισμικών οντοτήτων! Πολύ περισσότερο, όταν τα λεφτά λείπουν, η ενοποιητική ουσία της υπόθεσης εξαερώνεται και καθίσταται ιστορικό «αστείο». Διαβάζω κάθε μέρα, εδώ και πολύ καιρό τώρα, τις αναφορές των μανιωδών φιλο-ευρωπαίων συμπατριωτών μου και θλίβομαι ειλικρινά από το βαθμό ανυπαρξίας εσωτερικής πειθούς που εκπέμπει ο λόγος τους. Και το χειρότερο: Δείχνουν ότι δεν κατανοούν το πρόβλημα! Χαρακτηριστικό παράδειγμα η αντίδραση ενός φίλου που τη διαφορετική μας ματιά στον βαθμό ρεαλισμού της υπόθεσης ευρωπαϊκή ενοποίηση, αντιμετώπισε ως αποτέλεσμα κοινωνικής διαγωγής! Τόσο προσχηματική διαφυγή επεδίωξε! (Το γράφω διότι γνωρίζω ότι διαβάζει τις απόψεις μου, όσο κι αν καμώνεται τον αδιάφορο). 

Εδώ, λοιπόν, η αστοχία της συλλογικής πλάνης ότι μπορεί  να προχωρήσει έτσι το ευρωπαϊκό ενοποιητικό όραμα, τουλάχιστον στη βάση των αρχών  της αρχικής εξαγγελίας του ευγενούς σκοπού, αποκαλύπτεται πλήρως! Απλούστατα, διότι οι κοινωνίες που εξαντλούν την εκπομπή της πειθούς τους στην οικονομική ισχύ και μόνον (όπως η σημερινή γερμανική Ε.Ε.), μπορούν να ελπίζουν ότι θα επιτύχουν μόνον εάν πληρώνουν τη «ζημιά». Αν ούτε να πληρώσουν δεν έχουν ή το αρνούνται, τότε πώς;    

Σ’ όλ’ αυτά, προστίθεται ένα ακόμη -αλλά μεγάλης πρακτικής και συμβολικής σημασίας- σημείο: Η επιταχυνόμενη αποδόμηση της ευρωπαϊκής ενοποίησης, χειρίζεται την Ελλάδα ως το προνομιακό θύμα της! Εδώ, σ’ αυτόν τον τόπο, απορρέουν τα λύματα της ευρωπαϊκής αποτυχίας. Κι ας μην κουβεντιάσουμε αν αυτό έχει συμβεί ξανά, γιατί ίσως μείνουμε έκπληκτοι από το όσο όμοιες είναι οι παλιές ιστορίες με τις σημερινές!

Στην αρχή μας έστελναν τα απόβλητα που γεννούν οι ανοησίες του ενιαίου νομίσματος (των ανόμοιων φορολογικών συστημάτων!!!) , με τις γελοιοδέστατες αφηγήσεις ότι εκείνοι πληρώνουν τις δικές μας δαπάνες, για να είμαστε «ευρωπαίοι». (…Αλλά την αλά καρτ εφαρμογή των κανόνων που σ’ εμάς χρέωναν την παραβίασή τους, κράταγαν μόνο για πάρτη τους). Μετά, με την αυταπόδεικτη παραδοχή ότι η κρίση δεν είναι γέννημα των «τεμπέληδων της άφορης κοιλάδας», αλλά παγκόσμιο πρόβλημα του καπιταλιστικού παραγωγικού αδιεξόδου, άρχισαν να μας διαμηνύουν τον νεώτερο μύθο της δήθεν απροθυμίας μας να κάνουμε «μεταρρυθμίσεις». (…Κι ας επιβεβαίωναν οι ρήτορες της παγκοσμιοποίησης -το ΔΝΤ εν προκειμένω- ότι ποτέ άλλοτε στην ιστορία του διεθνούς καπιταλισμού τόσο μεγάλη προσαρμογή σε τόσο λίγο χρόνο δεν έχει ξαναγίνει!).

Σήμερα, όμως, με αφορμή το προσφυγικό αφοδεύουν απροσχημάτιστα μέσα στα σπίτια μας! Όλη η δυσωδία της ηθικής και πνευματικής μιτζιριάς της γης όπου γεννήθηκαν η αποικιοκρατία, ο πολιτικός φασισμός, ο ρατσισμός και η πολιτισμική φοβικότητα στο διαφορετικό, εκβάλλεται στις αυλές μας. Και μας κάνουν και παρατήρηση ότι το χαρτί υγείας που τους προμηθεύουμε δεν είναι και καλής ποιότητας… (Και μην τολμήσει να αντιτείνει κανένας εδώ ότι επίσης στην Ευρώπη γεννήθηκαν μεγάλες αξίες, σαν αντίβαρο στην ανέντιμη βρωμιά τους, γιατί κανένας δεν το αμφισβητεί αυτό. Το ζήτημα ακριβώς είναι ότι τα καλά έργα της ηπείρου μας, στις δυσκολίες πάντα εκάμπτονταν υπέρ των αισχυνών της) 

Είμαστε, επομένως, μπροστά στο πιο ανέντιμο δίλημμα που έχει τεθεί στους Έλληνες στη μακρά ιστορία τους: Για να μας επιτρέψουν να μείνουμε ευρωπαίοι, μας ζητούν να καταστραφούμε!

Η βλακώδης ματιά στο πρόσωπο του κ. Ντομπρόβσκις τα λέει όλα: «Το προσφυγικό καθιστά ακόμη πιο αναγκαία την ολοκλήρωση της αξιολόγησης», εδήλωσε! Δεν  μπόρεσε ουδέ καν να μείνει στην ουδετερότητα της τυπικότητας ότι το προσφυγικό είναι ασύνδετο με την αξιολόγηση. (Που δεν είναι, ...αλλά ας το ΄λεγε κι έτσι!...). Όχι! Ευθύς και ομολογημένος εκβιασμός: Για να μπορεί η Ελλάδα να υπολογίζει στην ευρωπαϊκή στήριξη για το πρόσφυγικό, πρέπει να δεχτεί όσα ζητούν οι θεσμοί που κάνουν την αξιολόγηση, αυτό λέει! Και δεν αισθάνεται καμιά ντροπή για όσα δηλώνει! Κι ούτε του περνάει από το μυαλό ότι ούτε οι αξιολογητές συμφωνούν μεταξύ τους σχετικά με το τί ζητούν από την Ελλάδα για την αξιολόγηση, αλλ΄ ούτε και εγγυώνται καν τη στήριξη προς την Ελλάδα για το προσφυγικό! Τέτοια φθήνεια προθέσεων, λόγων και έργων!

Την ίδια ώρα, εμείς εδώ, αντί να μας ενώνει η κραγμένη ανεντιμότητα των ευρωπαίων «κοπανατζήδων» από την ίδια την ιστορία -στην οποία άλλωστε εξακολουθούν να χρωστάνε πολλά, αναλώνουμε τον δημόσιο λόγο μας σε προσχηματικές εκκκλήσεις περί ενότητας, που ξεδιάντροπα πάλι σε παραταξιακές σκοπιμότητες αντιστοιχούν! Όταν υπάρχει θέμα μείζονος εθνικής ανάγκης, παιδιά, δεν κοιτάς αν σ’ αρέσει εκείνος που την κρίσιμη ώρα κυβερνά. Αυτός έχει επιλεγεί από τους πολίτες, αυτός θα ηγηθεί, σε ό,τι θα αποφασίσουν όλες οι πολιτικές δυνάμεις από κοινού. Αν, αντί γι’ αυτό, στον σκοπό υπέρ πατρίδας κάποιος τολμήσει να θέσει όρους, αυτός είναι που περιπίπτει σε ρόλο Εφιάλτη! Καθαρές κουβέντες! Αν η Ελλάδα κινδυνεύει, η δικαίωση Σαμαρά (ή οποιουδήποτε άλλου) να πάει στον διάολο!

Κι έτσι, τελικά, το ήθελε δεν το ήθελε ο Βαρουφάκης (ή ο οποιοσδήποτε άλλος αποδιοπομπαίος τράγος, νοήμων ή βλαξ), το ερώτημα πλέον είναι: Εσύ, ο Έλληνας του σήμερα, οπωσδήποτε κι αν αντιλαμβάνεσαι τον εαυτό σου, εξατομικευμενα ή συλλογικά, ως μέλος δηλαδή μιας ιστορικής, εθνικής και πολιτισμικής ομάδας, επιθυμείς πια να είσαι «ευρωπαίος», όπως προσδιορίζουν το περιεχόμενο του όρου οι «ιδιοκτήτες» του; Ναι ή όχι;

Και κάπως, έτσι το «ναι» ή «όχι» στην Ευρώπη, έχει πια καταστεί πραγματικό και όχι πλασματικό δίλημμα…

Αυτό καλείται να χειριστεί η γενιά μας, συμπατριώτες μου! Όλα τα άλλα, ας μείνουν να τα συζητούν στα καφενεία με τους lungo, οι ανταποκριτές της …Τασίας, ως αιτίας της κλιμάκωσης που προσφυγικού. Στις δύσκολες ώρες κάθε λαού, πάντα θα βρίσκονται «χώροι» για τους αναξίους! Είναι όσοι απέτυχαν ακόμη και την ατζέντα μιας εθνικής συνεννόησης να εντοπίσουν. Πού να βρουν αυτοί τον δρόμο τους, χωρίς να έχουν πρόσβαση στον αστρολάβο της ιστορίας;…                               

 

Mετριότητα και ιδιωτεία στη σύγχρονη Πολιτική

(ΠΡΟΣΟΧΗ: Αυτό το κείμενο δεν πρέπει να αναγνωστεί από ανθρώπους μη έξυπνους)   

…Κάπως έτσι, λοιπόν, φτάσαμε έως εδώ! Ακολουθώντας τη μοιραία συνέπεια να αλλάξουμε τις ευφυείς και δημιουργικές ηγεσίες, με τις θλιβερές μετριότητες και τις ακόμη και κάτω του μετρίου περιπτώσεις που τις διαδέχτηκαν.

Από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή (της αντίπαλης της δικής μου παράταξης), τον Ανδρέα Παπανδρέου και το παρακολούθημά τους (τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη), στους επόμενους… Τι σειρά!        

Το φαινόμενο, βεβαίως, δεν είναι ελληνικό! Την ίδια περίπου εποχή, στις Η.Π.Α. θριάμβευε ο Μπους, στη Ρωσία ο Γιέλτσιν, στη Βρετανία ο Μέιτζορς. Στην Τουρκία ο Ερντογάν. Και ακόμη, στην Ευρώπη ο Ζακ Σαντέρ, στη Γερμανία η Μέρκελ. Και στη συνέχεια, ο Όλι Ρεν και άλλοι. Και σήμερα, ο Ντάισελμπλουμ, ο Σόιμπλε, ο Κάμερον, ο Ολάντ… Ο Τουσκ και ο Ντομπρόβσκις!

Πάντως, για να είμαστε καθαροί, εδώ δεν ομιλούμε για την εξατομικευμένη αποτίμηση της ευφυΐας -ένα IQ test των προσώπων. Εδώ ομιλούμε περί της πολιτικής μωρίας των οερί ων…  

Επίσης, πρέπει να σημειωθεί ότι η κατεύθυνση και η οριστική εγκατάσταση της Δύσης στις άσχημες (α στερ. + σχήμα) σημερινές ηγεσίες, δεν ήρθε πάντα με ευθύγραμμο τρόπο. Για παράδειγμα, η εκλογή Ομπάμα έσπασε την αλυσίδα μετάδοσης της συνέχειας επικράτησης των επικίνδυνων ασήμαντων. Και το ίδιο απειλείται να συμβεί και σήμερα στις Η.Π.Α. με τον κ. Σάντερς. Στην Ιταλία ο κ. Ρέντσι, όσο περνάει ο χρόνος, αποδεικνύεται «διαβόλου κάλτσα» σε σύγκριση με τον κ. Μόντι της συνομοταξίας των απίθανα υπερτιμημένων μετριοτήτων. Αλλά και στην Ελλάδα, ο Τσίπρας! Όχι προνομιακής υπεροχής ευφυΐας ένεκεν έναντι των άλλων, αλλά γιατί είναι πιο «αλητάκος». Και μερικές φορές αυτό φτάνει, ιδίως όταν ο ανταγωνισμός στέλνει μηνύματα περί της ενδεχόμενης βλακείας του! Πώς, λοιπόν, να τον αντιμετωπίσουν ο Σαμαράς ή ο Μεϊμαράκης;

Ωστόσο, και στην άλλη πολιτική όχθη το φαινόμενο παρεπιδημεί! Με λαμπρά παραδείγματα την κυρία Ζωή Κωνσταντοπούλου και τον κ. Γιάννη Βαρουφάκη. Τον κ. Καμμένο! Έκαστος στο είδος του!  

Φυσικά, πρέπει να αναγνωριστεί ότι στην αρχή όλοι αυτοί οι επικίνδυνοι μικρονοϊκοί ηγήτορες, μας ξεγέλασαν όλους. Φάνηκαν να είναι κάτι σαν «χρήσιμοι». Μαζέψανε λιγάκι την αφρονέστατη καταναλωτίτιδα της λεηλασίας δημοσιονομικών αποθεμάτων, που πηγαίνει στις τσέπες των ιδιωτών και όχι σε δημόσια ταμεία. Τους ανεχτήκαμε, δηλαδή, με τη σκέψη ότι θα έκαναν τη δουλειά και μετά η φυσιολογική επιβολή των ευφυών θα αποκαθιστούσε τα πράγματα και θα επιστρέφαμε στον απαράβατο δημοκρατικό κανόνα της φυσικής επιλογής των αρίστων, για να ηγηθούν. Τώρα που στρογγυλοκάθησαν και είναι καταστροφικότατοι και επικίνδυνοι, γιατί θα τους ανεχόταν κανένας;            

Πάντως η αντεπίθεση της ανάγκης να αναδειχτούν επί τέλους έξυπνες (εκ + ύπνος) ηγεσίες, είναι ήδη εδώ, στην Ελλάδα και σ’ όλον τον κόσμο, από τη στιγμή που η κρίση -κανένας πια δεν τολμά να το αμφισβητήσει- είναι παγκόσμια. Η απαίτηση να επιστρέψουν λαμπερά πρόσωπα στις εξουσίες, εκφράζει άλλωστε την ανάγκη των πληθυσμών να υπάρξουν επί τέλους λύσεις στα διαιωνιζόμενα και μεγεθυνόμενα προβλήματα τους. Η αφήγηση του νοικοκυριού που με στερήσεις χτίζει το μέλλον των κοινωνιών, τείνει πλέον να χρεοκοπήσει, επειδή η πειθώ της κατέρρευσε: Χτίζουμε-χτίζουμε-χτίζουμε, στερούμεθα-στερούμεθα-στερούμεθα και διαρκώς οι πλουσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι …για να αντιμετωπίσουμε την κρίση. Δηλαδή, η ζωή μας ως πολιτών χειροτερεύει. Αυτό για τις κοινωνίες δεν είναι εξέλιξη, βελτίωση, κίνηση! Είναι οπισθοδρόμηση και σάπισμα.

Κι ακόμη χειρότερο, όταν κοιτάμε πίσω στις πρόσφατες δόξες της αφθονίας, με έκπληξη διαπιστώνουμε ότι υπήρχε μια γερή δόση ματαιοδοξίας σε όσα απολαμβάναμε. Ίδιον της κατανάλωσης αυτοσκοπού, όπως μας εξεπαίδευσαν τα μέσα ενημέρωσης.     

Ας δούμε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα από τα δικά μας. Ο Κώστας Σημίτης σε διάλεξή του προ ημερών στην Κύπρο, μεταξύ πολλών άλλων, αναφέρθηκε στις διάφορες απόψεις και συζητήσεις για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ισχυρίστηκε πως "…η σκέψη ότι η μετεξέλιξη της Ένωσης μπορεί να πραγματοποιηθεί με μία νέα Συνθήκη, η οποία θα επιλύει όλα τα κύρια προβλήματα, είναι εξωπραγματική". Στον σύγχρονο κόσμο -της παγκοσμιοποίησης και των κρατών με γιγαντιαίες διαστάσεις και δυνατότητες (όπως η Κίνα, οι Η.Π.Α., η Ρωσία)- "είναι ουτοπικό να πιστεύει κανείς ότι η Ελλάδα, η Δανία ή ακόμη και η Γαλλία και η Ιταλία θα μπορέσουν να ακολουθήσουν μια αυτόνομη πολιτική απέναντι σε παγκόσμια προβλήματα, όπως είναι η ενέργεια, το κλίμα, τα κύματα μετανάστευσης, οι κερδοσκοπικές τακτικές των μεγάλων επιχειρήσεων και των διεθνών κεφαλαιαγορών", παρατήρησε ο πρώην πρωθυπουργός, για να προσθέσει ότι στο ερώτημα ποιά θα είναι η πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης τα χρόνια που έρχονται "συγκεκριμένη απάντηση δεν είναι σήμερα δυνατή".

Πιο εντυπωσιακή και άμεση ομολογία ανεπάρκειας θα μπορούσε να αναλογιστεί κανένας;

- Η Ευρώπη δεν μπορεί να μετεξελιχτεί με μια νέα Συνθήκη (δηλαδή δεν μπορεί ουδέ καν να κουβεντιάσει τα ζέοντα προβλήματά της), διότι κάτι τέτοιο είναι «εξωπραγματικό»! Ό,τι δεν μπορεί να υλοποιήσει ο κ. Σημίτης -ούτε καν του περνάει από το μυαλό- δεν μπορεί να υπάρξει! Κλασσική αντίδραση μικρονοϊσμού απέναντι στην «απειλή» της εξέλιξης. (Γι΄αυτό άλλωστε η πολιτική συντήρηση ονομάζεται «συντήρηση», εμμένοντας στην διαιώνιση και όχι στη μετεξέλιξη των συστημάτων και αποκτώντας προνομιακές σχέσεις με την κοινωνική ηλιθιότητα. Και γι΄αυτό οι ιδιώτες ως ελπίδα για το μέλλον των κοινωνιών, όπως τόσοι και τόσοι σύγχρονοι ηγέτες διατείνονται, είναι μια κατάδυση στην επικράτεια του αποτελεσματικού «βλάκα»).

- Οι χώρες, λέει, δεν μπορούν πλέον να επηρεάσουν τις διεθνείς εξελίξεις! (Τί άραγε θα μπορούσε να επηρεάσει τις διεθνείς εξελίξεις, αν όχι οι χώρες;). Όλες μαζί; Μα, για να γίνει αυτό δεν πρέπει πρώτα κάθε μία συνειδητά να πράξει για τον εαυτό της; 

- «Οι κερδοσκοπικές τακτικές των μεγάλων επιχειρήσεων και των διεθνών κεφαλαιαγορών» (δηλαδή τα αίτια της σημερινής κρίσης), δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν από τις χώρες!!! (Ναι! Πολιτική ηγεσία -και δη και αποτιμημένη ως υψηλού επιπέδου- το είπε αυτό!  Δηλαδή, απλά μας εξηγεί ότι δεν έκανε τη δουλειά της όταν έπρεπε, και δεν θα ήθελε να την κάνει και από ‘δω και πέρα, αν της δινόταν η ευκαιρία! Αντί να κάνει τη δουλειά της, να ψάξει να βρει λύσεις για την αντιμετώπιση των κερδοσκοπικών τακτικών, τις μετατρέπει σε «φυσικό φαινόμενο» και ανθρώπινη συμπεριφορά μη επιδεχόμενη επεξεργασίας και ξεμπερδεύει! Έτσι, οι κερδοσκοπικές τακτικές γίνονται κάτι σαν το κλίμα, την ενέργεια και τα κύματα μετανάστευσης. Μ’ άλλα λόγια, όχι απλώς δεν απαντά στα ερωτήματα των καιρών, αλλ΄ούτε καν τολμά να τα θέσει! 

- Είπε: Η πορεία της Ε.Ε. δεν είναι προβλέψιμη! (Μα, καλέ μου άνθρωπε, δουλειά μιας ηγεσίας -ή μιας απελθούσας, τέλος πάντων, αγιογραφημένης μέχρις αηδίας ηγεσίας- δεν είναι να μας πει ότι δεν μπορεί να κάνει προβλέψεις.  Ως πολίτες, αυτό το ξέρουμε ήδη και γι’ αυτό προστρέχουμε στην πείρα και τη σοφία των ηγεσιών, ώστε να μας δώσουν τουλάχιστον μια γραμμή πλεύσης, να μας βοηθήσουν, βρε αδελφέ, να  σκιαγραφήσουμε έστω  το επιθυμητό μας…).

Αν οι απόψεις αυτές δεν είναι αποδείξεις των συνεπειών που είχε (και θα συνεχίσει να έχει αν παραμείνει στην εξουσία) η επικυριαρχία των καταστρεπτικών μετριοτήτων, τότε τι;

Άλλωστε, αυτά -ακριβώς τα ίδια- εξέπεμψε και ο κ. Βολφγκανγκ Σόιμπλε με το «Είναι η εφαρμογή, ανόητε», πριν μια-δυο εβδομάδες! Ποτέ δεν θα μπορούσε να ευθύνεται για τα προβλήματα του ελληνικού προγράμματος διάσωσης, το ίδιο το πρόγραμμα!  Μόνον η εφαρμογή του μπορεί και επιτρέπεται να ευθύνεται! Δεν πα’ να γράφουν και να αναλύουν, οικονομολόγοι, θεσμοί κι ακόμη και το ίδιο το ΔΝΤ! Αυτοί κάνουν λάθος, όχι βέβαια ο Βόλφγκανγκ. Αυτό μπορεί να αντιλαμβάνεται ο άνθρωπος αυτό λέει! Κι αν αυτό συνιστά βλακεία -ακόμη και εξόφθαλμη, θα τολμούσα να πω- κακό του κεφαλιού της βλακείας.

Θυμάται κανένας, σ’ αυτό ακριβώς το σημείο, τις απόψεις του Ανδρέα Παπανδρέου, στο κύκνειο άσμα του σε ευρωπαϊκή σύνοδο κορυφής και καταλαβαίνει γιατί εκείνος υπήρξε ο προνομιακός αντίπαλος όλων αυτών,  όλ΄ αυτά τα τα χρόνια!  Ακόμη και τα χρόνια που ήταν παντοδύναμος τον μισούσαν αλλά… -όπως κάνουν οι κλασσικοί βραδύνοες, όποτε αισθάνονται ότι απειλούνται, εάν ό,τι τους απειλεί είναι ισχυρό, λουφάζουν, ενώ όταν είναι αδύναμο, πέφτουν να το ξεσκίσουν. Αυτή ακριβώς ήταν η στάση του Βόλφγκανγκ απέναντι στον Τσίπρα.

(σ.σ.: Οι δηλώσεις του Ανδρέα Παπανδρέου αμέσως μετά τη σύνοδο κορυφής της Ε.Ε. στις Κάννες στις 27 Ιουλίου 1995, μπορούν για όσους ενδιαφέρονται να  αναζητηθούν στο https://www.youtube.com/watch?v=VEpIjdXNDuA).

Βεβαίως, όλοι αυτοί απειλούνται από τις ανατροπές, τις αλλαγές, την εξέλιξη!

Ας δούμε πως το  εκφράζει ο κ. Σημίτης: Αναφερόμενος στην ίδια διάλεξή του στην Ελλάδα ο πρώην πρωθυπουργός υποστήριξε ότι "ο εθνολαϊκιστικός λόγος, τα μεγάλα λόγια για την εθνική κυριαρχία της χώρας, που δεν επιτρέπεται και δεν μπορεί να περιορισθεί, όπως και οι φαντασιώσεις «ότι εμείς θα διαμορφώσουμε μία νέα ευρωπαϊκή πολιτική διαφορετική εκείνης που μας επιβλήθηκε» αποτελούν ένα μόνιμο εμπόδιο, να συνειδητοποιήσουμε και να αξιοποιήσουμε τις δυνατότητες μας". Ο εθνολαϊκιστικός λόγος, υποστήριξε, "δεν ενδιαφέρεται για τη χώρα". Εκείνο που επιδιώκει, εκτίμησε ο κ. Σημίτης, "είναι η προστασία του συντηρητικού κατεστημένου που παρουσιάζεται υπό διάφορες σημαίες και μορφές -ακροδεξιές, δεξιές, αριστερές ή επαναστατικές". 

Σύμφωνα με τον ίδιο δεν πρέπει να γίνει αποδεχτή μια τέτοια εξέλιξη, διότι, όπως είπε, "τη χώρα, τη συμφέρει η οργανωμένη πρόοδος προς την ενοποίηση, η διαπραγμάτευση, ο συντονισμός με άλλες χώρες, οι κοινοί σχεδιασμοί όπου μπορούμε να προβάλουμε τις απόψεις μας και όχι οι επικλήσεις στο αθάνατο αρχαίο πνεύμα, ή η προλεταριακή επανάσταση". Επίσης, πρόβαλε την άποψη ότι όσο πιο άναρχη είναι η παγκοσμιοποίηση και η ευρωπαϊκή ενοποίηση, "τόσο περισσότερο η δυνατότητα παρέμβασης των μικρότερων κρατών (όπως η Ελλάδα ή η Κύπρος) συρρικνώνεται". Γι' αυτό, ανέφερε, "πρέπει να επιδιώκουμε άμεσα τον εκσυγχρονισμό της χώρας και σε συνάρτηση με τις δυνατότητές της και τις προοπτικές της, τη συμβολή της στη μετεξέλιξη της Ένωσης".

Ο ποιητής μας λέει, δηλαδή, ότι ο μεγάλος αντίπαλος των μοιραίων ηλιθίων που μας κατήντησαν εδώ που μας κατήντησαν δεν είναι άλλος, από τον λαϊκισμό! Και λαϊκισμός εστί (τον περιγράφει γλαφυρά ο κ. Σημίτης) ό,τι δήποτε αμφισβητεί το σύστημα. Το αρχαίο πνεύμα και η προλεταριακή επανάσταση, σε πακέτο ενός, με το όνομα «λαϊκισμός».  Η παραμονή στην ακινησία του σημερινού αδιεξόδου, αντιθέτως, διατίθεται υπό μορφήν λύσης. Προς Θεού να μην αλλάξει τίποτα, …και όλα θα πάνε καλά!  (Στεναγμός ανακούφισης).

Κι ύστερα, πάλι, αναλογίζομαι ότι εκείνοι που κατηγορήθηκαν από τους «βλάκες» περισσότερο απ’ όλους ως βλάκες, ξαφνικά αποκτούν νοημοσύνη και διαχωρίζονται από τη σειρά των καταστροφικών «καταλληλότερων»! Ποιοί κατηγορήθηκαν από τους «βλάκες» ως ηλίθιοι, αργόστροφοι, καθυστερημένοι, αποχαυνωμένοι, μπουνταλάδες, «ηλεκτρονικάκηδες», ζωντόβολα; Από τη σειρά ήταν μόνο δύο: Ο Κώστας Καραμανλής και ο Γιώργος Παπανδρέου! Τυχαίο; Μάλλον όχι! Τελικά, μάλλον ήταν οι απειλητικότεροι για να χαλάσουν τη δουλειά!...

Κι ακόμη (και αντιστρόφως): Ποιός τοποθετήθηκε με τυμπανοκρουσίες στην ηγεσία των ευφυεστάτων; Απάντηση: Ο Ευάγγελος Βενιζέλος!      

Κοιτάς γύρω σου και βλέπεις τους προβεβλημένους της εποχής των ηλιθίων: Χάρης Θεοχάρης, για παράδειγμα!

Κι απ’ την άλλη, οι μπουμπούνες των ηγεσιών έχουν και τα ξεκαρφώματά τους: Μπογδάνος! Ένας τόσο οξύνους άνθρωπος δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι βλάκας; Όχι βέβαια! Σωστό! …Εκτός κι αν κάνει τη δουλειά που του έχουν αναθέσει οι βλάκες!...  

Γιατί, όμως, μας προέκυψαν τόσοι βραδύνοες μαζεμένοι στις απανταχού πολιτικές ηγεσίες; Δεν προέκυψαν! Επελέγησαν! Μα, φυσικά, γιατί είναι εύκολοι στον χειρισμό και προσχωρούν ανέτως στο «ο δρόμος είναι ένας». Τί καλύτερο και πιο εξυπηρετικό για τους αετονύχηδες; Ενώ οι ξύπνιοι, κάνουνε πολλές ερωτήσεις, όλο εμφανίζουν προσκώμματα όποτε χρειάζεται να ληφθούν αποφάσεις δύσκολες για τον κοσμάκη και καμιά φορά κάνουν και του κεφαλιού τους. Α πα πα πα! Να λείπει το βύσινο! Ιδιωτεία και ξερό ψωμί!         

Σκέπτομαι πάλι ότι ένα ακόμη είδος τέτοιων βούρλων είναι οι συνομωσιολόγοι. Ο λαϊκισμός για εκείνους έχει καταστεί μια συνωμοσία κατά του αυτονόητου, όπως οι ίδιοι το έχουν ορίσει. Είναι όντως καταπληκτικό το φαινόμενο εκείνων  των υποστηρικτών της στρατιάς των βλακέντιων ηγετών, που διαπιστώνουν ότι όσοι διαφωνούν μαζί τους, δηλαδή αντιδρούν την ακινησία και τη σαπίλα που αυτή προκαλεί, …τρώνε σανό! Μαμά, αυτός ο βλάκας με είπε βλάκα!

Και αναλογίζομαι, ακόμη, ότι η μεγαλύτερη προσπάθεια για «ξεκάρφωμα» της επικυριαρχίας των ηλιθίων που βιώνουμε, αναλήφθηκε από τον …Σταύρο Θεοδωράκη!  Ο Λεβέντης ακολούθησε. Και, τέλος, το τελευταίο χαρτί που τους απομένει: Κυριάκος Μητσοτάκης!!!     

Ένα χρόνο πριν το κύκνειο άσμα του Ανδρέα Παπανδρέου σε σύνοδο κορυφής της Ε.Ε. στις Κάννες, στις κινηματογραφικές αίθουσες όλου του κόσμου προβαλλόταν ένα θαυμάσιο φιλμ! Ο Φόρρεστ Γκαμπ ήταν πια εδώ! Μαζί μας. Ίσως ποτέ άλλοτε το Χόλιγουντ δεν υπήρξε τόσο προφητικό! Στις Η.Π.Α. άλλωστε είχαν λάβει χώρα από πολύ νωρίτερα οι πρώτες επιθέσεις ορδών ανοήτων προς την εξουσία. Ξεκίνησαν οι επιθέσεις αυτές, κατά πάσα πιθανότητα, όταν κατέβηκε υποψήφιος για την προεδρία και εξελέγη ο Ρόναλντ Ρίγκαν. (Είπαμε οι συντηρητικοί έχουν πλεονέκτημα στο πεδίο του αβδηριτισμού). Οι Δημοκρατικοί στις Η.Π.Α., αντιθέτως, σχεδόν πάντα ήταν μέρος των «έξυπνων» ηγεσιών της χώρας. Ο Τζον Κέννεντι και ο αδελφός του ο Ρόμπερτ, που αμφότεροι δολοφονήθηκαν. Ο Μπιλ Κλίντον (που αυτό που κυρίως του καταλογίστηκε από τους Ρεπουμπλικάνους ήταν ένας λεκές σε γυναικείο φόρεμα)! Ο Μπάρακ Ομπάμα!  Θα μου πείτε: «Είσαι πολιτικός ρατσιστής! Οι Ρεπουμπλικάνοι είχαν τον Νίξον!». Ίσως έχετε δίκιο. Νομίζω, όμως, πως μια πιο προσεκτική ματιά θα δείξει ότι ο πρόεδρος του Γουότεργκεϊτ ήταν περισσότερο «μαφία», παρά ευφυής…  

Ας κρατήσουμε την τεράστια παπαριά, που παρουσιάστηκε ως φοβερή μαγκιά, όταν ένας πρόεδρος των Η.Π.Α. για να ψέξει την πολυφωνία στην Ευρωπαϊκή Ένωση είπε πειρακτικά ότι σε περίπτωση κάποιας σοβαρής κρίσης δεν είχε κανέναν να καλέσει για να συνεννοηθεί μαζί του στην Ευρώπη. Η τραγική φιγούρα και η αντίδραση του προέδρου που επισκεπτόμενος ένα σχολείο και καθήμενος μπροστά στα παιδάκια, πληροφορείται στο αυτί από κάποιον συνεργάτη του τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, στον αντίποδα!

Επί τέλους! Ήρθε η ώρα της εξέγερσης των έξυπνων! Ούτε οι προλετάριοι ούτε κάποιοι άλλοι θα κάνουν την επόμενη επανάσταση, εάν δεν έχουν στην αρχηγία έναν ξύπνιο ηγέτη!      

 -----------------------------------

“Ο πιο πονηρός βλάκας είναι ο σοβαρός. Το υστερικά τυπικό και λιγόλογο ανθρωπάκι που οχυρώνεται καχύποπτο προς όλους πίσω από ένα προσωπείο σοβαρότητας και σπουδαιότητας. Αυτή η μάρκα πονηρών βουλώνει τρύπες: πάντα κάπου θα διοριστούν πρόεδροι, διοικητές, βιτρίνα για να κάνουν από πίσω τα τσακάλια τη δουλειά τους. Ένας τέτοιος έφτασε να γίνει και πρωθυπουργός, δεν διέθετε καμία έμφυτη κοινωνική επιρροή (λάμψη, ευφυΐα, παράστημα, γοητεία, ευφράδεια), σιχαινόταν τη συνάφεια με τον κόσμο (μετά τις αναγκαστικές χειραψίες είχε στο αυτοκίνητο ένα μπουκαλάκι οινόπνευμα για να απολυμαίνει τα χέρια του) και ήταν τόσο σοβαρός που γινόταν αστείος. Όμως δεν χρειαζόταν να πείσει ο ίδιος για τίποτα, τη δουλειά είχαν αναλάβει εργολαβία τα κανάλια και οι εφημερίδες -και όποτε το επιχειρούσε, το σαθρό και ολίγιστο μέσα του τον εξέθεταν. Αλησμόνητη είναι η σκηνή του εν λόγω όταν μετά τους σεισμούς... πήγε με τις κάμερες να επισκεφτεί τις περιοχές των σεισμοπλήκτων. Κοίταξε ξινά τα παιδάκια που πλατσούριζαν ξυπόλητα στις λάσπες ανάμεσα στα κοντέινερ και, κάνοντας προσπάθεια να φερθεί ανθρώπινα, τα ρώτησε: «Πού είναι πιο καλά, εδώ ή στο σπίτι;»”.

(Απόσπασμα από το βιβλίο του Διονύση Χαριτόπουλου «Εγχειρίδιο βλακείας», Εκδόσεις Τόπος, 2008)   

Τελευταία σχόλια

11.09 | 11:45

Αυτονόητα πράγματα που τόσο απλά και κατανοητά παρουσιάζονται. Ελπίζω κάποια στιγμή η πλειονότητα των Ελλήνων να το κατανοήσει.

08.05 | 07:46

Εξαιρετικό.

23.01 | 09:13

Mου αρεσε η αναλυση σου Χριστο

30.11 | 15:57

Ενδιαφέρουσα προσέγγιση στηριγμένη σε πραγματικά γεγονότα

Κοινοποίηση σελίδας